వ్రాసినది: NS Murty | అక్టోబర్ 21, 2014

జాలి… హెరాల్డ్ వినాల్, అమెరికన్ కవి

ఒక అందమైన వసంతవేళ వీధుల్ని

చల్లని తెమ్మెర సంగీతంతో ముంచెత్తినపుడు

మనసుపారేసుకున్నానని  జాలిపడవద్దు;

ఒకప్పుడు జ్వాలగా రగిలిన నీ ప్రేమని

తిరస్కరించేనని నా మీద జాలిపడవద్దు,

ఇప్పటికీ తాపంతో తపించే పువ్వు

తన హృదయాన్ని తొలకరి చినుకులకి ఆర్తితో ఎదురుచూసినట్టు

వీచే ప్రతిగాలికీ తనహృదయాన్ని ఆరబెట్టినట్టు … నా దప్పితీరలేదు.

జాలిపడదలుచుకుంటే, రాబోయే క్షణాలకు జాలిపడు

సుదూరభవిష్యత్తులో, ఏదో ఒక రోజు మళ్ళీ

నేను ఈ త్రోవనే మన ఇంటి ముంగిట నిలవబోయినపుడు

గుమ్మం నన్ను నా ఆనందానికి దూరం చేస్తుంది.

ఏ తెమ్మెరా నీ వెచ్చని మాట నా చెవికి మోసుకురాదు…

ఒడ్డున భోరున విలపించే సముద్ర కెరటాలు తప్ప!

.

హెరాల్డ్ వినాల్

(1891-1965)

అమెరికన్ కవి

.

Pity

.

Oh do not Pity me because I gave    

My heart when lovely April with a gust,   

Swept down the singing lanes with a cool wave;

And do not pity me because I thrust

Aside your love that once burned as a flame.             

I was as thirsty as a windy flower   

That bares its bosom to the summer shower       

And to the unremembered winds that came.       

Pity me most for moments yet to be,

In the far years, when someday I shall turn               

Toward this strong path up to our little door     

And find it barred to all my ecstasy.

No sound of your warm voice the winds have borne—

Only the crying sea upon the shore

.

Harold Vinal

(1891-1965)

American Poet

 

Poem Courtesy:

Anthology of Massachusetts Poets. 1922.

Ed. William Stanley Braithwaite, (1878–1962).

http://www.bartleby.com/272/84.html

వ్రాసినది: NS Murty | అక్టోబర్ 18, 2014

మొర… విలియం వర్డ్స్ వర్త్, ఇంగ్లీషు కవి

అంతా మారిపోయింది… నేను పేదనైపోయాను;

మొన్న మొన్నటి వరకూ, నీ ప్రేమ

నా హృదయ కవాటం ముందు

ప్రవహించడమే తన ధర్మంగా ఉండేది.

నా అవసరం, దాని ఔదార్యం అన్న

ఆలోచన లేకుండా అనంతంగా ప్రవహించింది. 

ఎన్ని మధుర క్షణాలు లెక్కపెట్టుకుంటూ గడిపేను!

కైవల్యాన్ని మించిన ఆనందంలో మునకలేశాను నేను!

గలగలా, తళతళా, నిత్య చైతన్యంతో

ప్రవహించిన పవిత్రమైన ప్రేమకు బదులు, ఇప్పుడు,

నా దగ్గర ఏముంది? ఏముందని ధైర్యంగా చెప్పను?

పాడుబడి, అగాధమైన,

అగోచరమైన దిగుడుబావి తప్ప!

ఒక ప్రేమామృతపు చెలమ… బాగా లోతుగా ఉండొచ్చు…

అది ఎన్నటికీ ఇంకిపోదని నమ్ముతున్నాను.

అయినా పెద్దతేడా ఏముంది, అక్కడి ఊట

లోలోపలే నిశ్చలంగా, అందుబాటులో లేనపుడు?

అదిగో, ఆ మార్పే, అదీ నా గుండె కవాటం ముందు

నన్ను నిరుపేదను చేసింది.

.

విలియం వర్డ్స్  వర్త్

7 April 1770 – 23 April 1850

ఇంగ్లీషు కవి .

.

William_Wordsworth

.

A Complaint

.

There is a change–and I am poor;

Your love hath been, not long ago,

A fountain at my fond heart’s door,

Whose only business was to flow;

And flow it did; not taking heed

Of its own bounty, or my need.

 

What happy moments did I count!

Blest was I then all bliss above!

Now, for that consecrated fount

Of murmuring, sparkling, living love,

What have I? Shall I dare to tell?

A comfortless and hidden well.

 

A well of love–it may be deep–

I trust it is,–and never dry:

What matter? If the waters sleep

In silence and obscurity.

–Such change, and at the very door

Of my fond heart, hath made me poor.

 

– William Wordsworth

 

.

 

 

వ్రాసినది: NS Murty | అక్టోబర్ 17, 2014

కానుకలు… జేమ్స్ థామ్సన్, స్కాటిష్ కవి

మనిషికి అతను స్వారీ చెయ్యగల గుర్రాన్నీ

నడపగల ఓడనీ ఇవ్వు;

అతని హోదా, సంపదా, శక్తీ, ఆరోగ్యం

నేలమీదగాని, నీటిమీదగాని చెడవు.

 

మనిషికి అతను తాగగలిగిన చుట్టా

అతను చదవగలిగిన పుస్తకమూ ఇవ్వు;

అతని ఇంట్లో ఏమీ లేకపోవచ్చు గాక,

కానీ ప్రశాంతతతో కూడిన ఆనందం వెల్లివిరుస్తుంది.  

 

మనిషికి తను ప్రేమించగలిగిన స్త్రీని ఇవ్వు,

ప్రియతమా, నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నట్టు,

అతని హృదయం అదృష్టంతో ఉరకలేస్తుంది

ఇంట్లోనూ, నేలమీదా, నీటిమీదా.

.

జేమ్స్ థామ్సన్

 

స్కాటిష్ కవి

 

 

.

.

 

.

Gifts

 

Give a man a horse he can ride,

Give a man a boat he can sail;

And his rank and wealth, his strength and health,

On sea nor shore shall fail.

 

Give a man a pipe he can smoke,

Give a man a book he can read:

And his home is bright with a calm delight,

Though the room be poor indeed.

 

Give a man a girl he can love,

As I, O my love, love thee;

And his heart is great with the pulse of Fate,

At home, on land, on sea.

 

.

James Thomson.  (pseudonym Bysshe Vanolis, or B.V. )

Nov. 23, 1834 – June 3, 1882

Scottish Poet

 

 

The Oxford Book of English Verse: 1250–1900.

 

Ed: Arthur Quiller-Couch, 1919.

http://www.bartleby.com/101/798.html

(ఇది చాలా ప్రతిభావంతమైన కవిత. ఏ అలంకారాలూ లేనట్టు కనిపించినా, పదునైన వ్యంగ్యం ఉంది ఇందులో.ఇంగ్లండు ప్రథానమంత్రి థాచర్ ప్రభుత్వం చేపట్టిన విధానాలకు 30 లక్షలమంది నిరుద్యోగులుగా మారినపుడు రాసిన కవిత ఇది.

ఓట్లు దండుకుందికి, అందరూ మొసలి కన్నీళ్ళు కారుస్తారు.  పాకలలో దూరుతారు. వాళ్ల మంచాలమీద కూర్చుని చెప్పలేని సానుభూతి ఒలక బోస్తారు. అదంతా అందలం ఎక్కడనికే తప్ప వాళ్ళ కన్నీళ్ళు తుడవడానికి కాదు. ఈ సత్యాన్ని చాలా నిశితంగా విమర్శించిన కవిత)

మిసెస్ థాచర్,  నువ్వు నిజంగా ఏడుస్తావా?

మిసెస్ థాచర్, ఎన్నడైనా నువ్వు నిద్రలోంచి ఉలికిపడి లెస్తావా?

నువ్వు ఎప్పుడైనా విల్లో చెట్టులా శోకిస్తావా?

అందులోనూ ఖరీదైన “మార్క అండ్ స్పెన్సర్” తలగడమీద?

నీ కన్నీళ్ళు మరిగిన ఉక్కులా ఉంటాయా?

నిజంగా నీకు ఏడుపు వస్తుందా?

నీకు నిద్రలేవగానే “30 లక్షల” అంకె కళ్ళముందు మెదుల్తుందా?

వాళ్ళకి మరి పనిదొరకదని నువ్వెన్నడైనా బాధపడతావా?

నువ్వు అద్దంలో సింగారించుకుంటున్నప్పుడు,

క్యూలో నిలబడే మనుషులెన్నడైనా గుర్తొస్తారా?

మిసెస్ థాచర్, నువ్వు నిజంగా ఏడుస్తావా?

.

స్యూ టౌన్ సెండ్

2 April 1946 – 10 April 2014

ఇంగ్లీషు రచయిత్రి .

.

Mrs. Thatcher

.

Do you weep, Mrs Thatcher, do you weep?

Do you wake, Mrs Thatcher, in your sleep?

Do you weep like a sad willow?

On your Marks and Spencer’s pillow?

Are your tears molten steel?

Do you weep?

Do you wake with ‘Three million’ on your brain?

Are you sorry that they’ll never work again?

When you’re dressing in your blue, do you see the waiting queue?

Do you weep, Mrs Thatcher, do you weep?

.

Sue Townsend  (Susan Lillian “Sue” Townsend)

2 April 1946 – 10 April 2014

British Authoress

వ్రాసినది: NS Murty | అక్టోబర్ 14, 2014

చివరకి… సర్ వాల్టర్ రాలీ, ఇంగ్లీషు కవి

కాలం కూడా ఎలాంటి దంటే, మన యవ్వనం,

మన సుఖాలు, మన సర్వస్వం కుదువబెట్టుకుని,

చివరకి మనకి మన్నూ, మశానంతో తీర్మానం చేస్తుంది;

మనం జీవితాంతమూ ఎంత తిరిగినా

ఆ నీరవ నిశ్శబ్ద చీకటి కుహరంలో

మన జీవిత గాథని మరుగుచేస్తుంది;

కానీ, నాకు నమ్మకం ఉంది: భగవంతుడు

నన్ను ఈ నేల,ఈ సమాధి, ఈ మట్టిలోంచి లేపుతాడు.
.

సర్ వాల్టర్ రాలీ

1554 – 29 October 1618

ఇంగ్లీషు కవి

.

The Conclusion

 

Even such is Time, that takes in trust

Our youth, our joys, our all we have,

And pays us but with earth and dust;

Who in the dark and silent grave,

When we have wander’d all our ways,

Shuts up the story of our days;

But from this earth, this grave, this dust,

My God shall raise me up, I trust.

.

Sir Walter Raleigh.

1554 – 29 October 1618

English Poet

Poem courtesy:

The Oxford Book of English Verse: 1250–1900.

Ed. Arthur Quiller-Couch, 1919.

http://www.bartleby.com/101/78.html

 

 

 

నా మీద ఆఖరి అస్త్రం ప్రయోగించడానికా అన్నట్టు

ప్రేమ ఎటువంటి శతృవుని సృష్టించిందంటే

ఆమెలో రెండు అందాలూ ఎంతో సొగసుగా కలగలసి 

నేను మరణమెదురైనా ఒప్పుకోక తప్పని స్థితి; 

ఆమె కళ్ళు నా హృదయాన్ని బందీని చేస్తే 

తన గాత్రం నా మనసుని వివశం చేస్తోంది.

కేవలం అందంగా మాత్రమే ఉంటే దూరంగా పోగలిగేవాణ్ణి;

దట్టమైన ఆమె ఉంగరాలజుట్టు బంధనాలు

తెంచుకున్న ఆత్మను కాపాడుకోగలవాణ్ణేమో;

కానీ, నేర్పుగా, కనిపించకుండా

నాకు ప్రాణమందిస్తున్న వాయువుతోనే నన్ను బంధిస్తున్న

ఆమె కళకి దాసుడిని కాకుండా ఎలా ఉండగలను? 

ఏ రణరంగంలోనో పోరాడడం ఇంతకంటే మెరుగు 

అక్కడ గెలుపు ఓటములు సమ ఉజ్జీలుగా ఉండే అవకాశం ఉంది.

అందమైన నేత్ర, గాత్రాల సానుకూలతగల ఆమె ముందు

ఏ ప్రతిఘటనా ఎక్కువసేపు నిలబడదు.

భూవ్యాకాశాలను జయించిన ఆమెముందు

నా శక్తులన్నీ దాసోహమనక తప్పదు.

.

ఏండ్రూ మార్వెల్

31 March 1621 – 16 August 1678

ఇంగ్లీషు కవి.

.

.

The Fair Singer

.

To make a final conquest of all me,

Love did compose so sweet an enemy,

In whom both beauties to my death agree,

Joining themselves in fatal harmony,

That, while she with her eyes my heart does bind,

She with her voice might captivate my mind.

I could have fled from one but singly fair;

My disentangled soul itself might save,

Breaking the curled trammels of her hair;

But how should I avoid to be her slave,

Whose subtle art invisibly can wreathe

My fetters of the very air I breathe?

It had been easy fighting in some plain,

Where victory might hang in equal choice,

But all resistance against her is vain,

Who has the advantage both of eyes and voice;

And all my forces needs must be undone,

 She having gained both the wind and sun.

,

Andrew Marvell

31 March 1621 – 16 August 1678

English Poet

Poem Courtesy:

The Book of Restoration Verse.  1910.
Ed. William Stanley Braithwaite,

 

.

Andrew Marvell

31 March 1621 – 16 August 1678

English Poet

వ్రాసినది: NS Murty | అక్టోబర్ 11, 2014

Isn’t Bod Synonymous With Being?… Kondepudi Nirmala, Telugu, Indian

.

Well, this earth may not be ours

But how can our body be not ours?

The corpse consigned to flames

May not dry get angry or dry your tears

But how can the friendships twined for years disappear

Or the lessons assiduously taught till yesterday?

How can the rest of the story

Page-marked after reading half cease?

Is it meet to cremate the body alienating it

From a person with such vigour vitality and can resurrect?

Is the edict of Time so merciless and inhuman?

Even a fisherman shall not burn his boat crossing a stream

But shall ready it for the following day’s stint.

Doesn’t this body worth as much?

Perhaps, it is better to declare the rights

Over the inert body to our intimate people

As casually as you serve a glass of pudding.

True! Whether it strikes at the desired hour, or without warning

Death surrounds the same seething gloom and infirmity.

And it is but natural for the religion and its bigotry,

Stilled while alive, to bare its fangs with vengeance.

How many bods shall have to be paid in tribute?

Either for not speaking out all that should have been,

Or, for ignoring all that has been spoken out,

Poor me, people as delicate as jasmines are consigned to flames!

OMG! Cotton in the nostrils, camphor on the eyes,

Fetters to the toes and logs on the bosom…

Divesting the person of all modesty

Making up the way one would never want to be seen

Undermining individual’s dignity on all fronts.

What a pity! Even the staunchest existentialist

Has to endure this lifelessness like the rotten society.

Body, in fact, is a wonderful democratic institution.

Watch! It will not desert you abruptly like a dictator.

Heart continues to function even after brain dies and lapses into coma

Kidneys and Liver removed within hours of

Heart ceasing functioning resume their work normally.

For six hours after the cessation of all sensation

In the womb of the eye the pupils still trill.

Like, while vacating a house,

We deracinate a sapling from the bed of a plant

We so covetously nurtured for long,

And grow it a bonsai in another pot,

How nice it would be

To resurrect oneself in others’ voice

Once this body surrenders to silence!

Crematoria have advanced with machinery

But the poor human cells continue to bite dust ultimately.

Of what use is the travel from dust to dust?

If man can travel from one to another

Death assumes a different connotation.

That’s why I say

A country is not a mass of earth.

This bod is a body of people!

.

Kondepudi Nirmala

Telugu, Indian

Image Courtesy: Kondepudi Nirmala
Image Courtesy: Kondepudi Nirmala

దేహమంటే మనిషి కాదా?

.

దేశమంతా మనది కాకపోవచ్చు

దేహమయినా మనది కాకుండా ఎలా ఉంటుంది?

దగ్ధమైన దేహం ఇంకెవరి కన్నీరూ తుడవదు. కోపగించుకోదు.

కానీ నిన్నటిదాకా చెప్పిన పాఠాలు ఎక్కడికిపోతాయి?

ఏళ్లతరబడి అల్లుకున్నస్నేహాలెక్కడికిపోతాయి

సగంచదివి మడతపెట్తిన పేజీకి అవతలకథ ఎటుపారిపోతుంది

ఇంతజవం జివం పునరుజ్జీవం ఉన్న మనిషి నుంచి

దేహాన్ని విడదీసిమంటపెట్టడం ఏం న్యాయం?

కాలధర్మం అంత క్రూరంగా ఉంటుందా?

ఏరుదాటిన వెస్తకూడా తెప్ప్ అతగలబెట్టుకోడు

మర్నాటిప్రయాణానికి సిద్ధంచేసుకుంటాడు కదా

దేహం ఆపాటి విలువచెయ్యదా?

పండక్కి తలోగ్లాసూపాయసం వండుకున్నమత మామూలుగా

ఆత్మీయులదగ్గర మన నిశ్చలదేహమ్మిద

ఒక నిర్ణయహక్కును ప్రకటించుకోడమే మంచిదేమో

మరణం అన్నది ఆశించినపుడు వచ్చినా, అకస్మికంగా వచ్చినా

ఒకేలాంటి విషాదం వివశత్వం ఉంటాయి నిజమే

నిత్యజీవితంలో ఎప్పుడూ పట్టించుకోని మతమూ దాని మౌఢ్యమూ

గురిచూసి అప్పుడే కోర విసరడమూ సహజమే

అందుకు ఎన్ని దేహాలు ఇంకా మూల్యంగా చెల్లించుకోవాలి

మాట్లాడవలసినవన్నీ మాట్లాడకపోవడం వల్లనో

మాట్లాడినవన్నీ మన్నించకపోవడంవల్లనో

మల్లెపువ్వుల్లాంటిమనుషులు చితిలో ఆహుతవుతున్నారే

ముక్కులో దూదులు, కళ్ళలో కర్పూరం, కాళ్ళకు పగ్గాలు, గుండెమీద కట్టెలూ

అబ్బా!

ఏ మనిషైనా తను ఎలాకనబడకూడదని అనుకుంటాడో

అచ్చం అలాగే ముస్తాబు చేసే వదులుతున్నారు

ఆత్మగౌరవం అన్నిదిక్కులనుండీ కోతపెడుతున్నారు

ఎంతరూపవాది అయినా చివరకు ఈ నిర్జీవత్వాన్ని

ఒక దుష్ట సమాజంలా మోయాల్సే వస్తోంది

నిజానికి దేహమొక అద్భుతప్రజాస్వామ్యవ్యవస్థ

ఒక్కసారే ముంచెయ్యదు చూడు, నియంత మాదిరిగా

మెదడు ఆగి కోమాకుచేరుకునే కొన్నాఖ్కదాకా గుండెబతికే ఉంటుంది

గుండెగడియారం ఆగిన వెంటనే తీసిన కిడ్నీలు, లివరు పనిచేస్తాయి

అన్నిటిచైతన్యమూ ఆగిపోయిన ఆరుగంటలవరకూ

కంటిగర్భంలో కనుపాపలుకువకువలాడతాయి

ఇల్లుఖాళీచేసినపుడు ప్రేమగాపెంచుకున్న చెట్టుపాదులోంచి

చిన్నమొలకతీసి ఇంకోకుండీలో నాటినట్లు

ఒకదేహం మూగబోయినపుడల్లా

మనిషి మరొకరిగొంతులో పురివిప్పుకోవడం ఎంతబావుంటుంది

 

శ్మశానాలకు యంత్రాలొచ్చిపడ్డాయిగానీ

మానవజీవకణాలకి మట్టిపాలవడమే మిగులుతోంది.

మట్టినుంచి మట్టికి ప్రయాణిస్తే ఏమొస్తుంది?

మనిషినుంచి మనిషికి ప్రయాణిస్తే

మృత్యువనేమాటకి అర్థమే మారుతుంది

దేశమంటే మట్టికాదోయ్

దేహమంటే మనుషులోయ్

.

కొండేపూడి నిర్మల.

(మరణంతో జీవితం పరిసమాప్తమవుతుందనుకునేవారికి ఆత్మకి చావులేదనీ, సృష్టి అంతంలో అన్ని జీవాత్మలో పరమాత్మలో చేరవలసిందేనని, కనుక మృత్యువుకి అంతిమ విజయం కాదని ఒకవైపు; దైవం మీద నమ్మకం లేనివారికి  ఈ భౌతిక ప్రాంచం ఉన్నంతకాలమూ మనం మూల ధాతువులుగా రూపాంతరం చెందుతూనే ఉంటాము కనుక, మృత్యువు అన్నది ఒక ఆకృతినుంది మరొక ఆకృతికి మారే క్రమంలో ఒక విరామమే తప్ప శాశ్వతం కాదనీ  … సందేశాన్ని అందివ్వడమే ఈ కవిత తాత్పర్యం.)

మృత్యువు ఏలగల సామ్రాజ్యం లేదు

దిగంబరులైన మృతులందరూ

తిరిగి సజీవులుగానో, దిగంతాలలోనో ఉంటారు;

వాళ్ళ అస్థికలు నిర్మలంగా బయటపడినా, శిధిలమైనా

వాళ్ళ భుజాలపైనా, పాదాల చెంతా నక్షత్రతతులుంటాయి;

వాళ్ళకి మతి తప్పినా, స్థిమితంగానే ఉంటారు,

వాళ్లు సముద్రంలో మునిగినా, మళ్ళీ బయటకు లేస్తారు;

ప్రేమికులు ఎడబాటు కావచ్చునేమో గాని ప్రేమ కాదు;

మృత్యువు ఏలగల సామ్రాజ్యం లేదు

మృత్యువు ఏలగల సామ్రాజ్యం లేదు

సముద్రపు లో లోపలి ఆవర్తాలలో

ఎంతకాలం ఉండిపోయినా, వాళ్ళు ఊపిరాడక పోరు;

నాడులు పట్టుతప్పి రాళ్ళపై వంపులు తిరిగినపుడు

ఏ చక్రానికో చిక్కుకున్నా, వాళ్ళు పగుళ్ళుబారరు,

వాళ్ల చేతుల్లో నమ్మకం కూడా చిక్కుకుంటుంది.

వాళ్ళగుండెల్లోంచి ఎన్ని పాపాల కొమ్ములు దూసుకెళ్ళి

అనేక ఖండాలు చేసినా, వాళ్ళు లొంగరు

మృత్యువు ఏలగల సామ్రాజ్యం లేదు

మృత్యువు ఏలగల సామ్రాజ్యం లేదు

వాళ్ళ చెవులకి సీ-గల్స్ అరుపులు వినిపించకపోవచ్చు

తీరాన్న చప్పుడుచేస్తూ పడే అలలు తెలియకపోవచ్చు

వర్షపు చినుకులకు పూలు తలెత్తినచోట

ఇపుడు ఏ పూవూ తలెత్తకపోవచ్చు

వాళ్ళు ఇప్పుడు కొయ్యకుకొట్టిన మేకుల్లా అచేతనులవొచ్చు

ఆ పూల పరంపర క్రింద మనుషుల ముఖాలు మారుతూండొచ్చు

వాళ్ళు సూర్యుడున్నంతకాలమూ, కొత్తగా జీవిస్తారు.

మృత్యువుకి  ఏలగల సామ్రాజ్యం లేదు

.

డిలన్ థామస్

27 October 1914 – 9 November 1953

వెల్ష్ కవి

 

.

Dylan Thomas

.

And Death Shall Have No Dominion

 

And death shall have no dominion.

Dead men naked they shall be one

With the man in the wind and the west moon;

When their bones are picked clean and the clean bones gone,

They shall have stars at elbow and foot;

Though they go mad they shall be sane,

Though they sink through the sea they shall rise again;

Though lovers be lost love shall not;

And death shall have no dominion.

 

And death shall have no dominion.

Under the windings of the sea

They lying long shall not die windily;

Twisting on racks when sinews give way,

Strapped to a wheel, yet they shall not break;

Faith in their hands shall snap in two,

And the unicorn evils run them through;

Split all ends up they shan’t crack;

And death shall have no dominion.

 

And death shall have no dominion.

No more may gulls cry at their ears

Or waves break loud on the seashores;

Where blew a flower may a flower no more

Lift its head to the blows of the rain;

Though they be mad and dead as nails,

Heads of the characters hammer through daisies;

Break in the sun till the sun breaks down,

And death shall have no dominion.

 

Dylan Thomas

Welsh Poet

Poem Courtesy:

http://wonderingminstrels.blogspot.in/2004/03/and-death-shall-have-no-dominion-dylan.html

For very interesting analysis and interpretations of readers visit:

http://www.eliteskills.com/analysis_poetry/And_Death_Shall_Have_No_Dominion_by_Dylan_Thomas_analysis.php

 

 

వ్రాసినది: NS Murty | అక్టోబర్ 9, 2014

పనికొచ్చే సూచన … ఏరోన్ హిల్, ఇంగ్లీషు కవి

సుతిమెత్తగా ఆ ఆకుని ఒత్తి చూడు,

అది నీకు దురదపెట్టి బాధిస్తుంది;

అదే సాహసంతో దాన్ని తెంపిచూడు

అది పట్టులా చేతిలో ఒదుగుతుంది.

మనుషుల స్వభావంతోనూ అంతే,

వాళ్ళని దయగా చూడు, తిరగబడతారు;

అదే జాజికాయ కోరాల్లా కరుకుగా ఉండు,

ఆ ధూర్తులే, అణిగిమణిగి ఉంటారు.

.

ఏరోన్ హిల్

(10 February 1685 – 8 February 1750)

ఇంగ్లీషు నాటక కర్తా, కవి.

.

 

A Useful Hint

 .

Tender-Handed stroke a nettle,       

And it stings you for your pains;   

Grasp it like a man of mettle,           

And it soft as silk remains.        

      

’Tis the same with common natures,                     

Use them kindly they rebel;            

But be rough as nutmeg graters,      

And the rogues obey you well.

.

Aaron Hill

(10 February 1685 – 8 February 1750)

English Dramatist, poet

 

The Book of Georgian Verse. 1909.

Ed. William Stanley Braithwaite,

http://www.bartleby.com/333/93.html

 

వ్రాసినది: NS Murty | అక్టోబర్ 8, 2014

Just bless me with an Idea… Afsar, Telugu, Indian

Bless me with one,

Just one idea;

I vault hundred years into the past,

Else,

I would leap up a century into the future .

You may not be aware,

I can arrest time;

Can say “Statue!”* to time wherever I want.

I can refill the wan and weary eyes with azure skies.

Bless me with one,

Just one idea

I stream out of the solar flares unscathed, like

a cool relentless moonshine from lunar rillets.

With that one,

And only one idea,

I thaw all earlier ice ages, and

run up to you like a runnel.

.

Afsar.

Telugu

Indian

(*Note: Statue … is a children’s game (a variation from popular european version) similar to Hide and Seek with the difference that the ‘seeker’  has to turn all the ‘hiders’ into statues  to win the round just by calling out ‘Statue’ whenever he sees them.  The trick however lies in the fact, the Statue  can turn normal with the touch of the any of the free players who escape the watchful eye of the seeker (and are not statues themselves). Once called statue by the seeker, the player must stand like a statue until either a free player touches him to make free or the game is over when all the hiders are turned into statues.)

.

Image Courtesy: Afsar's Blog : http://www.afsartelugu.blogspot.in/

Image Courtesy: Afsar’s Blog : http://www.afsartelugu.blogspot.in/

Afsar is a Faculty member with the University of Texas at Austin.

వొక్కటంటే వొక్క వూహనివ్వు

.

వొక్కటంటే వొక్క వూహనివ్వు,
వందేళ్ళు వెనక్కయినా వెళ్తాను

లేదూ, యింకో వందేళ్ళు ముందుకైనా వెళ్తాను.

నీకు తెలియదేమో,
కాలాన్ని నేను బంధిస్తా
నాకు నచ్చిన చోటే ఆగిపొమ్మని శాసిస్తా
అలసిపోయిన కళ్ళల్లో ఆకాశాల్ని వొంపేస్తా

వొక్కటంటే
వొక్కటే వూహనివ్వు

మండిపడే సూర్యనేత్రంలో
వెన్నెల వాగునై వస్తా

వొక్క వూహలోనే
వొక్కటంటే వొక్క వూహలోనే

చలియుగాలన్నీ కరిగించి
నీదాకా
వొక సెలయేరునవుతా.

.

అఫ్సర్

తెలుగు

భారతీయ కవి

 

పాత టపాలు »

వర్గాలు

అనుసరించు

Get every new post delivered to your Inbox.

మరో 575గురు చందాదార్లతో చేరండి

%d bloggers like this: