That day, before his wife got up from bed, he peeped into the rice-drum and found only a half seer of grains, barely enough for Rama for the day. He was having only four Anna in his pocket. Without any plan or purpose he walked out into the street, for, those two had deserted him for almost three years thence!

He heard the temple bells of Lord Siva tolling. He suddenly remembered that it was Sivaratri festive day. “Thank god! There’s no question of my taking food for today. Rama can manage the day with the left over grains. Of the four Anna in my pocket, I can buy lady’s fingers for two Anna and curd from shepherdess Rattamma with the other two for Rama.”  Thus, he comforted himself that after all, he did not walk into the street without purpose.

There was nip in the cool breeze still.  Normally, by the Sivaratri day, with the receding fall, the days should have already warmed up; but this time Sun god wasn’t kind enough.  Rammurty covered his ears with the handloom towel he had on him.  Recalling the hey days of his tobacco export business, he laconically said to himself: “Can I get the suits I ordered on my way to London, or, the foreign leather jerkin I purchased once in the Army-Navy stores, to protect me from this cold now?” and walked ahead.

Suddenly, he overheard the curses Seshamma was heaving on him and his family from behind:  “May you go childless. No matter whether it’s you or your forefathers who had done it, the evil that men do will sure, one day, boomerang upon them. You can’t escape the throes of agony my family was subjected to!”

Seshamma was hunched by old age.  Her vision was also poor.  She was cleaning the foreyard of her half-dilapidated house. The bleak, half-ruined house was clearly visible through the chinks in the compound wall.

That old woman was of the same lineage as he and a near relative to him.  With the jealousy and rivalry common amongst such relatives, Rammurty’s father relentlessly chased her family to run around courts for almost twelve years. And in the process both parties lost properties and sold off Inam lands.  She was the sole survivor of her family.

Rammurty was inured to the curses of that lone representative, as much as he was to the pangs of hunger for the last one year.  Heaping up the lady’s fingers he brought from the market in the kitchen, Rammurty walked into the veranda.  Outside, an unseasonal drizzle started.

Rama did not get up from her bed as yet. “I am feeling a little uneasy,” she said lazily.

Rammurty felt a thunderbolt, for, he had spent to the last pie. Rama was in the ninth month of her conception. The first two were aborted. For the last two days he was shuttling between his house and post office in the hope of receiving some money order. He stood bemused as it was a holiday today.

“You better send word for Gangamma,” she said rather uneasily.  Gangamma was the midwife of the village.

He perceived that the drizzle outside had increased to a lashing rain. “Oh! God!” he seemed to have heard a groan somewhere from the depths of heart. He saw Sivayya soaked and standing in front of his house, calling him.

Sivayya was a palmist by profession; occasionally he studied horoscopes also. “You have Mars in the seventh house. He is a malefic. Your wife’s life is in danger,” he had said to him last week.

“What did he turn up for now?” he worried.

As clouds gathered over the sky, the shadows in the veranda merged with the darkness.

Rama was swooning in pain. Rammurty tried to cover her with the rug he had kept aside, after he had sold off everything, to keep her warm. “I have set apart ten rupees to meet any emergency. You can find them in the spices-box,” she said feebly, throwing aside the rug.

Rammurty started off for Gangamma’s house in that rain with Sivayya escorting him. Before they took a turn at the end of the street the rain had ceased briefly, but not the second spell of Seshamma’s curses. She might have watched them through the fissures of the compound wall.

“Why? Can’t anybody other than that wretched fellow be found for an escort?  Ominous if he was to cross one’s way or heard. One who keeps such drunkard’s company learns only gambling. Go to hell!”

Rammurty understood that the curses were directed towards Sivayya.  He knew it was he who had those two vices.  But how could he help it?  In his anxiety, he showed Sivayya his horoscope for study. And on that Sivaratri festive day Sivayya, who was badly in need of money for ganja, was after Rammurty in the hope of getting that.                 

**  **  **

Rammurty never wrote me any letters. After our student days, it was for the first time I received one that morning by post and I instantly recognised his hand.  Medha Dakshina Rammurty was his name in full.  His grandfather named all his grandchildren after the characters from Puranas and Itihasas.  His elder sister was Gargi and his younger one Lopamudra. In my childhood, we used to cross the rail lines to attend the school. While Pankajam, Vanaja, Gargi and Lopamudra, my schoolmates, headed direct to school after crossing the lines, Rammurty and I used walk along the rails for some distance before running back to school, at the stroke of second bell, gasping.

Rammurty was a taciturn. He joined conversation only if he was interested; otherwise he would just keep mum. At times he spoke philosophically of matters beyond his age.  And on one such occasion he said, “Just as these rails, our paths will never meet after we grow up.”

True!  He soothsaid. Long before completing college education, he started talking of doing business and before long he was steeped in tobacco business. To start with, he put up two tobacco barns in our village. And soon he floated a company in Guntur.  He was seen moving around in a white car. Later he entered into export business with some Gujarati brokers.  I even heard he had constructed a big building in Guntur.

I was sure he got into the tobacco business, where lakhs of rupees changed hands, with the confidence of having had a large property in the back of his mind. But, it was my firm belief that he never knew the facts behind that. His grandfather was childless.  He adopted Rammurty’s father.  After getting decent education and marriage, the adopted child assumed all the rights over the property.  He stopped agriculture. Drove out all lessees.  He ran his affairs only through lawyer-notices, plaints and court cases.  He quarrelled with every one of his relatives.  And in a dispute over fifty square yards of a house site, he went up to High Court against the husband of Seshamma. He won the suit after twelve long years.  Rammurty’s grandfather died by then. Like the Bahamani Sultans who united against Aliya Ramarayalu of the Vijayanagar Kingdom, his relatives fought united against Rammurty’s father in the Inam Lands’ dispute.  What was left after all these litigations was a mere hollow.  Assets could barely liquidate the debts and only the house where Rammurty was presently living in, was left out.

By that time, I had already migrated to other states in search of livelihood.  Rammurty’s business was on the ascendance.  Clearing off all the liabilities he was slowly picking up to his earlier prosperous state.

In the Tobacco business, colour of the leaf is its life and soul.  It shouldn’t have been affected by pests.  The business, which he never had to look back, had suddenly run into rough weather the very year he planned a visit to London.  Repetition of crop in the same patch of land, ignorance of the farmers about rotation of crops, and their greed for quick buck had resulted ultimately in the loss of colour of the tobacco leaf and the multiplication of pests.  For three years in succession he lost the advances and the investments for pesticides he had given to the farmers.

Rammurty stared helplessly as the edifice of his business crumbled.  There was tremendous pressure and cutthroat competition from fellow exporters.  He could not move his business to other districts as they did.  Nor had he any political back up, since his caste came in the way, to salvage part of his principal by exporting inferior quality tobacco to Russia or China.  Selling off everything from buildings, cars, and jewellery to radio, gramophone and even his apparel, he reached his native village.

I don’t know exactly when, but when he remembered me, he wrote these few lines: “I ran after the mirages that life could present.  Now I am not in a position to appreciate the truth in sunshine.  With my desires appearing hazy, I pray to God that may the night never turn to dawn. You may not perhaps remember the words I once said in childish delinquency that ‘our paths would never meet like those parallel rails.’  Rama, my wife, is seriously ill. I write this letter in expectation.”

But he did not mention any figure. Whatever little I could afford then, I sent him by a telegram money order.  Perhaps it did not reach him by that time.

**  **  **

After examining Rama, midwife Gangamma said, “These are not labour pains. They may start later at the fall of night,” and left. Until evening Rammurty was shuttling uneasily between his house and Lord Siva’s temple like a cat on a hot tin roof.

By evening the slow drizzle developed into a storm.

Rammurty was waiting for the midwife, helplessly listening to the cries of Rama on one hand and trying to shield the little kerosene lamp on the other lest it should throw them into darkness.  He was not on talking terms with any of his relatives around. Milkmaid Rattamma came to his rescue by turning up in that heavy rain.

Standing by Rama, she sent him to fetch the midwife.

Before Gangamma could turn up, Rama had delivered a male child.  The midwife attended to cutting the umbilical cord, making the child cry and cleaning the mess.  Rattamma by then readied hot water. Rammurty, with foresight, kept the firewood ready for that purpose two days ago by breaking his grandfather’s old armchair.

Rammurty was now convinced that Mars in the seventh house was not a malefic.  Rattamma said to him before leaving, “The weather is so cold, why don’t you arrange for the mother a pan of musk?”  Gangamma seconded her.

“Where can I get it, Gangamma?” he asked rather innocently.

“Till last year it was available with Iyyanna, the priest.  It’s not available even with him now.  It must be available with someone with-in your family. You have so many relatives. Why don’t you try with some of them?”   Assuring him that she would  turn up the next morning, she left.

 “What an auspicious time it was!” he wondered at the time of his child’s birth.   For, the rain which was pouring so heavily until then, relented all of a sudden as if somebody had ordered for it.   But it was chilly still.  Rammurty hurried towards the temple.  ‘Parvati Kalyanam’ Harikatha was going on there to help people keep awake through the night, a customary observance for Sivaratri.  He found Sivayya there.

“Why should you search with all and sundry?  There is musk of the size of a stone with that old widow,” Sivayya exaggerated what he thought with his gesture.  By that old widow he meant Seshamma.

Rammurty’s heart missed a beat.  “Will she, who has all the while been cursing him to go childless, do him such a favour?” He was not sure.  He ventured to go up to her house, but no further.

**  **  **

When he got up from his floor-bed the following day, awakened by the nightmares of devils and spirits, it was a clear sunny morning.  The baby-sun’s rays were gold-plating the sanguine world. He walked inside, with apprehension.

Rama, whom he feared might have stiffened with cold, was looking fresh and cheerful. Wearing a red cap and nestling cosily in his bed, his new family-twig was engrossed, perhaps, in the thoughts about the world he had come from. Rama said faintly, “Can you imagine? Seshamma attayya paid us a visit!  She gave me a pan of musk and re-arranged baby’s bed. Where were you last night? Seshamma attayya complained that it was milkmaid Rattamma who informed her, and not you.” She could not restrain her streaming tears.

That day Rammurty could not muster enough courage to go to Seshamma’s house to express his thanks, as well as, his apologies. He dilly-dallied the following day also. Rama asked, “Seshamma attayya left another tablet of musk under my pillow. Will you please roll it in a pan leaf and give it to me?”  After attending to her request, Rammurty ran towards Seshamma’s house.

There was a large gathering about her house.

“What a life it was! Innocent woman.” Someone remarked.

“Ask for a pinch, she would serve a bowlful of pickle.”

“She prepared pickles for distribution only.  Harsh by tongue but sweet at heart.”

“Nobody knew where she went out in the heavy rain that Sivaratri day.  She was drenched to the full and might have slept that way.  She caught fever and died of it.”

“A steadfast woman. What a property it was they had once!!! She lost everything, but never held out her hand in begging.”

**  **  **

Rammurty might have received my money order the same day.

“You are the mother who saved my family. You returned love for hatred.  I see to it that you reach higher planes of Heaven; I will perform your funeral rites. You are my mother-like.” Repenting for not being able to meet her, thus, he set out in earnest to perform her last rites.

That was the content of his second letter. As I bid to open the letter, a whiff of musk-odour filled my nostrils.

*

Munipalle Raju
Image Courtesy: వెనుక పేజీ
మునిపల్లె రాజు అత్యుత్తమ కథాకృతులు,
కణ్వస గ్రంథమాల, హైదరాబాదు, 2012

1925లో జన్మించిన మునిపల్లె రాజుగారు తెలుగు కథా జగత్తులో తమదైన ముద్రకలిగిన రచయిత. Military Engineering Service లో దేశం నలుమూలలా తిరిగి స్వాతంత్ర్యపూర్వం నుండీ తను చూసిన దృశ్యాలను కళ్ళకు కట్టినట్టు తమకథలలో చెప్పగలగడం, చేనేత కార్మికుల కడగండ్లూ, వాటివెనక  గ్రామీణ రాజకీయాలూ, ఇప్పుడు మహావృక్షమై శాఖోపశాఖలుగా విస్తరించిన  రాజకీయ అవినీతి తొలిదశలో ఎలా అరికట్టకుండా పెంచిపోషించబడిందో రికార్డు చెయ్యడమే గాక, కొన్ని కథలలో  మానవీయ కోణాలని ఎంతో హృద్యంగా ఆవిష్కరించారు. కస్తూరి తాంబూలం, విశాఖ కనకమహాలక్ష్మి, వారాలపిల్లాడు, సవతి తమ్ముడు, యశోద కొడుకు వంటికథలతో బాటు మాజికల్ రియలిజం మీద కథలు వ్రాసిన రాజుగారిని చాలా ఆలస్యంగానైనా కేంద్ర సాహిత్య అకాడమీ గుర్తించింది.

Telugu Original:  కస్తూరి తాంబూలం

700th Post

ఇదిగో

నా చిన్ని పలకా, నా బంగారు బలపమా!

రేపు తెల్లారేలోగా గనక

మీరీ లెక్కలన్నీ చేసేసేరనుకో

మీ ఇద్దరికీ పాళా ఐస్ క్రీం కొనిపెడతా,

వన్ బై టూ కాదు, చెరొకటీ. 

కానీ లెక్కలుగనక తప్పుచేసేరో,

ఇదిగో పలకా, నిన్ను విసిరి ముక్కలు చేస్తాను,

బలపమా, నిన్నూ అంతే, పొడిచి పోగుబెడతా. 

నాకు లెక్కలు చెయ్యడం చాతగాకనో

లేక నిద్రముంచుకోస్తోందనో అడగడం లేదు

ఈ ప్లేట్లన్నీ ఇపుడు కడగకపోతే,

ఈ గిన్నెలనిండా నీళ్ళు నింపకపోతే

నన్ను వాళ్ళు పచ్చడి పచ్చడి చేసెస్తారు.

.

మోహన్ కృష్ణన్,

మలయాళం,

ఇండియా 

.

Note: పాళా: పాళా ఐస్ క్రీం  అంటే పాల ఐస్ క్రీమే గాని, పొడుగ్గా కడ్డీలాగ ఉంటుంది. కోన్ లాగ ఉండే రేకుగొట్టాల్లో వెదురుపుల్లచుట్టూ పాలు గడ్డకట్టెలా ఐస్ లో ముంచి తయారు చేస్తారు. నా చిన్నప్పుడు స్కూళ్ళకి ఎదురుగా ఇది అమ్ముతుండేవారు.

ఈ కవితలో, దీనికి లింకు ఇచ్చిన చిత్రంలో చదవాలని తపనపడే బాల కర్మికుల బాధ చాలా రసవత్తరంగా చిత్రీకరించబడింది.

శ్రీ మోహన్ కృష్ణన్ కేలికట్ యూనివర్శిటీలో Plant Chemistry లో పరిశోధక విద్యార్థిగా ఉన్నారు.

.

Mahan Krishnan Kalady
Image Courtesy: Mahan Krishnan

.

Paal-Ice

.

Dear Slate.. Dear Pencil..
If you do all these sums
before the day breaks tomorrow,
I will buy you a Paal-Ice…
Not just one, one each for both of you..
If you do the sums wrong
Oh slate, I will throw and break you to pieces.
Oh pencil, I will piece and break you
It’s not that I don’t know Math..
Neither is it that I am sleepy..
If I don’t wash all these plates,
If I don’t fill water in all these vessels,
They will grind me in to a Sammanthi*..
.
Paal-Ice - An Ice fruit made of Milk. ( Something like Chocobar)
Sammanthi – The side dish to rice made by grinding coconut.

How many feelings
Shall it spray
Springing back to life
Memories from the depths of heart!

For once
I long to turn into a cloudlet
And roll over in the dust…

.

Kondamudi Saikiran Kumar

1st August 1966

Indian

.

K Saikiran Kumar

A Graduate of Arts from Hindu College Guntur, Andhra Pradesh,  Mr Kondamudi Saikiran Kumar is working with a Finnish MNC as IT Manager in Navi Mumbai.  The present Poem is taken from his maiden collection of poems Antaryaanam.   

.

తెలుగు మూలం: 

   వానలాగ

.

ఏళ్ళు మారినా

ఊళ్ళుమారినా

మట్టిలోకలిసే

మబ్బు వాసన మార లేదు.

ఎన్నెన్ని అనుభూతులు

వెదజల్లి

గుండె లోతుల్లో

జ్ఞాపకాలు వెలితీస్తుందో!

ఒక్కసారి

మబ్బుల్లో పుట్టి

మట్టిలో పొర్లాలనుంది…

ఒక్కసారి ఉరికి మరీ, జెన్నీ నన్ను ముద్దుపెట్టుకుంది;

కాలమా! దొంగదానా! నీ చిఠాలోకి మంచివన్నీ

రాసి దాచుకుంటావుగదా! దీన్ని కూడా రాసుకో! ఫో!

నేను జీవితంలో అలిసిపోయాననో, దుఃఖంతో ఉన్నాననో

ఆరోగ్యం బాగులేదనీ, డబ్బులేనివాడిననీ, ఒకటేమిటి

ముసిలాడినయిపోతున్నాననీ, ఎన్నైనా రాసుకో.

వాటితో పాటే, ఇదికూడా రాయడం మరిచిపోకు:

జెన్నీ నన్ను ముద్దుపెట్టుకుంది.

.

జేమ్స్ లే హంట్,

(19 October 1784 – 28 August 1859),

ఇంగ్లండు.

 లే హంట్ పేరు చెప్పగానే, “ఏబూ బెన్ ఏడం” కవిత వెంటనే గుర్తుకొస్తుంది. ఇంగ్లీషు సాహిత్యంలో అంత పేరుపడ్డ కవిత. దానితో పాటే, ఈ కవిత కూడా అతనికి మంచి పేరు తెచ్చిపెట్టింది. ఒకసారి అతనికి “ఇన్ ఫ్లూయెంజా జ్వరం” తగిలి  చికాకు చేసి, బాగా కుదుటపడ్డాక, ఆ విషయం చెబుదామని అతని మిత్రుడు థామస్ కార్లైల్ ఇంటికి వెళ్ళినపుడు, అతని భార్య (జేన్ వెల్ష్ కార్లైల్) ఎప్పుడూ లేనిది తన కుర్చీలోంచి లేచి వచ్చి అతన్ని ముద్దుపెట్టుకుందిట. ఇక్కడ ఒక విషయం గమనించాలి. పరపురుషుడిని ముద్దుపెట్టుకోవడంలో ఆ సమాజంలో వాళ్లకి అభిమాన ప్రకటనే తప్ప వేరే ఆలోచనలు ఉండవు. వాళ్ళు తమకి ఒక అనుభూతి కలిగినపుడు దాన్ని ప్రకటించడంలో Inhibition చూపరు.  అయితే, ఇక్కడ మనం గుర్తుపెట్టుకోవలసినది, కవి కూడా ఆ సంఘటనకి ఆశ్చర్యపోవడమే కాదు, అది ఒక అపూర్వ సంఘటనగా తీసుకున్నాడు. దాన్ని తన జీవితంలో ఒక ముఖ్యమైన అంశంగా భావించాడు. మనలో కూడ సచిన్ తో ఒకే విమానంలో ప్రయాణం చేశామనీ, బిల్ క్లింటన్ తో షేక్ హేండ్ చేశామనీ చెప్పుకోరా. అలాటిదే ఈ సంఘటన కూడా.  దీన్ని మరింత తాత్త్విక స్థాయికి పెంచుతూ, మన జీవితాలలో ఎన్ని చీకటి పార్శ్వాలున్నా, జాగ్రత్తగా గమనిస్తే మనకి కొన్ని మధురక్షణాలు కూడా ఉండకపోవనే సందేశం కూడా ఇందులో ఉంది.

.

.

Jenny Kissed Me

.

Jenny kiss’d me when we met,
Jumping from the chair she sat in;
Time, you thief, who love to get
Sweets into your list, put that in!
Say I’m weary, say I’m sad,
Say that health and wealth have miss’d me,
Say I’m growing old, but add,
Jenny kiss’d me.

– James Leigh Hunt 

(19 October 1784 – 28 August 1859),

English Poet, Critic, Essayist and writer.

Note: The Jenny in question was Jane Welsh Carlyle, wife of Thomas Carlyle. Hunt had  just recovered from an extended battle with influenza, and when he went to tell the Carlyles  the news, Jenny (in a very  uncharacteristic  move) leaped up and kissed him.

For interesting sidelights about the poem please visit:
http://wonderingminstrels.blogspot.in/1999/05/jenny-kissed-me-james-leigh-hunt.html

ఏదైతేనేం, చివరకి కొన్నిసార్లు పరిస్థితులు క్లిష్టం నుండి 

మరీ అంత కనికిష్టంగా మారిపోవు; ద్రాక్షతీగ మంచు తట్టుకుంటుంది;  

పచ్చదనం వెల్లివిరుస్తుంది; పంటలు పుష్కలంగా పండుతాయి;  

మనిషి స్వర్గానికి నిచ్చెనలు వేస్తే అన్నీ అనుకూలంగా జరుగుతాయి.  

ఇక చాలు అని నిర్ణయించుకుని కొన్ని దేశాలు యుద్ధవిరమణ చేసి

వెనక్కి తొలగిపోతాయి; ఒక నిజాయితీ పరుణ్ణి ఎన్నుకుని,

ఆ దేశంలో ఏ అపరిచితవ్యక్తీ ఆకలితో అలంటించకుండా చూసుకుంటాయి; 

కొందరు వ్యక్తులు వాళ్లు ఎందుకు పుట్టేరో అది సాధించగలుగుతారు.

ఒక్కొసారి మనం మనఃస్ఫూర్తిగా కోరుకున్నది వృధాపోదు;ఒక్కొసారి  

మనం ఏది ఎలా చేద్దామనుకుంటామో అది అలా చేయగలుగుతాం;  

సూర్యుడు ఒక్కోసారి ఘనీభవించిన దుఃఖభూమిని సైతం

కరిగించగలుగుతాడు; నీకు అలా జరగాలని కోరుకుంటున్నాను.

.

షెనా ప్యూ

ఇంగ్లండు 

కవిత్వాన్ని ప్రజలకి చేరువగా తీసుకురావాలన్న ఆలోచన అమెరికను కవి Judith Chernaikది. 1986లో ప్రారంభమైన ఈ ప్రోజెక్టులో మరో ముగ్గురు కవులు జతకూడి, లండనులో భూగర్భ రైలు మార్గంలో ప్రయాణంచేసే రైళ్లలో కొన్ని అత్యుత్తమమైన కవితలను/ పాదాలను అడ్వర్టైజ్ మెంటు బోర్డుల మీద రాసేవాళ్ళు (ఇప్పటికీ కొనసాగుతోంది). ఆ రాసే జాగాకి అయే ఖర్చుని కొన్ని కంపెనీలు / వ్యక్తులు భరిస్తారు. ఈ ప్రయోగంలో వచ్చిన అపురూపమైన ప్రాచీన, ఆధునిక కవుల కవితలలో ఈ కవిత ఒకటి. (మనందరం, ప్రపంచంలో ఎక్కడో ఒకచోట అటువంటి ఒక ప్రయోగం జరిగినందుకూ, అతి ఫలవంతంగా నడుస్తూ, జనసామాన్యానికి కవిత్వం అందుబాటులోకి వస్తున్నందుకూ సంతోషించాలి. ఆ తర్వాత, ఈ కవితల్లో అత్యంత ప్రజాదరణ పొందిన వాటిని సంకలనాలుగా తీసుకు వస్తున్నారు.)

.
 Sometimes… Shenagh Pugh
.
 Sometimes Sometimes things don’t go, after all,
 from bad to worse. Some years, muscadel
faces down frost; green thrives; the crops don’t fail.
Sometimes a man aims high, and all goes well.

A people sometimes will step back from war,
 elect an honest man, decide they care
enough, that they can’t leave some stranger poor.
Some men become what they were born for.

Sometimes our best intentions do not go
amiss; sometimes we do as we meant to.
The sun will sometimes melt a field of sorrow
that seemed hard frozen; may it happen for you.

.

Sheenagh Pugh

English Poet

For the open and honest opinion of the poetess about the poem and how the keyboard sometimes comes into the creative process of a poem please visit:
http://wonderingminstrels.blogspot.in/2001/08/sometimes-sheenagh-pugh.html

(I am extremely sorry for the wrong link provided earlier)

[One of the finest  and simplest poems admired by London Underground Metro Commuters.  You should only see the comments on this poem in the link http://wonderingminstrels.blogspot.in/2001/08/sometimes-sheenagh-pugh.html  Sometimes, more than what a poet writes, it is the reader's identification with it  makes it a great poem. Poems of the Underground was a project initiated  in 1986 to make poetry to reach out to people by posting them on the  advertisement boards of London Underground Metro. ]

She has a website : http://www.geocities.com/sheenaghpugh/

ప్రతీదీ మార్పుకులోనౌతుంది.

మనం భవిష్యత్తరాలకోసం చెట్లు నాటుతాం.

సరే, జరిగిందేదో జరిగిపోయింది,

సముద్రాల్లోకి ఒలకపోసిన విషాల్ని

తిరిగి బయటకి తోడి పారబొయ్యలేము.

.

జరిగిందేదో జరిగిపోయింది.

సముద్రాల్లోకి ఒలకపోసిన విషాల్ని

తిరిగి బయటకి తోడి పారబొయ్యలేము,

అయినా, అన్నీ మార్పుకిలోనౌతాయి

మనం భవిష్యత్తరాలకోసం చెట్లు నాటుదాం.

.

సిసిలీ హెర్బర్ట్

ఇంగ్లండు

ఈ కవితలోని సౌందర్యం, అనులోమంలోనూ విలోమంలోనూ ఒకే రకమైన మాటలు ఉపయోగించి, ఒక సారి  నిరాశా నిస్పృహలు సూచిస్తే, రెండవ సారి ఆశావహమైన దృక్పథాన్ని ప్రకటించడం. ఈ కవితకి ప్రేరణ జర్మను కవి Bertolt Brecht కవిత. అతను తన కవితని తన రాజకీయ పరిస్థితుల నేపథ్యంతో వ్రాస్తే, సిసిలీ హెర్బర్ట్ పర్యావరణం నేపథ్యంలో వ్రాసింది. అయితే, ఈ కవిత చాలా సందర్భాలకు అనువర్తిస్తుంది. సముద్రంలో ఒలకపోసిన విషాలు అన్నది ఒక ప్రతీకగా తీసుకుంటే, దాన్ని మనుషుల మధ్య రాజకీయ ప్రయోజనాలకోసం కొంతమంది రగిల్చే చిచ్చుని ఊహించుకోవచ్చు. మనం చెయ్యవలసిందల్లా, మనుషుల మధ్య మళ్ళీ మంచిదనం, మానవీయత అనే చెట్లు నాటడం… మనకోసం కాదు, మన భవిష్యత్తరాలకోసం.

.

After, Brecht ‘Alles wandelt sich’

(Everything Changes )

.

Everything changes. We plant
trees for those born later
but what’s happened has happened,
and poisons poured into the seas
cannot be drained out again.

What’s happened has happened
poisons poured into the seas
cannot be drained out again, but
everything changes. We plant
trees for those born later.

Cicely Herbert

British Poet

The following bio courtesy:

http://wonderingminstrels.blogspot.in under the present poem :

“Cicely Herbert is a writer, a member of the Barrow Poets, and an adult education teacher. She has written several performance pieces with music by Jim Parker. These include, for BBC TW, “Petticoat Lane”, and two concert pieces commissioned by the Nash Ensemble, “Scenes from Victorian London” and “La Comedie Humaine”. Her poetry includes “In Hospital”, 1992.”

– “Poems on the Underground (print anthology)”

This poem was inspired by  German poet Bertolt Brecht’s Alles wandelt sich (Everything Changes) written in 1940′s in USA during his exile. The English translation of which is as follows:

Everything changes. You can make
A fresh start with your final breath.
But what has happened has happened. And the water
You once poured into the wine cannot be
Drained off again.

What has happened has happened. The water
You once poured into the wine cannot be
Drained off again, but
Everything changes. You can make
A fresh start with your final breath.

(The translator acknowledges his indebtedness for the Brecht’s translation to:

http://brintmadrid.blogspot.in/2008/10/everything-changes.html

ఏకాకిని కాను…

నేను భయపడతానని అనుకున్నావు

ఏంలేదు, నేనిపుడు పెద్ద పిల్లనయ్యాను 

నేనిప్పుడు ఏడవటం

లాంటివి ఏవీ చెయ్యడం లేదు.

నాకిప్పుడు చాలా పెద్ద మంచం ఉంది

దాని మీద సరిపడా జాగా ఉంది

విశాలంగా ఎటుపడితే అటు దొర్లవచ్చు;

ఇకమీదట…

పూర్వం నువ్వు నన్ను

విడిచిపెట్టి వెళ్ళినట్టు వచ్చినలాంటి 

పీడకలలు మరి రావు   

నువ్వింక నన్ను వదిలి

వెళ్ళిపోయేవు కనుక

నాకు కలలే రావు.

నువ్వేమనుకున్నా సరే

నేను ఒంటరిగా నిద్రించే  

ఏకాకిని కాను.

.

నికి జియొవాని,

(born June 7, 1943)

అమెరికను

.

ఈ కవితలోని నాకు నచ్చినది ఏ నేరారోపణలూ లేకుండా, తను భయపడినదంతా జరిగినదని చెబుతూనే, దాన్ని తట్టుకోగల మానసిక తనకి ఉందని వివరిస్తూ, ఎడబాటుని రొమాంటిసైజ్ చెయ్యకుండా చాలా సెదాసద్దా మటలలోనే, ఎంతో గంభీరమైన అనుభూతిని చెప్పడం.

English: Yolande Cornelia “Nikki” Giovanni speaking at Emory University on 6 February 2008 (Photo credit: Wikipedia)

English: Nikki Giovanni. Pictures from the Arkansas Literacy Festival’s Martini Reception with the Authors. The event was part of the 2007 Festival and held at the Junior League of Little Rock Headquarters on April 20, 2007. (Photo credit: Wikipedia)

.

I’m not Lonely

.

I’m not lonely

Sleeping all alone

You think I’m scared

But I’m a big girl

I don’t cry

Or anything

I have a great big bed

To roll around

In and lots of space

And i don’t dream

Bad dreams

Like I used

To have that you

Were leaving me

Anymore

Now that you’re gone

I don’t dream

And no matter

What you think

I’m not lonely

Sleeping

All alone

.

Nikki Giovanni

(born June 7, 1943)

American

She is currently a distinguished professor of English at Virginia Tech

Poem Courtesy: http://wonderingminstrels.blogspot.in/2004/09/i-not-lonely-nikki-giovanni.html

ఆకర్షించడానికి ఏ అందాలూ కోరను;

ప్రశాంతతకోసం, సుఖంకోసం నిట్టూర్చే    

మనసునుండి అవి దూరంగా తొలగిస్తే చాలు. 

మనసుకి సుఖమూ శాంతీ రెండూ తెలీవు,

అది ఒక వాడి సూది మొనలాగ

ఆనందమూ, విషాదమూ స్పర్శిస్తే చాలు స్పందిస్తుంది,

స్పందిస్తూ, భయపడుతుంది కూడా.

దుఃఖాలు మనసుకి గాయం చెయ్యడం మాటకి వస్తే

అది ఎప్పుడూ బాధే, తప్పితే, అవస్థలోనే తేడా;

సుఖాల విషయానికి వస్తే, ఎప్పుడూ హద్దులే;

హద్దుదాటితే, తీరని వేదనే.

.

ఫేనీ గ్రెవిల్

ఇంగ్లండు

.

.

Prayer for Indifference

.

I ask no kind return of love,
No tempting charm to please;
Far from the heart those gifts remove,
That sighs for peace and ease.

Nor peace nor ease the heart can know,
That, like the needle true,
Turns at the touch of joy or woe,
But turning, trembles too.

Far as distress the soul can wound,
‘Tis pain in each degree:
‘Tis bliss but to a certain bound,
Beyond is agony.
.
Fanny Greville.
English
18th Cent
Poem Courtesy: Arthur Quiller-Couch, ed. 1919. The Oxford Book of English Verse: 1250–1900

నీలాగే నిరర్థకమైన సుఖాలకై ప్రాకులాడేను

నీలాగే జీవితపు పెను తుఫానులో శ్రమించేను

స్వల్ప విషయాలకు బాధపడి, ఆటబొమ్మలకు ఆనందించేను.

నా బలహీనతలు మరిచిపో; నీకూ బలహీనతలున్నాయి;

నా పొరపాట్లు మన్నించు; నువ్వూ పొరపాట్లు చెయ్యకపోవు;

ఏ సొగసులూలేని నా దీనగాథ విని నిర్వికారంగా ఉండకు.

ఓ మనిషీ! నీకూ, మీ కందరికీ నేను స్నేహితుడినే.

 .

జేమ్స్ బీటీ,

(25 అక్టోబర్ 1735 – 18 ఆగష్టు 1803)

స్కాటిష్ కవీ, తత్త్వవేత్త.

.

James Beattie, Scottish Poet, Philosopher.
Image Courtesy: http://en.wikipedia.org/wiki/File:Dr_James_Beattie.jpg

.

An Epitaph

.

Like thee I once have stemm’d the sea of life,

Like thee have languish’d after empty joys,

Like thee have labour’d in the stormy strife,

Been grieved for trifles, and amused with toys.

Forget my frailties; thou art also frail:

Forgive my lapses; for thyself may’st fall:

Nor read unmoved my artless tender tale—

I was a friend, O man, to thee, to all.

.

James Beattie FRSE (Fellow of Royal Society of Edinburgh)

 (25 October 1735 – 18 August 1803)

Scottish Poet

Poem Courtesy: Arthur Quiller-Couch, ed. 1919. The Oxford Book of English Verse: 1250–1900.

కానీ, నువ్వూ నేనూ ఎడబాటు కాకతప్పదని తెలుసు.

మనం ఎప్పుడు ఎక్కడ ఎలా కలిసేమో

అది ఇప్పటికీ నాకు తెలియని రహస్యమే.

కాని, ఇది మాత్రం బాగా తెలుసు, నువ్వు నన్ను వీడేక

ఈ శిరస్సూ, ఈ అవయవాలూ ఎక్కడున్నప్పటికీ

మట్టిపాలైన నా అవశేషాల్లో

అంత పనికిమాలినవి మరేవీ ఉండవు.

.

అరే! ఎక్కడికి, ఎక్కడికి అలా ఎగిరిపోతున్నావు?

అగోచరమైన నీ మార్గం ఏ కనపడని వంపులు తిరుగుతోంది?

చిత్రమైన మనిద్దరి ఈ ఎడబాటులో, “నేను” అనబడే

రసాయనికపదార్థం ఎక్కడ వెతుక్కోవాలో చెప్పు?

హేయమైన ఈ శరీరపు చెరనుండి విముక్తి లబించగానే

నీ సత్వము ఎక్కడనుండి వెలువడ్డదో ఆ తేజోమయమైన

అనంతార్ణవపు జ్వాలవైపేనా నీ ప్రస్థానం కొనసాగుతున్నది?

లేక, నువ్వు కంటికి కనిపించకుండా,

మంత్రశక్తివశమైన ఒక యోధుడిలా,

కొన్ని సంవత్సరాలు కాలం ఊసులేకుండా గడిపి,

నీకు నచ్చిన సమయంలో నీ సమాధిస్థితి వీడి

నీ శక్తిని తిరిగి పరిగ్రహిస్తావా?

ఏం, నీకు ఎన్నడూ ఆలోచనలూ, అనుభూతులూ ఉండవా?

నువ్వు నువ్వు కానప్పుడు, నువ్వెలా ఉంటావో చెప్పు?

.

ఓ ప్రాణమా! మనిద్దరం చాలా కాలం కలిసి ఉన్నాం.

ఆనందంలోనూ, విషాదం కమ్ముకున్నప్పుడూ.

ఒకసారి ఆప్తమిత్రులమయ్యేక విడిపోవడం చాలా కష్టం.

బహుశా ఒక నిట్టూర్పు, ఒక అస్రువు వీడాలేమో!

అదే నిజమైతే, దొంగలా జారుకో;ఏ హెచ్చరికా ఇవ్వకు;

నీ కెప్పుడు వెళ్ళాలనుంటే అపుడు వెళిపో;

నాకు వీడ్కోలు చెప్పకు. కాని, ఏదో ఒక మంచిరోజున

నాకు శుభోదయం మాత్రం చెప్పు!

.

అనా లీటీటియా బర్బో

(20 June 1743 – 9 March 1825)

ఇంగ్లీషు కవీ, వ్యాసకర్తా, సాహిత్య విమర్శకు రాలూ, సంపాదకురాలూ.

ఈ కవితలోని సౌందర్యం అందరూ మరణం గురించి చెప్పేటప్పుడు మృత్యువుని సంభోదిస్తూ కవిత్వం చెబితే, ఈమె మరణం గురించి చెబుతున్నప్పుడు, ప్రాణాన్ని సంభోదిస్తూ ఈ కవితని రసవత్తరంగా చెప్పింది. ప్రాణం అంటే ఏమిటో ఇప్పటికీ అగోచరమైన విషయాన్ని ఎంతో సున్నితంగా చెప్పింది ఈ కవితలో. ప్రాణం స్వభావం తెలీదని ఎంత చక్కగా ప్రారంభించిందో, మళ్ళీ పునర్జన్మ అంటూ ఉంటే కలుసుకుందాం అన్నట్టు ఆశావహంగా ముగించింది.

.

English: Portrait of Anna Laetitia Barbauld, stipple engraving, cropped from original, 5 1/2 in. x 3 3/8 in. (142 mm x 87 mm) (Photo credit: Wikipedia)

.

Life

.

Life! I know not what thou art,
But know that thou and I must part;
And when, or how, or where we met,
I own to me ‘s a secret yet.
But this I know, when thou art fled,
Where’er they lay these limbs, this head,
No clod so valueless shall be
As all that then remains of me.

O whither, whither dost thou fly?
Where bend unseen thy trackless course?
And in this strange divorce,
Ah, tell where I must seek this compound I?
To the vast ocean of empyreal flame
From whence thy essence came
Dost thou thy flight pursue, when freed
From matter’s base encumbering weed?
Or dost thou, hid from sight,
Wait, like some spell-bound knight,
Through blank oblivious years th’ appointed hour
To break thy trance and reassume thy power?
Yet canst thou without thought or feeling be?
O say, what art thou, when no more thou’rt thee?

Life! we have been long together,
Through pleasant and through cloudy weather;
‘Tis hard to part when friends are dear;
Perhaps ’twill cost a sigh, a tear;—
Then steal away, give little warning,
Choose thine own time;
Say not Good-night, but in some brighter clime
Bid me Good-morning!
.
Anna Laetitia Barbauld
(20 June 1743 – 9 March 1825)

English Poet, Essayist, Literary Critic and Editor.

Poem Courtesy: Arthur Quiller-Couch, ed. 1919. The Oxford Book of English Verse: 1250–1900