సమస్త సృష్టికీ ఆద్యుడవైన ఓ తండ్రీ!
ప్రతి యుగంలో, ప్రతి దేశంళో
యోగులూ, పశుప్రాయులూ,వివేకులు
కొలిచే యెహోవా, ప్రభూ, పరమాత్మా!

నువ్వే ప్రథమ కారణానివి, అనవగతమవు,
నా ఇంద్రియాలన్నిటినీ స్వాధీనపరుచుకుని
ఇదొక్కటి తెలియజేస్తావు, నువ్వు సత్యమని
నామట్టుకు నేను నిను చూడలేని అంధుణ్ణి.

కానీ, ఈ విశాల నిశా సామ్రాజ్యంలో
చెడులో మంచి చూడగల శక్తి నిచ్చేవు.
ప్రకృతిని విధికి బానిసను చేసి
కాస్తంత వెసులు ఇచ్చావు తోచింది చెయ్యడానికి.

నా మనసు ఏది చెయ్యమని చెబుతుందో
లేక వద్దని వారిస్తుందో,
దీన్ని నరకంకంటే భయంగా త్రోసిపుచ్చేలా
దాన్ని స్వర్గంకంటే ప్రియంగా అనుసరించేలా అనుగ్రహించు.

నీవు దయతో ప్రసాదించిన వరాలను
నేను పోగొట్టుకోకుండా చూడు;
మనిషి తీసుకుంటేనే దేమునికి సంతృప్తి
వాటిని అనుభవించడమే, విధేయత.

అయినప్పటికీ, నీ కరుణ
ఈ భూతలానికే పరిమితమని నను పొరబడనీకు,
ఇన్ని విశ్వాలు వ్యాపించి ఉండగా
నిన్ను ఒక మానవుడికే దేవునిగా భ్రమించనీకు.

ఈ బలహీనమైన, తెలివితక్కువ చేయి
నీకు మారుగా అస్త్రాలను ప్రయోగించి
నీకు శత్రువని నేను నిర్ణయించిన ప్రతివారికీ
నేల నలుచెరగులా శిక్షలు విధించేలా చెయ్యనీకు.

నా మార్గము సరియైన దయితే, నీ కరుణ
నేను ఆ మార్గంలో కొనసాగేలా చూడనీ;
నేను తప్పు చేస్తే, ప్రభూ, నా మనసుకి
మంచి మార్గం వెతుక్కునేలా ఉపదేశించు!

మూర్ఖపు అహంకారమూ, పాపిష్టి అసంతృప్తీ
నన్ను ఈ రెంటినుండీ ఒకే రీతిగా కాపాడు:
నీ విజ్ఞత నాకు ఏది తిరస్కరించినా,
నీ కరుణ నాకు ఏది అనుగ్రహించినా

ఇతరుల కష్టాన్ని తెలుసుకునేలా బోధించు
నే కనుగొన్న లోపాలు దాచగలిగేలా చెయ్యి;
నేను ఇతరులపై ఏ మేరకు కరుణ ప్రదర్శిస్తానో
ఆ మేరకు నాకు నువ్వు నీ కరుణ ప్రసాదించు.

నేను నీచుణ్ణే గాని మరీ అంత కాదు;
నీ పేరు జపించిన కారణం చేత;
ప్రభూ, నేను ఎక్కడకి వెళ్ళినా త్రోవ చూపించు
అది ఈ రోజు జీవితమైనా, మృత్యువైనప్పటికీ.

ఈ రోజుకింత రొట్టె దొరికి, ప్రశాంతత చిక్కనీ,
సృష్టిలో ఈ విశాల గగనం క్రింద సమస్తానికీ
ఏది దొరికిందో ఏది దొరకలేదో అన్నీ నేకెరుకే,
నీ చిత్తం ఎలా ఉంటే అలా జరగనీ.

ఈ రోదసే దేవాలయమైన నీకి,
ఈ నేలా, సముద్రాలూ, ఆకాశమూ పూజాస్థలమైన నీకు
అన్ని ఆత్మలూ ముక్త కంఠంతో కీర్తించుగాక!
ప్రకృతి అంతా నీకు సుగంధాలు అర్చించుగాక!
.

అలెగ్జాండర్ పోప్

 21 May 1688 – 30 May 1744

ఇంగ్లీషు కవి

 

.

The Universal Prayer

Father of all! in every age,

  In every clime adored,

By saint, by savage, and by sage,

  Jehovah, Jove, or Lord!

Thou great First Cause, least understood,

  Who all my sense confined

To know but this, that thou art good,

  And that myself am blind;

Yet gave me, in this dark estate,

  To see the good from ill;

And, binding nature fast in fate,

  Left free the human will:

What conscience dictates to be done,

  Or warns me not to do,

This, teach me more than hell to shun,

  That, more than heaven pursue.

What blessings thy free bounty gives

  Let me not cast away;

For God is paid when man receives,

  To enjoy is to obey.

Yet not to earth’s contracted span

  Thy goodness let me bound,

Or think thee Lord alone of man,

  When thousand worlds are round:

Let not this weak, unknowing hand

  Presume thy bolts to throw,

And deal damnation round the land

  On each I judge thy foe.

If I am right thy grace impart

  Still in the right to stay;

If I am wrong, O, teach my heart

  To find that better way!

Save me alike from foolish pride

  And impious discontent

At aught thy wisdom has denied,

  Or aught thy goodness lent.

Teach me to feel another’s woe,

  To hide the fault I see;

That mercy I to others show,

  That mercy show to me.

Mean though I am, not wholly so,

  Since quickened by thy breath;

O, lead me wheresoe’er I go,

  Through this day’s life or death!

This day be bread and peace my lot;

  All else beneath the sun,

Thou knowest if best bestowed or not,

  And let thy will be done.

To thee, whose temple is all space,

  Whose altar, earth, sea, skies,

One chorus let all Being raise,

  All Nature incense rise!

.

Alexander Pope

(1688–1744)

English Poet

The World’s Best Poetry.

Eds. Bliss Carman, et al.

Volume IV. The Higher Life.  1904.

  1. The Divine Element—(God, Christ, the Holy Spirit)

http://www.bartleby.com/360/4/7.html

 

రాకుమార్తె తన స్వంత పొదరింటిలో ఒంటరిగా కూర్చుంది
ఆ యువకుడు కోటబురుజు పీఠం దగ్గర కూచుని బూరా ఊదుతున్నాడు.
“ఎందుకు ఎప్పుడూ పాడుతుంటావు? బ్రతిమాలుకుంటాను. ఊదకు.
సూర్యాస్తమయ మయితే,
అది నా ఆలోచనలు స్వేచ్చగా దూరంగా విహరించనీయదు.

తన స్వంత పొదరింటిలో రాకుమార్తె దీనంగా కూచుంది.
ఆ యువకుడు కొమ్ము ఊదడం ఆపేసేడు.
“ఓహ్! నువ్వెందుకు మౌనంగా ఉన్నావు? బ్రతిమాలుతాను పాట వాయించు.
సూర్యాస్తమయితే, అది
నా ఊహలకి రెక్కలు తొడిగి ఎక్కడికో విహరింపజేస్తుంది.

తన స్వంత పొదరింటిలో రాకుమార్తే నిస్సహాయంగా కూచుంది
ఆ యువకుడు మరొకసారి ఉత్సాహంతో బూరా ఊదనారంభించేడు.
నీడలు పాకురుతున్నకొద్దీ ఆమె రోదించసాగింది; నిట్టూర్చింది;
“ఓ భగవంతుడా! సూర్యుడు అస్తమించాడు.
ఇప్పుడు చెప్పు, నా మనసుకి ఏమయిపోతోంది?
.
బ్యోర్న్ స్టెయిన్ బ్యోర్న్ సన్,
(8 December 1832 – 26 April 1910)

నార్వే కవి

.

The Princess

 .

The Princess sat lone in her maiden bower,        

The lad blew his horn at the foot of the tower.   

“Why playest thou alway? Be silent, I pray,       

It fetters my thoughts that would flee far away,  

          As the sun goes down.”

In her maiden bower sat the Princess forlorn,     

The lad had ceased to play on his horn.    

“Oh, why art thou silent? I beg thee to play!      

It gives wings to my thought that would flee far away,

          As the sun goes down.”

In her maiden bower sat the Princess forlorn,     

Once more with delight played the lad on his horn.      

She wept as the shadows grew long, and she sighed:   

“Oh, tell me, my God, what my heart doth betide,       

          Now the sun has gone down.”

.

(Translated from the Norwegian by Nathan Haskell Dole)

.

Björnstjerne Björnson

(8 December 1832 – 26 April 1910)

Norwegian Poet

1903 Nobel Prize for Literature

Poem Courtesy:

The World’s Best Poetry.

Eds: Bliss Carman, et al. 

Volume III. Sorrow and Consolation.  1904.

  1. Disappointment in Love

కూచుని ఆ ఇద్దర్నీ చూస్తుంటాను
కానీ ఒంటరిగా కాదు, వాళ్ళో దేవదూతని కూడా
అలరిస్తుంటారు తెలియకుండానే.
ముఖం అచ్చం చంద్ర బింబంలా
ఒక రాజ అతిథి వేంచేసేరు ఎగురుతున్న జుత్తుతో
తన సింహాసనం మీద ఆసీనుడై
చెంచాతో టేబిలుమీద వాయిద్యం వాయిస్తూ
నిర్లక్ష్యంగా దాన్ని క్రిందకు విసిరేసేడు,
మునుపెన్నడూ చూడనిదాన్ని అందుకునే ప్రయత్నంలో.
ఇవి స్వర్లోకపు మర్యాదలా? మనసు హరించే
మార్గాలూ, కళాకలాపాలా?
అహా! సందేహం లేదు. అతిథి ఏంచేసినా
ఆలోచించే చేస్తాడు, ఏం చేసినా బాగుంటుంది;
తను భగవద్దత్తమైన అశక్తత అనే
అధికారంతో ఏలుతుంటాడు; కొత్తగా ఈ మధ్యనే
ప్రభాతవేళలో పుట్టిన ఈ బాలుడు,
నీ మీదా నా మీదా ఆధిపత్యం చెలాయిస్తాడు;
అతను మాటాడడు; కానీ అతని కనులవెంట
సంభాషణ జరుగుతూనే ఉంటుంది;
నోరు మెదపని గ్రీకుల మౌనమూ
మహా మేధావుల లోతైన ఆలోచనా
అచ్చుపుస్తకాల్లో ఉన్న దానికంటే స్పష్టంగా
మాటల్లో లేకపోయినా చూపుల్లో తెలుస్తుంది,
ఏదో మాటాడగలిగినా మాటాడడం ఇష్టం లేనట్టు.
ఓ మహప్రభూ! తమ సర్వంసహాధికార శక్తి
ఇప్పుడు ఋజువు చెయ్యబడింది. అదిగో చూడండి!
దేన్నీ లక్ష్యం చెయ్యకుండా గంభీరంగా,
నెమ్మదిగా అడుగులేసుకుంటూ సముద్రంలా దాది వస్తోంది.
తమ కుర్చీనీ, తమనీ కొద్దిగా వెనక్కి తోస్తోంది.
మహా ప్రభూ! ఇక శలవా మరి. శుభరాత్రి.
.
హెన్రీ వాడ్స్ వర్త్ లాంగ్ ఫెలో
February 27, 1807 – mArci 24, 1882)
అమెరికను కవి

 

.

The Household Sovereign

.

Seated I see the two again,

But not alone; they entertain

A little angel unaware,

With face as round as is the moon;

A royal guest with flaxen hair,

Who, throned upon his lofty chair,

Drums on the table with his spoon,

Then drops it careless on the floor,

To grasp at things unseen before.

Are these celestial manners? these

The ways that win, the arts that please?

Ah, yes; consider well the guest,

And whatsoe’er he does seems best;

He ruleth by the right divine

Of helplessness, so lately born

In purple chambers of the morn,

As sovereign over thee and thine.

He speaketh not, and yet there lies

A conversation in his eyes;

The golden silence of the Greek,

The gravest wisdom of the wise,

Not spoken in language, but in looks

More legible than printed books,

As if he could but would not speak.

And now, O monarch absolute,

Thy power is put to proof; for lo!

Resistless, fathomless, and slow,

The nurse comes rustling like the sea,

And pushes back thy chair and thee,

And so good night to King Canute.

.

From “The Hanging of the Crane”

.

 

Henry Wadsworth Longfellow

(February 27, 1807 – March 24, 1882)

American

 

Poem Courtesy:

The World’s Best Poetry.

Eds. Bliss Carman, et al.

Volume I. Of Home: of Friendship.  1904.

Poems of Home: I. About Children

http://www.bartleby.com/360/1/19.html

నా కర్థమయింది, ఇంట్లో పిల్లల్లేరని

ఇల్లు మరీ శుభ్రంగా, పొందికగా ఉంది.

నేల మీద చేతుల్తో ఇష్టమొచ్చినట్టు

విసిరేసిన ఆట బొమ్మలు కనిపించడం లేదు.

కిటికీల మీద వేలిముద్రలు లేవు,

కుర్చీల మీద గీతలు లేవు;

కర్ర బొమ్మలు వరుసలో నిలబెట్టి లేవు,

లేదా జంటలుగా తరలించిందీ లేదు;

కాలివేళ్ళదగ్గర బాగా మురికిపట్టి

చిరుగులు పడ్డ మేజోళ్ళు లేవు పోగువెయ్యడానికి;

చిన్న చిన్న మరమ్మత్తు చెయ్యడానికి

అన్నీ పిల్లలబట్టలతో కూడిన మేటలు లేవు

ఆర్చడానికి ఏ చిన్న చిన్న బాధలూ లేవు

ముడవడానికి చిన్ని చేతులు లేవు;

కడగడానికి జిడ్దు పట్టిన వేళ్ళు లేవు

చెప్పడానికి కథలు లేవు;

ఇవ్వడానికి లేత ముద్దులు లేవు

చిట్టీ, చంటీ అన్న ముద్దుపేర్లు లేవు;

సాయంత్రం టీ తాగేక సరదా గంతులు లేవు…

అంటే, ఇంట్లో చిన్న పిల్లలు లేరు.

.

క్లారా డోలివర్

1874-1891

అమెరికను కవయిత్రి

 

 

.

No Baby in the House

.

No baby in the house, I know,

  ’T is far too nice and clean.

No toys, by careless fingers strewn,

  Upon the floors are seen.

No finger-marks are on the panes,

  No scratches on the chairs;

No wooden men set up in rows,

  Or marshalled off in pairs;

No little stockings to be darned,

  All ragged at the toes;

No pile of mending to be done,

  Made up of baby-clothes;

No little troubles to be soothed;

  No little hands to fold;

No grimy fingers to be washed;

  No stories to be told;

No tender kisses to be given;

  No nicknames, “Dove” and “Mouse;”

No merry frolics after tea,—

  No baby in the house!

.

Clara G. Dolliver

1874-1891

American

Poem Courtesy:

The World’s Best Poetry.

Eds.  Bliss Carman, et al.

Volume I. Of Home: of Friendship.  1904.

Poems of Home: II. For Children

http://www.bartleby.com/360/1/70.html

 

బీరువాలోంచి విచార వదనం
ఒకటి నన్ను పరికిస్తోంది…
గతించిన ప్రేమకు అవశేషం
నా ప్రేతాత్మకి సగ భాగం.

నాకు ఇష్టమైన ఆ నిరీక్షించే కళ్ళు
నన్ను పరిశీలిస్తూ ఎంతగా అభిమానించేవని…
ఏమిటో ఇప్పుడు బరువైన జ్ఞాపకాల దొంతరలు
ఆమె నిరీక్షించే చూపులు.

ఓ నా ప్రేమ చిహ్నమా, నీకు అన్యాయం జరిగింది, 
తిరిగి రా: అలనాటి ప్రేమలోని బాధలన్నీ, 
అప్పుడు భరించి, ఇపుడు మరుగుపడినా,
మళ్ళీ తిరిగిరా!

వాటిని మరిచిపోకు, కానీ మన్నించు!
ప్చ్! సమయం మించిపోయింది! ఏడ్చిప్రయోజనం లేదు.
మనిద్దరం రెండు ప్రేతాత్మలం. జీవించడానికి
అవకాశం వచ్చినా చేజార్చుకున్నాం, నువ్వూ— నేనూ.

.

ఆర్థర్ సైమన్స్

28 February 1865 – 22 January 1945

ఇంగ్లీషు కవి

.

.

To a Portrait

A pensive photograph

  Watches me from the shelf—

Ghost of old love, and half

  Ghost of myself!

How the dear waiting eyes

  Watch me and love me yet—

Sad home of memories,

  Her waiting eyes!

Ghost of old love, wronged ghost,

  Return: though all the pain

Of all once loved, long lost,

  Come back again.

Forget not, but forgive!

  Alas, too late I cry.

We are two ghosts that had their chance to live,

  And lost it, she and I.

.

Arthur Symons

 28 February 1865 – 22 January 1945

British Poet and Critic

Poem Courtesy:

The World’s Best Poetry.

Eds.  Bliss Carman, et al.

Volume III. Sorrow and Consolation.  1904.

  1. Disappointment in Love

http://www.bartleby.com/360/3/15.html

 

ఆరేళ్ళు గడిచిపోయాయి, ఆరుకు ముందు ఇపుడు నలభై,
కాలం అలవాటుగా తన మాయలు పన్నడం ప్రారంభించింది:
ఒకప్పుడు యువతుల కనులకు సొగసుగా కనిపించిన
గోధుమ రంగు ఉంగరాలజుత్తు,రానున్న తెలుపు పొడచూపుతోంది;
ఒకప్పుడు వెచ్చగా ఉండే నెత్తురు ఇప్పుడు చల్లబడడం ప్రారంభించింది
దానితో పాటే, మనిషిని వశం చేసుకునే కాలం శక్తీ పెరగసాగింది.
ఒకప్పుడు నడవడమో, స్వారీ చెయ్యడమో అలవాటు,
ఇపుడు సవారీ చెయ్యాలన్న కోరిక కలగడం లేదు;
ఒక మోస్తరు తొందరగా నడిచినా ఒళ్ళు వేడెక్కిపోతుంది,
కాస్తంత దూరానికే కాళ్ళు పీకెస్తుంటాయి.
మా చుట్టానికి దూరంనుండి అద్భుతమైన కొండలు చూపించేను
కానీ,”మరీ అంత అందంగా ఉండవులే, ఎక్కక్కరలేదు,” అన్నాను.
మా స్నేహితుడి ఇంటికి వెళ్ళాలంటే భయం:
అక్కడి పానీయాలూ చల్లన, సుఖకరమైన శయ్య మెత్తన;
ఇంటిదగ్గర నా అభిరుచికి తగ్గట్టుగా ఉంటాయి
అన్నీ నాకు నచ్చిన రీతిలో అమర్చి ఉంటాయి.
ఇపుడు వేట మానేశాను; నా గుర్రాలు నాకు నచ్చడం లేదు…
రాత్రి భోజనం బాగుంటోంది; చదరంగం బాగా ఆడడం నేర్చుకున్నాను.
నేను నా వేటకుక్కనీ, తుపాకినీ తీసుకెళ్ళేను,
కానీ నేను పేల్చనందుకు వేటకుక్క చాలా అసంతృప్తి చెందింది.
నేను అపుడప్పుడు ఉదయం నడక తప్పిపోతే విచారించడం లేదు
నేను పరిగెత్తలేక దొరికిపోయిన వాన బాగుందనిపిస్తోంది.
నిజానికి, మెల్లిగా బద్ధకం ఆవహిస్తున్నట్టు తెలుస్తోంది;
చురుకైన చెయ్యీ, లాఘవమైన భుజమూ కనుమరుగయ్యాయి;
రోజూ చేసే చిన్న చిన్న పనులు అలవాట్లుగా మారిపోయేయి
కొత్త వస్తువులన్నా, సంప్రదాయాలన్నా అయిష్టత ప్రబలుతోంది.
నా చెట్లని విక్రయించడానికి ఇష్టపడుతున్నాను
పళ్ళచెట్లు ఎన్నున్నాయో లెక్కపేట్టడం ప్రారంభించేను
కొమ్మలెలా వస్తున్నాయో పఋఇశీలించడం ప్రారంభించేను
తరచు, చెప్పిన కథే చెపుతూ— ఒక్క మాటలో, రసహీనమవజొచ్చాను.
.
జార్జి క్రేబ్
(24 December 1754 – 3 February 1832)
ఇంగ్లీషు కవి

.

.

The Approach of Age

.

Six years had passed, and forty ere the six,        

When Time began to play his usual tricks:

The locks once comely in a virgin’s sight, 

Locks of pure brown, displayed the encroaching white;         

The blood, once fervid, now to cool began,         

And Time’s strong pressure to subdue the man. 

I rode or walked as I was wont before,      

But now the bounding spirit was no more;

A moderate pace would now my body heat,       

A walk of moderate length distress my feet.       

I showed my stranger guest those hills sublime, 

But said, “The view is poor, we need not climb.”

At a friend’s mansion I began to dread     

The cold neat parlor and the gay glazed bed;      

At home I felt a more decided taste, 

And must have all things in my order placed.     

I ceased to hunt; my horses pleased me less,—   

My dinner more; I learned to play at chess.        

I took my dog and gun, but saw the brute 

Was disappointed that I did not shoot.     

My morning walks I now could bear to lose,      

And blessed the shower that gave me not to choose.    

In fact, I felt a languor stealing on;   

The active arm, the agile hand, were gone;

Small daily actions into habits grew,

And new dislike to forms and fashions new.       

I loved my trees in order to dispose;

I numbered peaches, looked how stocks arose;   

Told the same story oft,—in short, began to prose.

.

(From “Tales of the Hall”)

George Crabbe

(24 December 1754 – 3 February 1832)

English Poet

Poem Courtesy:

The World’s Best Poetry.

Eds: Bliss Carman, et al. 

Volume III. Sorrow and Consolation.  1904.

III. Adversity

http://www.bartleby.com/360/3/98.html

 

ప్రపంచమంతా తనచుట్టూ తిరగడాన్ని
పసివాడు ఊయలలో కూచుని చూస్తుంటాడు
మార్మికమైన మౌనంలో మునిగిపోయి
చుట్టూ ఎంత కోలాహలం జరుగుతున్నా;
పసివాడి తీరు పూలను పోలి ఉంటుంది
ఎవ్వరూ ఇంతవరకు
ఒక్క మాటైనా విని ఉండరు
మౌనంగా కూచున్న మా బాబు నోటంట

బిత్తరపోతూ పిల్లలవంక చూస్తాడు
వాళ్ళు నవ్వుకుంటూ తనపక్కనుంచి పోతుంటే,
ప్రతిగా వాడి ముఖంనిండా నవ్వులు విరుస్తాయి,
పచ్చని పచ్చికమీది సూర్యరశ్మి
అక్కడనుండి పూల హృదయాలలోకి ప్రవహించినట్టు;
కానీ ఇంతవరకు
ఒక్క మాటైనా వినిపించలేదు
మా ప్రాణప్రదమైన బాబు నోటంట.

మా బాబుకి అద్భుతమైన తెలివి ఉంది
చెప్పకపోయినా భావాలను చూపగలడు,
కుతూహలంతో చూసే అందరి కళ్ళూ కప్పి
ఎవరికీ తెలియని అర్థంగాని
పువ్వులూ, తుమ్మెదలూ, తేనెటీగల సంగతుల్లా.
అందుకేనేమిటి
ఇంతవరకు మా బాబు
ఒక్క మాటకూడా మాటాడనిది?

ఓ, బాబూ, నీ నీలి కళ్లలో
మౌన దేవత నవ్వుతున్నది,-
నీ మాటలు ఇకపై ఎంత విలువైనవైనా
నీ మౌనం అంతకంటే విలువౌతుంది,
మా బాబుని అందరి మనసులనీ కొల్లగొడుతూ
తను విన్నది ఏది
తిరిగి మాటాడక పోవచ్చు
పక్షుల్లా, పువ్వుల్లా, తేనెటీగల్లా.
.
ఎలెన్ బార్ట్ లెట్ కరియర్

.

Silent Baby

The baby sits in her cradle,    

  Watching the world go round,       

Enrapt in a mystical silence,   

  Amid all the tumult of sound.        

She must be akin to the flowers,      

    For no one has heard

    A whispered word    

From this silent baby of ours.

Wondering, she looks at the children,        

  As they merrily laughing pass,      

And smiles o’er her face go rippling,         

  Like sunshine over the grass

And into the heart of the flowers;    

    But never a word      

    Has yet been heard   

From this silent darling of ours.       

Has she a wonderful wisdom,

  Of unspoken knowledge a store,    

Hid away from all curious eyes,       

  Like the mysterious lore       

Of the bees and the birds and the flowers?

    Is this why no word  

    Has ever been heard  

From this silent baby of ours?

Ah, baby, from out your blue eyes  

  The angel of silence is smiling,—   

Though silvern hereafter your speech,       

  Your silence is golden,—beguiling 

All hearts to this darling of ours,     

    Who speaks not a word     

    Of all she has heard, 

Like the birds, the bees, and the flowers.

.

Ellen Bartlett Currier

Poem Courtesy:

The World’s Best Poetry.

Eds:  Bliss Carman, et al.

Volume I. Of Home: of Friendship.  1904.

Poems of Home: I. About Children

http://www.bartleby.com/360/1/18.html

 

దుమ్ము దట్టంగా పేరుకుంది; తెల్లగా చిరాకుగా ఉంది,
అరబ్బు ఏడారి ఇసుకని కొట్టొచ్చినట్టు అనుకరిస్తూ.
అడవులూ, పర్వతాలూ ఎండవేడికి కునుకుతీస్తునాయి;
బయళ్ళు ఎండకి మాడిపోయి దాహంకోసం తపిస్తున్నట్టున్నాయి;
చిన్న సెలయేళ్ళు వాటి కాలువలని బోడిగా విడిచిపెట్టాయి
అవి ఏమిటో పోల్చుకుందికి ఒక్క చలమైనా లేకుండా;
సన్నబడిపోయిన నది ఆకలితో అలమటిస్తున్న
రాక్షసుడి ఎముకల్లాంటి రాళ్ళ మధ్య మెరుస్తోంది.

ఒక్క సారిగా కొండలు నల్లబడ్డాయి, క్రిందని పొయ్యిలోంచి
వచ్చినట్టు గాలి వేడిగా; అక్కడ ఉండడం మహాకష్టం.
జూనో అసూయతో తొంగిచూసినందుకు కోపగించిన
జోవ్ లా అక్కడక్కడ గుర్రు గుర్రులు వినిపిస్తున్నాయి.
ఒక మెరుపు- ఒక పిడుగు- ఆకాశం బద్దలైంది,
చుక్కలు చుక్కలుగా వర్షం రాలడం ప్రారంబించింది…అందులో
అతిచిన్న బిందువు పూలోనే భ్రమరాన్ని సమాధిచెయ్య గలదు
ఏరు ఆనందంతో గంతులేసింది, పొలాలు హాయిగా నవ్వాయి.
.
హార్ట్లీ కోలరిడ్జ్

(19 September 1796 – 6 January 1849)

ఇంగ్లీషు కవి

 

.

Summer Rain

Thick lay the dust, uncomfortably white,  

In glaring mimicry of Arab sand.     

The woods and mountains slept in hazy light;    

The meadows looked athirst and tawny tanned; 

The little rills had left their channels bare, 

With scarce a pool to witness what they were;   

And the shrunk river gleamed ’mid oozy stones,

That stared like any famished giant’s bones.      

Sudden the hills grew black, and hot as stove     

The air beneath; it was a toil to be.          

There was a growling as of angry Jove,     

Provoked by Juno’s prying jealousy—     

A flash—a crash—the firmament was split,       

And down it came in drops—the smallest fit      

To drown a bee in fox-glove bell concealed;                

Joy filled the brook, and comfort cheered the field.      

.

Hartley Coleridge

(19 September 1796 – 6 January 1849)

English Poet

Poem Courtesy:

The World’s Best Poetry.

Eds.  Bliss Carman, et al.

Volume V. Nature.  1904.

  1. Light: Day: Night

http://www.bartleby.com/360/5/29.html

 

చెయ్యవలసిన దనంతం; చేసిందతి స్వల్పం!
ఓహ్, నిన్నరాత్రి చూశాను సూర్యుణ్ణి
కాంతి విహీనంగా చీకటి సముద్రంలోకి గుంకుతూ
‘నిన్న ‘ ఒక భయంకరమైన ప్రేతాత్మ.

చెయ్యవలసిన దనంతం; చేసిందతి స్వల్పం!
ప్రతి పొద్దూ సరి కొత్త సమస్యలతో పొడుస్తుంది
అయినా, ఉత్సాహంగా, ధైర్యంగా, రంగంలోకి దిగుతాను,
‘ఈ రోజు ‘… నా పోరాటం కొనసాగిస్తాను

చెయ్యవలసిన దనంతం; చేసిందతి స్వల్పం!
కానీ అంతా ముగిసిపోయేక, విజయం సాధించేక,
ఆహా! మనసా! ఏమి చెప్పను? నా బాధలూ, అశాంతీ
అన్ని అద్భుతమైన “రేపు” లో సమసిపోతాయి.

.

జేమ్స్ రాబర్ట్స్ గిల్మోర్

(Sep 10, 1822– Nov 16, 1903)

అమెరికను

Three Days

So much to do: so little done! 

Ah! Yesternight I saw the sun

Sink beamless down the vaulted gray,—   

The ghastly ghost of YESTERDAY.

So little done: so much to do! 

Each morning breaks on conflicts new;     

But eager, brave, I’ll join the fray,   

And fight the battle of TO-DAY.     

So much to do: so little done! 

But when it’s o’er,—the victory won,—   

Oh! then, my soul, this strife and sorrow  

Will end in that great, glad TO-MORROW.        

.

James Roberts Gilmore

(Sep 10, 1822– Nov 16, 1903)

American

Poem Courtesy:

The World’s Best Poetry.

Eds.: Bliss Carman, et al.   

Volume VI. Fancy.  1904.

Poems of Sentiment: I. Time 

http://www.bartleby.com/360/6/59.html

 

మనం పుడతాము, నవ్వుతాము, ఏడుస్తాము,
మనం ప్రేమిస్తాము, కుంగిపోతాం, నశిస్తాం!
ఆహ్! ఇక ఎందుకూ మనం నవ్వడం ఏడవడం?
మనం ఎందుకు పుడతాం ఎందుకు గిడతాం?
నిగూఢమైన ఈ రహస్యానికి సమాధానం ఎవరికి తెలుసు?  
అరే! నాకయితే మాత్రం తెలీదు!

మనిషి కంటికి కనబడకుండా
పువ్వులెందుకు వికసిస్తాయి?
ఆహ్లాదకరమైన ఋతువులెందుకు
ఇట్టే సమసిపోయే చక్కని ఊహలెందుకు రేపుతాయి?
మరణిస్తాయని తెలిసినా, ఆ వస్తువులకే
మన మనసులెందుకు ఆరాటపడతాయి?

మనం అపరాథాలతో, బాధతో శ్రమిస్తూ,
పోరాడుతాం, దూరంగా పారిపోతాం;
మనం ప్రేమిస్తాం; పోగొట్టుకుంటాం; తర్వాత
కొద్దిరోజులకే, మనమూ మరణిస్తాం;
జీవితమా! ఇదేనా నీ పల్లవి:
సహించు- సమసిపో?
.

బ్రయన్ వాలర్ ప్రోక్టర్

(21 November 1787 – 5 October 1874)

ఇంగ్లీషు కవి

.

Life

We are born; we laugh; we weep;

We love; we droop; we die!

Ah! Wherefore do we laugh or weep?

Why do we live or die?

Who knows that secret deep?

Alas not I!

Why doth the violet spring

Unseen by human eye?

Why do the radiant seasons bring

Sweet thoughts that quickly fly?

Why do our fond hearts cling

To things that die?

We toil—through pain and wrong;

We fight—and fly;

We love; we lose; and then, ere long,

Stone-dead we lie,

O life! is all thy song

“Endure and—die?”

.

Bryan Waller Procter (Barry Cornwall)

(21 November 1787 – 5 October 1874)

English POet

Poem Courtesy:

The World’s Best Poetry.

Bliss Carman, et al., eds.

Volume III. Sorrow and Consolation.  1904.

  1. Death and Bereavement

Older Posts »

వర్గాలు

అనుసరించు

Get every new post delivered to your Inbox.

మరో 966గురు చందాదార్లతో చేరండి

%d bloggers like this: