నేను చిన్నగా ఉన్నప్పుడు నా  అధ్యాపకులందరూ  ముసలివాళ్ళు

నా  ఉత్సాహం నీరుకారిపోయేదాకా అర్థాన్ని వదిలి పదాలకోసం ప్రాకులాడేను,

కరిగించిన లోహంలా ఎలా పోతపోస్తే అలా తయారయ్యాను.

నేను బడికి వెళ్ళి వయోజనుడనై అంతా గతంగురించి నేర్చుకున్నాను

ఇప్పుడు నేను ముసలివాడిని, కానీ, నా గురువులు పిల్లలు.

ఒక మూసలోపొయ్యడానికి ఒదగనివి స్వయంగా ఫలించి, ఎదుగుతాయి;

ఎలా అతుకులువెయ్యాలా అని నేను పాఠాలతో సతమతమౌతున్నాను

ఇప్పుడు బడికి వెళుతున్నది పిల్లలనుండి భవిష్యత్తు నేర్చుకుందికి.

.

రాబర్ట్ ఫ్రాస్ట్

(March 26, 1874 – January 29, 1963

అమెరికను కవి

.

.

What Fifty Says

.

When I was young my teachers were the old.

I gave up fire for form till I was cold.

I suffered like a metal being cast.

I went to school to age to learn the past.

Now when I am old my teachers are the young.

What can’t be molded must be cracked and sprung.

I strain at lessons fit to start a suture.

I got to school to youth to learn the future.

.

Robert Frost

(March 26, 1874 – January 29, 1963

American Poet

అన్నిటిలోకీ బలహీనమైనదేదో

నా మనసు ఊహించగలదా?

సూర్యుడు… ఒక చిన్న మబ్బుతునక చాలు

మాటుచేసి కనుచూపుమేర చీకటి ఆవరింపజెయ్యడానికి.

కానీ, అదే మేఘం ఎక్కడున్నా

చిన్నగాలి చాలదూ, చెల్లాచెదరు చెయ్యడానికి?

కానీ, ఆ గాలినే మీదికొమ్మల్లో

ఎండిపోయిన చిన్న ఆకు నిలదొక్కుకోదూ?

ఆ పండుటాకు  ఎన్నాళ్ళు పచ్చగా ఉందో

అన్నాళ్ళు నా జీవితం హాయిగా గడిచింది.

ఇప్పుడు, వసంతానికి ఏ అర్థం ఇచ్చినా,

నేను విచారించకుండా ఉండలేను.

ఓహ్, భగవాన్! కేవలం నిట్టూర్పులకే

పెదాలు రెండుగా చీలే చిగురాకుని నేను!

అలాగైతే,  నా మనసేనా అన్నిటిలోకీ

నేనూహించగల బలహీనమైన వస్తువు?

కానీ, సూర్యుడూ, మేఘమూ

రెండూ శుష్కించి కనుమరుగైనా,

ఒక్క దెబ్బకి, అది వడిగాలి కానక్కరలేదు,

అడవులన్నీ  వాలి మోడులైపోయినా,

శాపగ్రస్తమైన అనంతమైన చీకటిలోంచికూడా

మనిషిని అపూర్వమైన కీర్తిప్రతిష్ఠలవైపు తీసికెళ్ళగలిగేదీ,

ఈ సృష్టిలో అన్నిటికన్నా శక్తివంతమై

బలహీనుల్ని కాపాడి పరిరక్షించేదీ, మనసే!

.

ఎలిజబెత్ బారెట్ బ్రౌనింగ్

6 March 1806 – 29 June 1861

ఇంగ్లీషి కవయిత్రి

.

Elizabeth Barrett Browning

6 March 1806 – 29 June 1861

.

Weakest of All

.

Which is the weakest thing of all

Mine heart can ponder?

The sun, a little cloud can pall

With darkness yonder?

The cloud, a little wind can move

Where’er it listeth?

The wind, a little leaf above,

Though sere, resisteth?

 

What time that yellow leaf was green,

My days were gladder;

But now, whatever Spring may mean,

I must grow sadder.

Ah me! a leaf with sighs can wring

My lips asunder -

Then is mine heart the weakest thing

Itself can ponder.

 

Yet, Heart, when sun and cloud are pined

And drop together,

And at a blast, which is not wind,

The forests wither,

Thou, from the darkening deathly curse

To glory breakest, -

The Strongest of the universe

Guarding the weakest!

.

Elizabeth Barrett  Browning

6 March 1806 – 29 June 1861

English Poetess.

నువ్వు శరత్కాలంలో వస్తే,

నేను వేసవిని పక్కకి తోసెస్తాను

సగం విసుగుతో,  సగం వినోదంతో

గృహిణులు ఈగని తోలినట్లు.


నేను నిన్నొక ఏడాదిలో చూడగలిగితే

నెలలన్నిటినీ ఉండలుగా చుట్టి

ఒక్కకటీ ఒకో సొరుగులో దాచి ఉంచుతాను

వాటి వాటి సమయం వచ్చేదాకా.

ఒక వేళ శతాబ్దాలు ఆలశ్యం అవుతుందనుకుంటే,

వాటిని నా చేతివేళ్లమీద లెక్కిస్తుంటాను 

వేళ్ళన్ని అయిపోయి, వాన్ డీమన్ లో *1

నా శిక్ష పూర్తయేదాకా. 

జీవితం ఎప్పుడు ముగుస్తుందో తెలిస్తే,

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు మనిద్దరిదీ ముగియవలసిందే కదా,

దాన్ని చెట్టు బెరడు విసిరినట్టు దూరంగా పారేసి

అనంతత్వాన్ని చవిచూస్తాను.

కానీ, ఇప్పటికి మాత్రం

దాని తుది ఎరుగలేని నన్ను

“గోబ్లిన్ బీ”*2 లాంటి కాలం వేధిస్తోంది

ఎప్పుడు కుడుతుందో చెప్పకుండా.


.

ఎమిలీ డికిన్సన్

December 10, 1830 – May 15, 1886

అమెరికను కవయిత్రి

(Notes:

*1 Van Dieman’s Land:

ఇది ఇప్పుడు టాజ్మానియా (Tasmania)గా (ఆస్ట్రేలియాలో భాగంగా ఉన్న ద్వీపం) పిలవబడుతున్న భాగం.

1803లో బ్రిటిషువాళ్ళు దీని కోలనీగా ఏర్పాటుచేశాక దీన్ని Penal Colony గా ఉపయోగించేవారట.  ఇక్కడ కవయిత్రి ఉద్దేశ్యం (నాకు తోచినది) కాలం ఎన్నటికీ గడవదనిపించే చోటులో శతాబ్దాలు గడిచిపోయేదాకా వేళ్ళపై లెక్కిస్తూ నిరీక్షిస్తాను అని.

*2

Goblin Bee:   అన్నది ఒక కల్పిత పాత్ర. చూడటానికి అసహ్యంగా ఉండి దొంగచాటుగా కుట్టిపోయే తేనెటీగ .

 

.

If you were coming in the fall

.

If you were coming in the fall,

I’d brush the summer by

With half a smile and half a spurn,

As housewives do a fly.

 

If I could see you in a year,

I’d wind the months in balls,

And put them each in separate drawers,

Until their time befalls.

 

If only centuries delayed,

I’d count them on my hand,

Subtracting till my fingers dropped

Into Van Diemen’s land.

 

If certain, when this life was out,

That yours and mine should be,

I’d toss it yonder like a rind,

And taste eternity.

 

But now, all ignorant of the length

Of time’s uncertain wing,

It goads me, like the goblin bee,

That will not state its sting.

.

Emily (Elizabeth) Dickinson

December 10, 1830 – May 15, 1886

American Poetess

 

వ్రాసినది: S Murty Nauduri | ఏప్రిల్ 16, 2014

His 20th Birthday… K. Geeta, Telugu, Indian

 

Are these the same kid-like hands

that entwined my neck till the other day?!  

 

It seems

some alien bony youth

has entered into my cherub.

 

Are they the same balloony cheeks

Protesting against taking food in anger?

 

Somebody has meticulously carved that tender moustache

Over the enduring smiley face of the new youth.

 

Is he the same little boy who pleaded:

“Mommy, I won’t go to school today!”

Poor me! He doesn’t look aside from his table

Preparing for entrance examinations into the wee hours.  

 

Is he really the same endlessly talkative child?!

The youth has grown reticent

And for hours on his looks are glued silently to his lap-top.   

 

Are they the same listlessly wailing eyes

Craving for mother within the four walls of his hostel room?

Somebody has cast a charm petrifying him

Bestowing looks of apathy

 

Is he the same capering hart that

Never stood still at a place for even one minute?!

Without informing where he is dashing off

He zooms past on his bike,

This leading stag of wild deers.

 

On his birthday, every time,

I relive the fleeting agony of my first labour

And recall the tiny batting eyelids

Of a marvellous creature that has just opened its eyes.

 

A confident smile that smacks of conquering the world

And an elderly mien exhibiting civility and etiquette…

In the wakes of this youth who has appropriated many new traits…

One after the other,

memories leave their footprints

From the day he turned aside

To this day

When he puts his maiden steps into the world.

.

K. Geeta

Telugu, Indian

.

.

అబ్బాయిఇరవయ్యోపుట్టినరోజు
.

నిన్నామొన్నటివరకునామెడను  చుట్టుకున్నమేకపిల్లచేతులేనాఇవి?!

ఎముకలుగుచ్చుకునే నూత్నయువకుడెవడో
నాచిన్నారిబాబులో
పరకాయప్రవేశించినట్లున్నాడు

అన్నంతినననిఅలిగికూచున్న
బుంగమూతిపెదాలేనాఇవి?!

సరికొత్తయువకునిచెదరనిదరహాసపు
చిరుచక్కనిచిక్కనైనమీసంఎవరోదీక్షగాచెక్కినట్లున్నారు!

“అమ్మా!” బడికెళ్లననిమారాంచేసిన
పసిబాలుడేనావీడు?!

అర్థరాత్రివరకూఎంట్రన్సుప్రిపరేషన్ల
చదువుబల్లనుంచిపక్కకుతొంగిచూడడుపాపం…

అనుక్షణంమాటలసెలయేరై  ప్రవహించినబుడతడేనావీడు?!
గంటలకొద్దీనిశ్శబ్దంగా
లాప్టాప్మీంచిదృష్టికదల్చడీయువకుడు


అమ్మకోసంహాస్టలుగోడల్లోరాత్రీపగలూబెంగటిల్లిన
దు:ఖపూరితనయనాలేనాఇవి?!

నిర్లక్ష్యపుచూపులుఅతికించి
ఎవరోఈచిన్నారినికఠినశిలగామార్చినట్లున్నారు-

 నిమిషంఉన్నచోటలేకుండా
గెంతులేసేఒకప్పటిఇంటిజింకపిల్లవీడేనా?!
ఎక్కడికెళ్తున్నాడోకూడాచెప్పకుండా
బర్రునబండేసుకుతిరిగే
అడవిదుప్పులమందకుఅధ్యక్షుడీకుర్రాడు

అబ్బాయిపుట్టినరోజు
వచ్చినపుడల్లా
తొలికాన్పువేదనకళ్లకుకడుతుంది
అప్పుడేకళ్లువిప్పిన
ఒకఅద్భుతప్రాణిమూసిఆర్పేచిరుకనురెప్పలుమనసుకుతడతాయి

 ప్రపంచమంతాగెలిచినట్లున్నమందహాసం
మర్యాదలూ, మన్ననలూనేర్చినపెద్దరికం
ఎన్నోకొత్తలక్షణాలుహఠాత్తుగా  పోతపోసిన
ఈయువకుడినీడలో
నాచిన్నారిపసిపాపాయి
బోర్లాపడడందగ్గర్నించీ
ప్రపంచంలోవేస్తున్నతొలిఅడుగువరకూ
ఒక్కోచిత్రమూ
జ్ఞాపకాలపాదముద్రలేస్తున్నాయి

 

 -

కె.గీత

వ్రాసినది: S Murty Nauduri | ఏప్రిల్ 15, 2014

Darling Daughter… Nishigandha, Telugu, Indian

Before the tail-less squirrels

And nameless flowers

Join the unfinished drawings,

Colours engage in whispers

With the walls and the windows.

 

When that exhausted and disheveled rainbow

Wakes up from her sound sleep

It strikes dawn in the mansion.

All the curtains of inertia will be

Drawn aside in a hurry.  

 

As the notes are dunked in milk

In an attempt to attune them

Playmate parrots

Touch down gently beside.

A garden blooms amidst the four walls of room.

 

With the tactile nascent runs

And the lays of cooing laughter

Spring flourishes through

The mornings.

 

Celebrating the favourite festival

In the bubbling laughter of collecting tads of paper

Declaring an uncalled for breather all of sudden

 

No sooner she locks my knees with her tender hands…

There springs in my eyes anew

A green memory of mother’s moist hand

When she kissed tweaking my cheek

Stopping her work in the middle

Long long ago.

 

.

Nishigandha,

Telugu,

Indian

.

 

Nishigandha Image Courtesy: Nishigandha

Nishigandha
Image Courtesy: Nishigandha

Kiran Yalamanchi, more popular by her pen name Nishigandha, was born and brought up in Vijayawada, Andhra Pradesh. She is an engineer by profession and is currently living in USA. In her own words: “Poetry is my invisible friend stands right next to me and holds my hand in every emotional stage! I don’t publish a lot but I do write more often.. almost everyday.”

She is a blogger  since July 2007 running her blog మానసవీణ ( http://nishigandha-poetry.blogspot.com/ )

.

అమ్మలు… నిషిగంధ

 .

సగం వేసి వదిలేసిన బొమ్మల్లోకి

తోక లేని ఉడుతలూ.. పేరు తెలియని పువ్వులూ

వచ్చి చేరేలోపలే

రంగులన్నీ గోడలతోనూ.. గుమ్మాలతోనూ

గుసగుసలు మొదలు పెడతాయి..

 

అలసి అదమరిచిన

చిందరవందర ఇంద్రధనస్సు

మేలుకున్నప్పుడే

ఒక అంతఃపురంలో తెల్లవారుతుంది..

స్తబ్దత తెరలన్నీ

హడావిడిగా పక్కకి జరపబడతాయి..

 

శృతి చేయబడుతున్న పదాలు కొన్ని

పాల చినుకుల్లో మునకలేస్తుండగానే

చెలికత్తె రామచిలుకలు

వాలతాయి..

నాలుగ్గోడల మధ్యనో

ఉద్యానవనం పరుచుకుంటుంది..

 

పరుగుల చివురాకు స్పర్శలూ

నవ్వుల కోయిల పాటలతో

ఉదయాలగుండా

వసంతం వీస్తుంటుంది!

 

కాగితపు పోగుల కేరింతల్లో

ఇష్టమైన పండగని జరుపుకుంటూ

అక్కర్లేని విరామమొకటి ప్రకటించి

కాళ్ళచుట్టూ చేతులేసి కావలించుకుంటుందా,

 

ఒకప్పుడెప్పుడో

చేస్తున్న పనాపి

బుగ్గలు పుణికి ముద్దెట్టుకున్న

అమ్మ చేతి తడి

మళ్ళీ కొత్తగా కళ్ళల్లో కమ్ముకుంటుంది!

అమెరికా మళ్ళీ అమెరికా కావాలి,

ఒకప్పుడు కలలుగన్న అమెరికా కావాలి.

ఈ ధరణిమీదే ఒక మార్గదర్శకురాలు కావాలి

గూడు కోరుకునే ప్రతి స్వేచ్ఛాజీవికీ ఇది ఆటపట్టు అవాలి.

(అమెరికా ఎప్పుడా నాకు అమెరికాలా లేదు)

అమెరికా స్వాప్నికుల తీయని కలలా ఉండాలి

అది విశ్వమానవప్రేమకి ఎదురులేని నేల కావాలి

రాజులు ఉదాశీనతవహించలేని, నియంతలు కుట్రలు పన్నలేని,

ఏ మనిషీ మరొక మనిషిని అణచలేని నేల కావాలి.

(నాకు అమెరికా ఎప్పుడూ అలా కాలేకపోయింది.)

ఓహ్! స్వతంత్రప్రతిపత్తిగల ఈ నేల దేశభక్తి అనే

మాయదారి పూలకిరీటాలు తొడగని నేల కావాలి.

అవకాశాలు నిజమైనవై, జీవితం స్వేచ్ఛగా గడిచి,

నేను శ్వాశించే గాలిలో సమానత్వం పరిమళించాలి.

(నాకు ఎన్నడూ సమానత్వం కనిపించలేదు,

స్వేచ్ఛకి మారుపేరైన నేలలో స్వేచ్ఛకనిపించలేదు.)

ఎవరది, చీకట్లో గొణుగుతున్నది?

ఎవరది నక్షత్రాలమీద ముసుగుకప్పుతున్నది?

 

మోసపోయి, దూరంగా తరమబడ్డ తెల్లవాణ్ణి నేను,

బానిసత్వపు మచ్చలు తొలగిపోని నల్లవాణ్ణి నేను,

ఈ నేలమీంచి తరిమివేయబడ్డ ఎర్రవాణ్ణి నేను,

కలల్ని వెతుక్కుంటూ మనసుగ్గబట్టుకుని వచ్చిన పరదేశిని  నేను…

కాని చివరకు చవిచూసేదంతా అలనాటి బుద్ధిలేని పన్నాగాలే:

కుక్కల్లాపోట్లాడుకోడం, బలవంతుడు బలహీనుణ్ణి అణచివెయ్యడం

శక్తిసామర్థ్యాలు, ఆశలూగల నవయువకుణ్ణి నేను

లాభం, అధికారం, సంపాదన, భూ కబ్జా

విలువైనవన్ని కబ్జా, అవసరాలు తీర్చేవన్ని కబ్జాచెయ్యాలనే

యుగాలనాటి అంతులేని సంకెళ్లలో చిక్కుకున్నవాడిని.

మనుషుల్ని వాడుకుని,  ప్రతిఫలం తీసుకుని,

అన్నీ నేనే పొందాలనే దురాశలో చిక్కుకున్నవాణ్ణి .

నేనొక రైతుబిడ్డని. నేలకి దాసుణ్ణి.

నేనొక కార్మికుణ్ణి, యంత్రానికి అమ్ముడుబోయినవాణ్ణి;

నేనొక నీగ్రోని, అందరికీ సేవకుణ్ని,

ఆకలితో, దీనంగా, అలమటించే సగటు మనిషిని…

కలలతోపాటు ఆకలితోకూడా ఉన్నవాణ్ణి,

ఓ మార్గదర్శకులారా! నేను చితికిపోయిన వాణ్ణి,

ఒక అడుగూ ముందుకు వెళ్ళలేకపోయిన మనిషిని,

తరతరాలుగా చేతులుమారుతున్న నిరుపేద కార్మికుణ్ణి.

అయినా సరే, మొట్ట మొదటి కలగన్నవాణ్ని నేనే

రాజులకి ఊడిగం చేస్తున్న  పాత రోజుల్లోనే.

నాకల ఎంత సాహసోపేతమైనదీ, గాఢమైనదీ, నిజమైనదీ అంటే

ఇప్పటికీ ప్రతి ఇటుకలో, ప్రతి రాతిలో, ప్రతి నాగేటిచాలులో,

అమెరికాని అమెరికాగా చేసిన ఆ స్వేచ్ఛా గీతాలు

స్ఫూర్తిమంతంగా ప్రతిధ్వనిస్తూనే ఉంటాయి.

ఓహ్, ఏమి చెప్పను? మనిషిముఖమెరుగని ఆ తొలి సాగరకెరటాలపై

నా కలల నేలని వెతుక్కుంటూ ప్రయాణించిన నావికుణ్ణి నేనే;

దుర్భరమైన ఐర్లండు తీరాలనీ, పోలండు మైదానాలనీ,

ఇంగ్లండు పచ్చికబయళ్ళనీ, వదిలివచ్చినవాడిని నేనే.

“స్వేచ్ఛాప్రియుల స్వర్గం” నిర్మించడానికి

చీకటిఖండపు చెలియలికట్టలు దాటివచ్చినవాడిని నేను.

స్వేచ్ఛా జీవా?

ఎవడుచెప్పేడు మేము స్వేచ్ఛా జీవులమని? నేను కాదే?

నేనైతే ఖచ్చితంగా కాదే?  సహాయం పొందుతున్న లక్షలమంది కాదే?

సమ్మెచేస్తున్నపుడు కాల్చి చంపబడ్డ లక్షలమంది కాదే?

బ్రతకడానికి ఏ జీతమూ లేని వేనవేలమంది కాదే ?

మేము కన్నకలలన్నిటికీ ప్రతిఫలంగా

మేము ఆలపించిన గీతాలన్నిటికీ ప్రతిఫలంగా

మేము భద్రంగా దాచుకున్న కలలకి ప్రతిఫలంగా

మేము పట్టుకుతిరిగిన జెండాలకి ప్రతిఫలంగా

ఏ వేతనంలేని లక్షలమంది జనాభాకి ఉన్నది కేవలం…

ఆశలడుగంటినా ఇప్పటికీ మిగిలిన ఆ కల ఒక్కటే

అమెరికా మళ్ళీ అమెరికా కావాలి…

అనుకున్న లక్ష్యాలను ఇంకా చేరుకోలేకపోయిన నేల అది…

కానీ… ఇక్కడే ఏ మనిషైనా స్వేచ్ఛగా జీవించగల అవకాశం ఉంది.

ఈ నేల అందరిదీ కావాలి… ప్రతి పేదవాడిదీ, ప్రతిఇండియనుదీ, ప్రతి నీగ్రోదీ, నాదీ…

ఈ అమెరికాను అమెరికాగా మలిచింది…

వాళ్ల చెమట, రక్తం, వాళ్ళ నమ్మకం, వాళ్ల కష్టాలు,

వాళ్ల చేతులే లోహాల్ని కరిగించింది, వర్షంలో నాగలి నడిపించింది;

మళ్ళీ మన అద్భుతమైన కలని మనం రాబట్టుకోవాలి.

మీరు నన్ను ఏ పేరుతో దూషించినా సరే! ఫర్వాలేదు,

ఉక్కులాంటి స్వాతంత్ర్యానికి ఎన్నడూ తుప్పుపట్టదు,

ప్రజల జీవితాలమీద జలగల్లా బ్రతికేవాళ్లదగ్గరనుండి

మన పొలాలలని మనం తిరిగి తీసుకోవాలి,

అమెరికా! ఓ అమెరికా!

స్పష్టంగా నిర్భయంగా అంటాను,

అమెరికా ఎప్పుడూ నాకు అమెరికా కాలేకపోయింది,

అయినాసరే, ఒట్టేసి చెప్పగలను,

ఏదోనాటికి, ఇది ఆ అమెరికా అవగలదు!

శిధిలమై, జీర్ణావస్థకు చేరుకున్న దశనుండి,

బలత్కారాలూ, లంచగొండితనపు తెగుళ్ళనుండి, దోపిడీ, అబద్ధాలనుండి

ప్రజలం మనమందరం దీన్ని పునరుద్ధరించుకోవాలి,..

ఈ నేలని, ఈ ఖనిజాల్నీ, ఈ వృక్షసంపదని, ఈ జలవనరుల్ని.

పర్వతాలనీ, అనంతమైన మైదానాలనీ,

సువిశాలమైన ఈ రాష్ట్రాలనన్నిటినీ కాపాడుకోవాలి…

అప్పుడే మనం అమెరికాని పునర్నిర్మించుకోగలం .

.

లాంగ్స్టన్ హ్యూజ్

February 1, 1902 – May 22, 1967

అమెరికను కవి

.

Image courtesy: http://4.bp.blogspot.com

Image courtesy: http://4.bp.blogspot.com

.

Let America be America Again
.
Let America be America again.
Let it be the dream it used to be.
Let it be the pioneer on the plain
Seeking a home where he himself is free.

( America never was America to me.)

Let America be the dream the dreamers dreamed–
Let it be that great strong land of love
Where never kings connive nor tyrants scheme
That any man be crushed by one above.

(It never was America to me.)

O, let my land be a land where Liberty
Is crowned with no false patriotic wreath,
But opportunity is real, and life is free,
Equality is in the air we breathe.

(There’s never been equality for me,
Nor freedom in this “homeland of the free.”)

Say, who are you that mumbles in the dark?
And who are you that draws your veil across the stars?

I am the poor white, fooled and pushed apart,
I am the Negro bearing slavery’s scars.
I am the red man driven from the land,
I am the immigrant clutching the hope I seek–
And finding only the same old stupid plan
Of dog eat dog, of mighty crush the weak.

I am the young man, full of strength and hope,
Tangled in that ancient endless chain
Of profit, power, gain, of grab the land!
Of grab the gold! Of grab the ways of satisfying need!
Of work the men! Of take the pay!
Of owning everything for one’s own greed!

I am the farmer, bondsman to the soil.
I am the worker sold to the machine.
I am the Negro, servant to you all.
I am the people, humble, hungry, mean–
Hungry yet today despite the dream.
Beaten yet today–O, Pioneers!
I am the man who never got ahead,
The poorest worker bartered through the years.

Yet I’m the one who dreamt our basic dream
In the Old World while still a serf of kings,
Who dreamt a dream so strong, so brave, so true,
That even yet its mighty daring sings
In every brick and stone, in every furrow turned
That’s made America the land it has become.
O, I’m the man who sailed those early seas
In search of what I meant to be my home–
For I’m the one who left dark Ireland’s shore,
And Poland’s plain, and England’s grassy lea,
And torn from Black Africa’s strand I came
To build a “homeland of the free.”

The free?

Who said the free? Not me?
Surely not me? The millions on relief today?
The millions shot down when we strike?
The millions who have nothing for our pay?
For all the dreams we’ve dreamed
And all the songs we’ve sung
And all the hopes we’ve held
And all the flags we’ve hung,
The millions who have nothing for our pay–
Except the dream that’s almost dead today.

O, let America be America again–
The land that never has been yet–
And yet must be–the land where every man is free.
The land that’s mine–the poor man’s, Indian’s, Negro’s, ME–
Who made America,
Whose sweat and blood, whose faith and pain,
Whose hand at the foundry, whose plow in the rain,
Must bring back our mighty dream again.

Sure, call me any ugly name you choose–
The steel of freedom does not stain.
From those who live like leeches on the people’s lives,
We must take back our land again,
America!

O, yes,
I say it plain,
America never was America to me,
And yet I swear this oath–
America will be!

Out of the rack and ruin of our gangster death,
The rape and rot of graft, and stealth, and lies,
We, the people, must redeem
The land, the mines, the plants, the rivers.
The mountains and the endless plain–
All, all the stretch of these great green states–
And make America again!
.
Langston Hughes

February 1, 1902 – May 22, 1967

American.

(షరోన్ హోర్వత్ కి)

ఆకాశహర్మ్యాల నగరంలో వాటి నీడలను తప్పించుకుని

ఎలాగో ఒక దూదిపింజలాంటి మంచు తునక, తుఫాను తునక, నీ గదిలోకి దూరింది.

దూరి, పుస్తకంచదువుకుంటున్న నువ్వు,  తలెత్తి

కుర్చీ వైపు చూసిన క్షణంలోనే దాని చేతిమీద వాలింది. అంతే!

అంతకు మించి ఏమీ లేదు. గుర్తింపుకీ నిర్లక్ష్యానికీ గురవుతూ,

తృటిలో ప్రశాంతంగా శూన్యంలోకి కరిగిపోవడం మినహా…

రెండు కాలాల సంధి కాలం, పూలు నోచని మరణం.

అంతే! అంతకు మించి మరేమీ లేదు,

ఈ తుఫాను తునక నీ కళ్ళముందే శూన్యంగా మారిందన్న

విషయం మినహాయిస్తే. అది మళ్ళీ తిరిగొస్తుంది,

కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత, నువ్వు ఇప్పుడు కూర్చున్నట్టే కూచుని ఎవరో అంటారు:

“వేళయింది. గాలి వీస్తోంది. ఏ క్షణంలో నైనా ఇక తుఫాను కురియొచ్చు.”

.

.

మార్క్ స్ట్రాండ్

April 11, 1934

కెనేడియన్ అమెరికన్ కవి.

 

.

A Piece Of The Storm

(For Sharon Horvath)

.

From the shadow of domes in the city of domes,

A snowflake, a blizzard of one, weightless, entered your room

And made its way to the arm of the chair where you, looking up

From your book, saw it the moment it landed. That’s all

There was to it. No more than a solemn waking

To brevity, to the lifting and falling away of attention, swiftly,

A time between times, a flowerless funeral.

No more than that

Except for the feeling that this piece of the storm,

Which turned into nothing before your eyes, would come back,

That someone years hence, sitting as you are now, might say:

“It’s time. The air is ready. The sky has an opening.”

.

Mark Strand

April 11, 1934

Canadian American Poet

వ్రాసినది: S Murty Nauduri | ఏప్రిల్ 12, 2014

శక్తి మేరకి … ఏ డీ హోప్, ఆస్ట్రేలియన్ కవి.

గేలానికి చిక్కిన చేప చనిపోతూ చనిపోతూ,

ఊపిరికోసం అవస్థపడుతూ, భయంతో బాధతో గిలగిలలాడుతూ

తెరుచుకున్న నోరు ఎండిపోతుంటే, దాని బేల కళ్ళలో ధైర్యం సడలకుండా

తన కొలను గురించే ఆలోచిస్తుంది తన శక్తి మేరకు.

మోసగించబడి, అంధుడైన కవి, తనశక్తి మేరకి

మిల్లు చప్పుళ్ళు ఏకాగ్రతకి భంగం కలిగించినా,

బానిసల తోపులాటలూ, ప్రేలాపనలూ, అమ్మకాల ఎకసెక్కాల మధ్య

సంగీతపు మూలాలను దొరకబుచ్చుకుంటాడు.

నాకు చాతనయినంత, నిరాశావహమైన ఈ మనః స్థితిలో

నువ్వు వెళ్ళినప్పటినుండీ శూన్యంగా, వృధాగా గడిచిన రాత్రుళూ, పవళ్ళూ,

నీ చిరునవ్వూ, నీ హేల, కదలికలూ, నీ అనురాగం గుర్తుచేసుకుంటున్నాను.

వాటి లక్షణమే అంత! 

.

ఏ డీ  హోప్ 

21 July 1907 –13 July 2000

ఆస్ట్రేలియన్ కవి.

(Important Note:

“మోసగించబడి, అంధుడైన కవి, తనశక్తి మేరకి

మిల్లు చప్పుళ్ళు ఏకాగ్రతకి భంగం కలిగించినా,”….

అన్నచోట బైబిలులోని Samson  పాత్రని పరోక్షంగా గుర్తుచేస్తున్నాడు. )

 

.

As Well as They Can

.

As well as it can, the hooked fish while it dies,

Gasping for life, threshing in terror and pain,

Its torn mouth parched, grit in its delicate eyes,

Thinks of its pool again.

As well as he can, the poet, blind, betrayed

Distracted by the groaning mill, among

The jostle of slaves, the clatter, the lash of trade,

Taps the pure source of song.

As well as I can, my heart in this bleak air,

The empty days, the waste nights since you went,

Recalls your warmth, your smile, the grace and stir

That were its element.

[Published in New Poems 1965-69 (Sydney: Angus & Robertson, 1969), p. 52.]

.

A D Hope

21 July 1907 –13 July 2000

Australian poet and essayist

(Poem Courtesy: http://wonderingminstrels.blogspot.in/2005/02/as-well-as-they-can-d-hope.html)

 

 

వ్రాసినది: S Murty Nauduri | ఏప్రిల్ 11, 2014

ఓ రాత్రి ఆరుబయట… దూ ఫూ, చీనీ కవి

తీరాన దట్టంగా పెరిగిన గడ్డిలో పిల్లగాలి అలలు రేపుతోంది,

రాత్రల్లా, చలనంలేని ఈ వాడ కొయ్యమీదకి

అవధిలేని రోదసిలోంచి చుక్కలు వాలసాగేయి.

చందమామ నీటికెదురీదుతూ పైకి రా సాగేడు.

నా కళ నాకు పేరుతెచ్చి, ఈ ముదిమి వయసులో

ఉద్యోగావసరం నుండి తప్పించగలిగితేనా! …

నిలకడలేని ఈ పరుగేమిటి నాకు…

ఈ సువిశాలమైన జగతిలో గూడులేక అల్లల్లాడే పక్షిలా.

.

దూ ఫూ

(712 – 770 AD)

చీనీ కవి

 

 

.

A Night Abroad

 

A light wind is rippling at the grassy shore….

Through the night, to my motionless tall mast,

The stars lean down from open space,

And the moon comes running up the river.

..If only my art might bring me fame

And free my sick old age from office! –

Flitting, flitting, what am I like

But a sand-snipe in the wide, wide world!

 .

Du Fu

(712 – 770 AD)

Chinese Poet

వ్రాసినది: S Murty Nauduri | ఏప్రిల్ 10, 2014

మరబొమ్మ… డాలియా రవికోవిచ్, ఇజ్రేలీ కవయిత్రి

ఆ రాత్రి నేను మర బొమ్మనే

అటూ ఇటూ తిరుగుతూనే ఉన్నాను,

నేను పడిపోయి ముక్కముక్కలైపోయాను

నా రూపం, నేర్పూలూ వాళ్ళు అతికి పునరుద్ధరించేరు.

మళ్ళీ నేను పూర్వపు బొమ్మలా తయారయ్యేను,

నా నడవడి ఎప్పటిలాగే అణకువగానే ఉంది;

అయినప్పటికీ, నేను కొత్తబొమ్మనే

విరిగిన కొమ్మని నులితీవలు దగ్గరా చుట్టి ఉంచినట్టు.

నాన్ను మళ్ళీ నాట్యం చెయ్యమన్నప్పుడు

నా అడుగులు లయబద్ధంగా పడుతున్నప్పటికీ

నాకు జంటగా ఇచ్చినది పిల్లినీ, కుక్కనీ.

నా జుత్తు పసిడి రంగు, కళ్ళు నీలి రంగు,

నా దుస్తులమీద పూలు విరబూస్తునాయి

నా ఈతాకుటోపీ మీద వాకపళ్ళు మెరుస్తున్నాయి.

.

డాలియా రవికోవిచ్

ఇజ్రేలీ కవయిత్రి

 

 

 

.

పైకి ఏదో బొమ్మ గురించి చెబుతున్నట్టు కనిపించినా,  ఇక్కడ చెప్పిన మరబొమ్మ  ఆడపిల్లకి ప్రతీక.   ముందు అల్లారుముద్దుగా ఆడపిల్లలని పెంచినా, వాళ్ళు స్వతంత్రం ప్రకటించేవేళకి వాళ్ల వ్యక్తిత్వం దెబ్బతీస్తారు. సంఘంకట్టుబాట్లకు తల ఒగ్గవలసిందని నిర్భందిస్తారు. అదిగో, అలాంటప్పుడే వాళ్ళ వ్యక్తిత్వం పునర్నిర్మించబడుతుంది. వాళ్ళు పూర్వపు వ్యక్తులు కాలేరు. వాల్లకి ఎంత అందం ఉన్నా, తెలివితేటలున్నా, వాల్ల జీవితభాగస్వామిని పెద్దవాళ్ళె నిర్ణయిస్తారు తప్ప వాళ్ళకి స్వాతంత్ర్యం ఉండదు.
మన సమాజపు తీరుకీ అక్కడి సమాజపుతీరుకీ పెద్దతేడా లేదేమో.

Dalia Ravikovitch

November 27, 1936 – August 21, 2005

Israeli Poetess

 

Dalia Ravikovitch was an Israeli poet who committed suicide at 69.

For the original poem, Please visit: 

http://wonderingminstrels.blogspot.in/2005/08/clockwork-doll-dalia-ravikovitch.html

 ( This poem was translated into English by Robert Friend.)

 

Older Posts »

వర్గాలు

అనుసరించు

Get every new post delivered to your Inbox.

మరో 477గురు చందాదార్లతో చేరండి

%d bloggers like this: