వ్రాసినది: NS Murty | మే 3, 2015

రెప్పపాటులో మాయమయే
పగటి క్షణాలని మందలించొద్దు,
అలాగే సహనాన్ని పోగొట్టే ఆలోచనలతో
ఆత్మహత్యకు పాల్పడవద్దు,
కాలం బరువుగా కదులుతోందని అనుకోవద్దు;
ఈ నెమ్మది ఒక వరం;
మనకి త్వరలోనే తెలుస్తుంది
మనకి భవిషత్తు తెలుసుకుందికి ఎంత ఆరాటమున్నా
నిజానికి అది తెలుసుకుందికి భయపడతామని.

మార్మికమైన ఈ అజ్ఞానం
మనల్ని భవిష్యత్తు తెలుసుకోలేకుండా శాసిస్తుంది,
మనకోసం విధి అనుసరించే ధర్మసూత్రాల్ని
ముందుకు జరపడానికి ప్రయత్నించదు;
భవిష్యత్తును అపేక్షిస్తూ నువ్వుపడే
ఆరాటాన్ని కాసేపు నిలువరించుకో.
ఒక్కటి గుర్తించుకో: కాలం కడకు
నీ ఆశకి పట్టాభిషేకమైనా చేస్తుంది;
నీ భయాలని నిర్మూలించనైనా నిర్మూలిస్తుంది.
.
థామస్ స్టాన్లీ
(1625 – 12 ఏప్రిల్ 1678)
ఇంగ్లీషు రచయిత

 

 .

Expectation

 

Chide, chide no more away      

The fleeting daughters of the day,       

Nor with impatient thoughts outrun    

      The lazy sun,  

Nor think the hours do move too slow;                  

      Delay is kind, 

  And we too soon shall find     

That which we seek, yet fear to know.

 

  The mystic dark decrees

Unfold not of the Destinies,                

Nor boldly seek to antedate      

      The laws of Fate;      

Thy anxious search awhile forbear,    

      Suppress thy haste,   

  And know that Time at last               

Will crown thy hope, or fix thy fear.

.

Thomas Stanley

(1625 – 12 April 1678) 

The Book of Restoration Verse.  1910.

Ed:  William Stanley Braithwaite.

http://www.bartleby.com/332/19.html

 

కనుక, నువ్వు ప్రార్థించేటపుడు గాని,

బిక్షవేసేటపుడుగాని టముకు కొట్టుకోకు. వంచకులు

కేవలం ఆడంబరం కోసం అలాచేస్తుంటారు; వీధులన్నీ

వారి దాతృత్వం గూర్చి చెప్పుకుంటాయి; వారి పాటలే పాడతాయి.

వారి స్తోత్రపాఠాలకి సామాన్యులు నూనెగచ్చుమీద జారినట్టు

పడిపోతారు; వాళ్ళు వఠ్ఠి నయవంచకులు!

స్వర్గం గురించి వదరుతున్నా, మనసు ఇహంలోనే కొట్టుకుంటుంది;

కలుపుమొక్కలకి పాకులాడుతూ శాశ్వత గ్రాసాన్ని పోగొట్టుకుంటారు.

దేముడికి ఈ ప్రార్థనలూ అరుపులూ అక్కరలేదు;

మనిషి దేమునితో అనుసంధానం చేసుకుందికి

ప్రార్థన చేయమని భగవంతుడు శాసించేడు.

వక్రమైన మార్గాలూ, అర్థంలేని ఆనందాలూ

కోరుకోకు. నీ గొంతులో ప్రార్థన పలకడానికి ముందు

నీ మనసు ప్రేమ అనే రెక్కలమీద దైవత్వంవైపు ఎగరాలి.

 .

సర్ ఆబ్రీ డి వేరె  2nd Baronet

(28 August 1788 – 5 July 1846)

ఐరిష్ కవి

The Right Use of Prayer

 

Therefore, when thou wouldst pray, or dost thine alms,      

  Blow not a trump before thee. Hypocrites  

  Do thus vaingloriously: the common streets         

Boast of their largess, echoing their psalms. 

On such the laud of men like unctuous balms                 

  Falls with sweet savour. Impious Counterfeits!     

  Prating of Heaven, for earth their bosom beats:    

Grasping at weeds they lose immortal palms.

 

God needs not iteration nor vain cries;

  That Man communion with his God might share          

  Below, Christ gave the ordinance of prayer.         

Vague ambages and witless ecstasies  

  Avail not. Ere a voice to prayer be given    

  The heart should rise on wings of love to Heaven.

.

Sir Aubrey de Vere 2nd Baronet

(28 August 1788 – 5 July 1846)

Irish poet and landowner.

The Oxford Book of Victorian Verse.  1922.

Compiled by: Arthur Quiller-Couch,  

 

http://www.bartleby.com/336/28.html

 

 

వ్రాసినది: NS Murty | మే 2, 2015

Under the Heat of Hunger… Kasi Raju, Telugu, Indian

Father!

Even when everything was exhausted in the house

You never let us feel the want for anything

Somehow you would arrange with a word or call;

Mother would prepare us meal even by mooching.

I come to know that

There won’t be any want

In lives that knew how to repay

When mother serves me eagerly

A little more, every time I say ‘I am full’.

I devour hungrily first,

And stretch out legs till the bear is sated;

When I say: ‘mom, why don’t you eat as well?’

Reassured that I was full,

You both reduce to grains whenever I am hungry.

*

“Why didn’t you go to school?”

“There is no rice?”

I am not sure if it was my mother

Or my hunger answered your question.

But the ripe kernel of the beans

We roasted on the hearth and ate

Gave a feel of motherliness, If not savor.

Father!

That night

When you moved towards me

Under the heat of the hearth,

We slept not with hunger

But with motherliness.

.

Kasi Raju

 

Kasi Raju

 

ఆకలి సెగలో

.

ఇల్లు మొత్తం నిండుకున్నా

లేనితనం ఎప్పుడూ లేదు

మాటో, పిలుపో, సద్దుబాటు చేసి వెళ్ళిపోతావ్,

అమ్మేమో అప్పైనా తెచ్చి వండేస్తది.

బదులివ్వడం తెలిసిన బతుకుల్లో లేదన్న బాధ తెలీదని

అమ్మ కొసరి కొసరి వడ్డిస్తున్నప్పుడే తెలుస్తాది.

ఆకలిగా ఆవురావురంటూ తిని, కాస్త నిండాక కాళ్ళుసాపుకు తిని

అమ్మా నువ్వు కూడా తిను అన్నప్పుడు

నాకు నిండిందని నిర్థారించుకున్న  మీరిద్దరూ

నాకు ఆకలైనపుడు మెతుకులైపోతారు.

బడికెళ్ళలేదేరా అని అడుగుతుంటే

బియ్యలేవన్న సమాధానం

అమ్మ సెప్పిందో, నా ఆకలే సెప్పిందో తెలీలేదు.

ఆ పూట మనం కాల్చుకుతిన్న

పచ్చి చిక్కుడుకాయల ముదురు గింజలన్నీ

కమ్మదనాన్ని కాదు గానీ, అమ్మదనాన్ని తెలిపాయి.

ఆ పొయ్యి సెగకి నువ్వు కాస్త నా పక్కకి జరిగాక,

నాన్నా!

ఆకలితో కాదు మనం, ఆ రాత్రి అమ్మతో నిద్దరోయాం.

కాశిరాజు

వ్రాసినది: NS Murty | మే 1, 2015

Another Performance… D. Vijaya Bhaskar, Telugu, Indian

 I know

You are too smart.

As an initiation to death

You ordained half of life should go in sleep;

To prepare for tsunamis,

You endowed billowing emotions;

To stand disabling earthquakes,

Taught strokes and rumblings to the heart;

To ready for the Doomsday

You instilled the five elements in me

And set them to harmony.

But in my case, however,

You don’t need to create

Any calamities to remind you.

I am your true servant

A minstrel that sings your deeds.

I am as deft as you

In running the show

From behind the screen unseen.

From people playing with events

And events playing with people

I tempered many plays;

Molded people and characters and

Destined their entries and exits;

Delved deep into their hearts

To unveil their intent in dialogues;

And  unfolded the sensual secrets

Of nature’s beauty in all its hues.

I live with the conviction

That it was all your blessing.

Don’t worry how to recall me.

Dramatics has percolated

To every inch of my life.

No sooner the last dialogue has been uttered

Than the curtains of eyelids shall drop instantly.

Me, who came here under your bidding,

Can I disobey your edict to return?

It’s up to you now

To say where  the next show is. 

Or,  if all this dramatic struggle of life

Is limited to just one performance.

Won’t there be repeat performances? 

This is not just my quandary?

It grilled many minds before.

Many philosophers, noble souls,

Saints and Rishis for ages

Have deliberated and came up with question.

But before any answer could be found

The curtains continue to drop down. 

When your existence, authority

And sustenance have become questionable

Is there any wonder if the next performance

Seems, naturally, ridiculous?

But to make the drama interesting

Improving upon the previous errors,

Don’t you think  you need another show? 

That’s why I implore humbly once again

Will there be another stint?

If so… when? And, where?

.

Dirghasi Vijaya Bhaskar.

 

 Dr. D. Vijaya Kumar

 Dirghasi Vijaya Bhaskar

 

మరో ప్రదర్శన

.

నాకు తెలుసు,

నువు మహా చతురుడవు.

మరణానికి సన్నద్ధం చెయ్యాలని

సగం జీవితమంతా నిద్ర కల్పించావు;

ఉప్పెనకు అలవాటు పడాలని 

మింటికెగసే ఉద్రేకాలనిచ్చావు;

భూకంపాన్ని ఎదుర్కోవాలని

గుండెకు పోట్లు ప్రకల్పనాల్ని నేర్పావు;

ప్రళయానికి స్వాగతం పలకాలని

నాలో పంచభూతాలను పొదిగి

లయను కుదిర్చావు.

కానీ, నా విషయంలో

ఏ ఉపద్రవాన్నీ

సృష్టించే అవకాశం నీకు ఉండదు.

నేను నీకు నిజమైన సేవకుణ్ణి.

నీ లీలల్ని కీర్తించే భావుకుణ్ణి.

నీలాగే ఎక్కడా కనిపించకుండా

నాటకాన్ని నడిపిన చతురుణ్ణి.

సన్నివేశాలాడుకునే వ్యక్తుల్ని,

వ్యక్తులాడుకునే సన్నివేశాల్ని

నాటకాలుగా కూర్చిననాణ్ణి;

వ్యక్తుల్ని, పాత్రల్నీ మల్చిన వాణ్ణి,

వాటి ప్రవేశ నిష్క్రమణల్ని నిర్దేశించిన వాణ్ణి,

వాటి గుండెల్ని సంభాషణలుగా

పలికించిన వాణ్ణి,

రసార్ద్రం చేసిన సృష్టి

అందాల్ని విప్పి చెప్పినవాణ్ణి,

ఇదంతా నీ ప్రసాదితమనే

తెలివిడితో తెలివిగా జీవిస్తున్న వాణ్ణి,

నన్ను ఎలా రప్పించాలా

అని మధన పడకు;

నా జీవన ధర్మంలో అణువణువునా

నాటక మర్మం నిండిపోయి ఉంది.

సూత్రధారి చెప్పిన  భరతవాక్యం 

వినిపించగానే రెప్పల తెర

చప్పున పడిపొతుంది.

నీవు పొమ్మంటే ఇటు వచ్చిన వాణ్ణి

అటు రమ్మంటే రాకుండా ఉంటానా?

ఇక చెప్పాల్సింది నువ్వే.

తర్వాత ప్రదర్శన  ఎక్కడ? 

ఈ జీవన్నాటక సంరంభమంతా

ఒక ప్రదర్శనకే పరిమితమా?

మళ్ళీ మళ్ళీ ఉంటాయా?

ఇది నా ఒక్కడి ప్రశ్న కాదు.

అనంత కాలంలో

కోట్లాది మనసుల్లో మెదిలిన పరశ్న.

ఎంతోమంది మెధావులు, మహితాత్ములు,

మహర్షులు శోధించి సంధించిన ప్రశ్న.

కానీ జవాబులు చెప్పకుండానే

తెరలు పడుతున్నాయి.

నీ కర్తృత్వం, ఉనికీ, పరిపోషణ

ప్రశ్నార్థకమైనప్పుడు

మరోప్రదర్శన సందేహాస్పదం

కావడం సహజమె కదా!

తప్పొప్పులు సరిదిద్దుకుని

నాటకం రక్తి కట్టించాలంటే,

మరోప్రదర్శన తప్పదు కదా!

అందుకే వినమ్రంగా మరోసారి

అడుగుతున్నాను,

మరో ప్రదర్శన ఉంటుందా?

ఉంటే… ఎప్పుడు? ఎక్కడ? 

.

డా. దీర్ఘాశి  విజయ భాస్కర్      

వ్రాసినది: NS Murty | ఏప్రిల్ 30, 2015

నీవు లేక… హెర్మన్ హెస్, స్వీడిష్ కవి

సమాధి ఫలకంలా శూన్యంగా
రాత్రిపూట తలగడ నా వంక చూస్తుంటుంది తదేకంగా;
నీ కురులలో నిద్రపోకుండా
ఒంటరిగా ఉండడం
ఇంత కటువుగా ఉంటూందని ఎన్నడూ అనుకోలేదు.

వేలాడుతున్న దీపం మసిబారి
ఈ సడిలేని ఇంటిలో ఒంటరిగా ఉంటున్నాను
నీ చేతులు అందుకుందామని నా చెయ్యి జాచి
నీ కోసం కాంక్షతో జాచిన మెత్తని పెదాలకు
లక్ష్యం దొరకక విసుగుతో నీరసంగా నా పెదాలే దొరుకుతాయి.
అప్పుడు ఒక్కసారిగా మెలకువ వస్తుంది,
నన్నావరించిన చెమ్మ చీకటి ఇంకా చిక్కబడుతోంది.
కిటికీలోంచి ఒక నక్షత్రం స్పష్టంగా మెరుస్తోంది…
ఏవీ నీ స్వచ్ఛమైన కురులు?
ఏవీ నీ తీయని పెదిమలు?

ఇపుడు సంతోషాన్ని చూసినపుడల్లా వేదననీ
తాగిన ప్రతి గుటకలోనూ విషాన్ని దిగమింగుతున్నాను
నువ్వు లేకుండా
ఒక్కడినీ ఇలా ఒంటరిగా ఉండడం
ఇంత కష్టంగా ఉంటుందని నేనెన్నడూ ఊహించలేదు.

.

అనువాదం: James Wright

హెర్మన్ హెస్
2 జులై 1877 – 9 ఆగష్టు 1962
స్వీడిష్ కవి, నవలా కరుడూ, చిత్రకారుడూ

 .

Herman Hesse

.

Without You

.

My Pillow gazes upon me at night
Empty as a gravestone;
I never thought it would be so bitter
To be alone,
Not to lie down asleep in your hair.

I lie alone in a silent house,
The hanging lamp darkened,
And gently stretch out my hands
To gather in yours,
And softly press my warm mouth
Toward you, and kiss myself, exhausted and weak-
Then suddenly I’m awake
And all around me the cold night grows still.
The star in the window shines clearly-
Where is your blond hair,
Where your sweet mouth?

Now I drink pain in every delight
And poison in every wine;
I never knew it would be so bitter
To be alone,
Alone, without you.
.

(Translated by James Wright)

Hermann Hesse

2 July 1877 – 9 August 1962

German-Swedish Poet, Novelist

Poem Courtesy: http://www.poemhunter.com/poem/without-you-2/#content

 ప్రేమా, ఈ అనంత ప్రపంచమూ ప్రాయంలోనే ఉండి 

ప్రతి పశుకాపరి నాలుకమీదా నిజమే తారాడితే,

ఈ ఇంపైన సుఖాలు నన్ను వశం చేసుకుని

నీ ప్రేయసినై, నీతో జీవించేలా చేసి ఉండేవి.

 

కానీ కాలం మందల్ని పొలం నుండి పొలానికి తరుముతుంటుంది, 

నదులు వరదలై పొంగుతాయి, రాళ్ళు చల్లబడతాయి;

కోయిలకూడా మూగబోతుంది; మిగతావాళ్ళు 

జీవితం ఎలా వెళ్లదీయాలా అన్న చింతలో ఉంటారు.

 

పువ్వులు వాడిపోతాయి; విధేయతలేని పొలాలు

నిలకడలేని హేమంతానికి తలఒగ్గుతాయి;

పెదాలపై తేనె, మనసులో విషం,

ఊహకి వసంతమే గాని, దుఃఖానికి దారితీస్తాయి.

 

నీ తుపాకులు, నీ జోళ్ళు, నీ పూలపాంపులూ

నీ టోపీ, నీ ఉడుపులూ, నీ సింగారాలూ

త్వరలోనే క్షీణించి, నశించి మరుగైపోతాయి.

వెర్రి ముదిరినపుడు, తెలివి మందగిస్తుంది.

 

నీ తృణమేఖలలూ, అందులో అందమైన మొగ్గలూ,

నీ పగడాల వస్త్రాలూ, పసుపువన్నె బొత్తాములూ

ఇవేవీ ఏ కోశానా నా మనసును చూరగొని

నీదాన్ని చేసి, నీ భార్యగా చెయ్యలేవు.

 

యవ్వనం శాశ్వతమై, ప్రేమ నిరంతరం చిగుర్చగలుగుతే

ఆనందానికి కాలనియమాలు లేక, వయసు అవుసరం లేకపోయి ఉంటే

బహుశా ఈ ఆనందాలు నన్ను మైమరపించి

నీ భార్యనై, నీతో జీవించేట్టు చేసి ఉండేవి.

.

సర్ వాల్టర్ రాలీ

1554 – 29 October 1618

ఇంగ్లీషు కవి

.

ఎలిజబెత్ మహారాణి ఈ హయాం లో ఒక వెలుగు వెలిగిన వ్యక్తి సర్ వాల్టర్ రాలీ. ఆమెకి ప్రీతిపాత్రుడుగా, యుధ్ధతంత్ర నిపుణుడిగా, నావికుడిగా, అన్వేషకుడిగా, గూఢచారిగా, కవిగా అనేక పాత్రలు నిర్వహించి ఆమెవల్ల అనేకలాభాలు పొందిన వ్యక్తి. El Dorado కల్పితపట్టణానికి కారణం అతని సాహసయాత్రలను అతిశయోక్తులతో కూర్చి చెప్పిన కథనమే. అతను బ్రిటిషు గయానా, వెనిజులా తూర్పు ప్రాంతాలను కూడ బంగారంకోసం అన్వేషించాడు. ఎలిజబెత్ మహారాణి మరణం తర్వాత  జేమ్స్ I  మహరాజుపై కుట్రపన్నేడన్న అభియోగంతో 1618 లో అతను శిరచ్ఛేదానికి గురి అయ్యాడు.

Her Reply

.

If all the world and love were young,

And truth in every shepherd’s tongue,

These pretty pleasures might me move

To live with thee and be thy Love.

But Time drives flocks from field to fold;

When rivers rage and rocks grow cold;

And Philomel becometh dumb;

The rest complains of cares to come.

The flowers do fade, and wanton fields

To wayward Winter reckoning yields:

A honey tongue, a heart of gall,

Is fancy’s spring, but sorrow’s fall.

Thy gowns, thy shoes, thy beds of roses,

Thy cap, thy kirtle, and thy posies,

Soon break, soon wither—soon forgotten,

In folly ripe, in reason rotten.

Thy belt of straw and ivy-buds,

Thy coral clasps and amber studs,—

All these in me no means can move

To come to thee and be thy Love.

But could youth last, and love still breed,

Had joys no date, nor age no need,

Then these delights my mind might move

To live with thee and be thy Love.

.

Sir Walter Raleigh.

1554 – 29 October 1618

The Oxford Book of English Verse: 1250–1900.

Ed: Arthur Quiller-Couch, 1919.

http://www.bartleby.com/101/122.html

నల్లగా నిశ్చలంగా చుట్టబెట్టుకున్న పొగమంచు
పోటెత్తిన సముద్రం ఒడ్డు ఇసుకను ముంచెత్తినట్టు
దట్టమైన సమాధుల్లో లోతుగా వ్యాపించి
వాళ్ల శిరసులపై నక్షత్రధూళి నింపుతోంది.

వాళ్ళు నిద్రిస్తూ చాలా కాలమయింది.
వాళ్ళ తనుమృత్తికి ఏదో తెలియని బూజుపట్టింది.
వాళ్ళ గురించి చెప్పగలిగిందేమైనా ఇంకా ఉంటే,
కొద్దికొద్దిగా శిధిలమౌతున్న ఆ రాళ్లు చెప్పగలవు.

దారి తప్పి ప్రయాణిస్తున్న ఒంటరి నావికుడిలా
మేరలేని ఎటో తేలుతున్న పొగమంచులో
ఈ మునుగుతున్న సమాధులపై వాలి చూస్తూ
నేనూ ఇక్కడకు చేరవలసిందేగదా అని యోచిస్తున్నాను.

అక్కడ నిత్యమూ నిశీధి తరగలూ, ఈ నేలా
నా ఏకాంత విశ్రాంతి మందిరాన్ని మరుగుపరుచును గాక!
ఆ సమాధి ఫలకంపై ఉన్న మాటల్ని
నా ప్రేమిక మరిచిపోయేలా కాలం అనుగ్రహించుగాక. 

.

జీ. ఓ. వారెన్

అమెరికను కవి

 

Where They Sleep

 .

The fog inrolling, dark and still      

Lies deep upon the crowded dead       

As flooding sea upon the sands,         

And quenches starlight overhead.       

 

Long have they slept. Their separate dust

Has mingled with a nameless mould.  

Only the slower-crumbling stones      

Still tell so much as may be told.         

 

And now in shoreless fog adrift

Like some lone mariner gliding by,            

I lean above the drowning graves       

And wonder when I too shall lie         

 

Where evermore the tides of night      

And earth will hide my lonely rest;     

And Time will bid my love forget             

To read the stone upon my breast.

.

G O. Warren

American

Poem Courtesy:

Anthology of Massachusetts Poets.  1922.

Ed: William Stanley Braithwaite, (1878–1962). 

http://www.bartleby.com/272/87.html

 

వ్రాసినది: NS Murty | ఏప్రిల్ 27, 2015

సోమరితనం… ఎస్. వి. మిచెల్, అమెరికను కవి

గడిచిపోయిన క్షణాలను అమితంగా ప్రేమించడంలో

నన్ను మించినవాడు లేడు.

నేను బద్ధకంగా విచ్చుకునేపూలని

మించిన బద్ధకస్తుణ్ణి;

గాలల్లాడని కందకంలో నీటి కన్నా,

మధ్యాహ్నం నీటిమీద బద్ధకంగా తేలే

లిల్లీల కన్నా బద్ధకంగా పడుకోగలను;

ఇంతవరకు ఎన్నడూ కదిలిన ఛాయలు లేని

ఏ శిలాఫలకం కన్నా

నిశ్చలంగా ఉండగలను;

నాకు అనిపిస్తుంటుంది

అమాయకపు ఆనందం అందిచ్చే

అద్భుతమైన వరాలన్నిటినీ

నా అచంచలమైన సోమరితనం ఇస్తుంటుందని.

.

 ఎస్. వి. మిచెల్

February 15, 1829 – January 4, 1914

అమెరికను కవి

 

 

.

.

Idleness

.

 

There is no dearer lover of lost hours

Than I.

I can be idler than the idlest flowers;

More idly lie

Than noonday lilies languidly afloat,

And water pillowed in a windless moat.

And I can be

Stiller than some gray stone

That hath no motion known.

It seems to me

That my still idleness doth make my own

All magic gifts of joy’s simplicity.

.

 Silas Weir Mitchell

February 15, 1829 – January 4, 1914

American Writer and Physician

 

Poem Courtesy:

An American Anthology, 1787–1900.  1900

Ed: Edmund Clarence Stedman, (1833–1908). 

http://www.bartleby.com/248/522.html

 

 అమ్మా! మీరు ఈ నాటకం చూసేరు,

నేనివాళ వరకు చూడలేదు;

మీకు నాటకంలో సన్నివేశాలన్నీ తెలుసు,

కానీ, నాకు తెలీవని మనవి చేస్తున్నాను.

చివరి వరకు హంతకుడెవడో ప్రేక్షకుడికి

తెలియకుండా ఉంచడమే రచయిత ఉద్దేశ్యం.

మీరిలా చెప్పుకుంటూ పోతుంటే

మీరు అతనికి అన్యాయం చేసినవాళ్ళు అవుతారు. 

నటులు తమ తమ ప్రత్యేకమైన శైలిలో

చాలా హాస్యాన్ని పండిస్తుంటారు

మీరు ముందుగానే ఏమిచెయ్యబోతున్నారో చెప్పెస్తే

అందులోని సరసత ఆస్వాదించే అవకాశం నాకు ఉండదు.

ఒక నాటకంలో ఉండే కుతూహలం అంతా, నాకు తెలిసి

ప్రేక్షకుడి ఊహకి రహస్యం త్వరగా దొరక్కుండా ఉంచడంలోనే;   

మీరు అంతా పూర్తిగా చెప్పెస్తున్నారు గనుక

ఇక అందులో ఊహించనిది జరిగే ఆస్కారమే లేదు

మీతో పాటు వచ్చిన స్త్రీ కూడా

మీలాగే తెలివితక్కువదిలా కనిపిస్తోంది.

కానీ ఆవిడ సహకారం లేకుండానే

కథని నేను అర్థం చేసుకోగలను.

క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే, తల్లులారా,

మీరు మాటాడకుండే కూచుంటే మీకూ నాకూ మంచిది. 

చివరగా మరొక్క మాట… 

నా మెడమీద వాలి మరీ చూడకండి. 

.

ఏ. పీ. హెర్బర్ట్

ఇంగ్లీషు రచయిత

 

 Sir AP Herbert

At the Theatre: To the Lady Behind Me

Dear Madam, you have seen this play;

I never saw it till today.

You know the details of the plot,

But, let me tell you, I do not.

The author seeks to keep from me

The murderer’s identity,

And you are not a friend of his

If you keep shouting who it is.

The actors in their funny way

Have several funny things to say,

But they do not amuse me more

If you have said them just before;

The merit of the drama lies,

I understand, in some surprise;

But the surprise must now be small

Since you have just foretold it all.

The lady you have brought with you

Is, I infer, a half-wit too,

But I can understand the piece

Without assistance from your niece.

In short, foul woman, it would suit

Me just as well if you were mute;

In fact, to make my meaning plain,

I trust you will not speak again.

And—-may I add one human touch?—-

Don’t breathe upon my neck so much.

A P Herbert

 24 September 1890 – 11 November 1971

English Humorist, Novelist, Playwright and Member of Parliament

వ్రాసినది: NS Murty | ఏప్రిల్ 25, 2015

చొక్కా గీతం… థామస్ హుడ్, ఇంగ్లీషు కవి

వేళ్ళు అరిగి అరిగి నీరసించి

కనురెప్పలు ఎర్రబడి బరువెక్కి

స్త్రీకి యోగ్యం కాని చింకిపాతలలో

పాపం ఒక స్త్రీ, కూచుని

ఆమె సూదినీ దారాన్నీ లాక్కుంటూ

ఒక కుట్టు, రెండో కుట్టు, మూడో కుట్టు వేసుకుంటూ

పేదరికంతో, ఆకలితో, మురికిలో

విషాదము నిండిన గొతుతో

ఈ “చొక్కా గీతం” ఆలపించ సాగింది..

 

పని ! పని ! పని!

ఉదయం దూరంగా ఎక్కడో కోడికూయడం మొదలు

పని! పని ! పని!

రాత్రి చూరులోంచి నక్షత్రాలు కనిపించేదాకా!

అబ్బ! బానిసగా బ్రతకడం

అందులో ఒక మోటు, గర్విష్ఠి దగ్గర

ఈ పనే సేవ అనుకున్నప్పుడు

ఏ ఆడదానికీ మోక్షం లేదు..

 

పని! పని! పని!

తల తిరిగేదాకా పని!

ఓని! పని! పని!

కళ్లు బరువెక్కి చూపు మందగించేదాకా!

కుట్టూ, బకరం, పట్టీ,

పట్టీ, బకరం, కుట్టూ

చివరకి గుండీలమీద నిద్రొచ్చి వాలిపోయేదాకా!

ఇక కలల్లోనే వాటికి కుట్టడం.. 

 

ఇష్టమైన అక్కచెల్లెళ్ళున్న సోదరులారా!

తల్లులూ, భార్యలూ ఉన్న పురుషులారా!

మీరు ధరిస్తున్నది వస్త్రాలు కావు

అక్షరాలా సాటి జీవుల ప్రాణాలు!

కుట్టు– కుట్టూ- కుట్టు

పేదరికంలో, ఆకలిలో, మురికిలో

రెండు దారాలతో ఏకకాలంలో

ఒక పక్క చొక్కా, మరో పక్క కఫన్.   

 

నేను చావుగురించెందుకు మాటాడుతున్నాను

భయంకరమైన ఎముకల పోగు గురించి?

నాకిప్పుడు ఆ వికృతరూపమంటే భయం లేదు,

అదిప్పుడు నాలాగే ఉంటుంది

అది అచ్చం నా లాగే ఉంటుంది

ఇప్పుడు నే చేసే కటిక ఉపవాసాలవల్ల;

దేముడా! ఎంత చిత్రం, రొట్టె అంత ఖరీదైపోయి

రక్త మాంసాలు అంత వెలతక్కువవీ అయిపోయాయా?

పని! పని! పని!

నా శ్రమకి అలుపన్నది లేదు;

దానికి కూలి ఏమిటి? గడ్డి పరుపు

ఒక రొట్టె ముక్క… నాలుగు గుడ్డపీలికలు.

అదిగో పాడుబడ్డ ఇంటి కప్పు- ఇదిగో వట్టి నేల

ఒక మేజా- విరిగిపోయిన కుర్చీ

ఖాళీ గోడ… అప్పుడప్పుడు కనీసం

నా నీడైనా దానిమీదపడుతోందని సంతోషిస్తాను.

 

పని! పని! పని!

పగలు లేచినదగ్గరనుండి రాత్రి అలసి

గంటకొట్టీదాకా పని! పని! పని!

ఖైదీలు నేరానికి శిక్షగా పనిచేసినట్టు! 

కుట్టూ, బకరం, పట్టీ,

పట్టీ, బకరం, కుట్టూ 

గుండె బలహీనమై, చేతికి స్పర్శపోయినట్టు

చివరకి మెదడుకూడా చచ్చుపడిపోయేదాకా!

 

పని! పని! పని!

కనీకనిపించని డిశంబరు వెలుతురులోనూ;

పని! పని! పని!

వాతావరణం వెచ్చగా వెలుతురు ఉన్నపుడూ; 

ఇంటి చూరుల క్రింద

పొదగబోతున్న పిచ్చుకలు గూడుపెట్టి

వాటి మెరుస్తున్న మేనులు చూపిస్తూ

వసంతం రాగానే వెక్కిరిస్తూ పోతాయి.

 

ఓహ్! ఒక్క సారి ఆ మల్లెలానో, 

సన్నజాజిలానో జీవిస్తే ఎంతబాగుంటుంది

నెత్తిమీద వినీలాకాశంతో

పాదాలకింద పచ్చని నేలతో

లేమి అంటే ఏమిటో బాధ తెలియక ముందు

ఒకపూట తిండికి ఎంతకష్టపడాలో తెలియక

ఒకప్పుడు నేను అనుభూతి చెందినప్పటిలా

ఒక ఘడియ సేపయితే మాత్రం ఏమి?

 

ఓహ్! క్షణికమైన ఒక గంట చాలు!

ఎంత చిన్నపాటి విశ్రాంతి దొరికినా చాలు!

ఆశకోసమో, ప్రేమకోసమో విరామం కాదు

కేవలం దుఖాన్ని వెళ్ళగక్కుకుందికి!

కాసేపు రోదించినా గుండెకొంత తేలికౌతుంది నాకు

కానీ కన్నీళ్ళతో తడిసిన ఆ పక్కమీదే

నా ఏడుపు ఆపుకోవాలి. ఎందుకంటే ప్రతి కన్నీటిచుక్కా

నా సూదినీ దారాన్నీ కనిపించకుండా అడ్డుపడుతుంది.

 

వేళ్ళు అరిగి అరిగి నీరసించి

కనురెప్పలు ఎర్రబడి బరువెక్కి

స్త్రీకి యోగ్యం కాని చింకిపాతలలో

పాపం ఒక స్త్రీ, కూచుని

ఆమె సూదినీ దారాన్నీ లాక్కుంటూ

ఒక కుట్టు, రెండో కుట్టు, మూడో కుట్టు వేసుకుంటూ

పేదరికంతో, ఆకలితో, మురికిలో

విషాదము నిండిన గొతుతో

ఈ “చొక్కా గీతం” ఆలపించ సాగింది.

ఈ పాట ధనికుల చెవుల సోకుతుందా?

.

థామస్ హుడ్

23 May 1799 – 3 May 1845

ఇంగ్లీషు కవి

ఇది  ఊహాత్మక కథనం కాదు. Mrs Biddell అని లండనులో  “Lambeth” అనే ఒక చిన్న సబర్బ్ లో దీనాతి దీన మైన పరిస్థితులలో మగ్గుతూ చొక్కాలు కుట్టుకుని జీవనం గడిపే స్త్రీ గురించి రాసిన కవిత ఇది. ఈ కవిత మొదటిసారి 1843లో “Punch”  అనే పత్రిక క్రిస్మస్ సంచికలో మారుపేరుతో ప్రచురించబడింది. తక్షణమే బహుళప్రచారంలోకి రావడమే గాక,   Mrs Biddell తోపాటు ఆమెలాంటి దుర్భరమైన జీవితం గడుపుతున్న అనేకమంది స్త్రీ కార్మికుల  జీవితాలపై ప్రజల దృష్టి మళ్ళించేలా చెయ్యగలిగింది. ఆ రోజుల్లో ఇంగ్లండులో, మనదేశంలో బీడీ కార్మిక స్త్రీలలాగ, 2 పౌండ్లు డిపోజిట్ కడితే గాని స్త్రీలకు ఇంటిదగ్గర పేంట్లూ, చొక్కాలూ కుట్టే పని ఇచ్చేవారు కాదు.  దానికి నామమాత్రం కూలి దొరుకుతుండేది.  తన పిల్లలకి తిండి పెట్టలేని స్థితిలో తనుకుట్టే బట్టలనే కుదవబెట్టి తీర్చుకోలేని అప్పుతెచ్చుకుంది మగదక్షతలేని Mrs Biddell. అప్పుతీర్చలేకపోవడంతో చివరలి ఆమెను చట్టప్రకారం “Work house”  కి తరలించారు. ఆమె గతి చివరకి ఏమయ్యిందో ఎవరికీ తెలీదు. అయితేనేమి, ఆమె జీవితం, వారానికి 7 రోజులూ కష్టపడుతున్నప్పటికీ తమ జీవితాలలో ఏ మార్పూ లేకుండా దుర్భరమైన పరిస్థితులలో నామమాత్రంగా బ్రతికే అనేకానేకమంది కార్మికుల జీవితాల ప్రక్షాళనకి ఒక వెలుగురేక అయింది.

అందమైన ఆహ్లాదకరమైన ప్రకృతే కాదు, దుర్భరమైన పరిస్థితులలో బ్రతికే సాటి మనుషుల జీవితాలను చూసినపుడుకూడా  కవిమనసు తాదాత్మ్యంతో ప్రతిస్పందించాలి.     

.

The Song of the Shirt

 

WITH fingers weary and worn,
With eyelids heavy and red,
A woman sat, in unwomanly rags,
Plying her needle and thread–
Stitch! stitch! stitch!
In poverty, hunger, and dirt,
And still with a voice of dolorous pitch
She sang the “Song of the Shirt.”

“Work! work! work!
While the cock is crowing aloof!
And work–work–work,
Till the stars shine through the roof!
It’s Oh! to be a slave
Along with the barbarous Turk,
Where woman has never a soul to save,
If this is Christian work!

“Work–work–work
Till the brain begins to swim;
Work–work–work
Till the eyes are heavy and dim!
Seam, and gusset, and band,
Band, and gusset, and seam,
Till over the buttons I fall asleep,
And sew them on in a dream!

“Oh, Men, with Sisters dear!
Oh, men, with Mothers and Wives!
It is not linen you’re wearing out,
But human creatures’ lives!
Stitch–stitch–stitch,
In poverty, hunger and dirt,
Sewing at once, with a double thread,
A Shroud as well as a Shirt.

“But why do I talk of Death?
That Phantom of grisly bone,
I hardly fear its terrible shape,
It seems so like my own–
It seems so like my own,
Because of the fasts I keep;
Oh, God! that bread should be so dear,
And flesh and blood so cheap!

“Work–work–work!
My labour never flags;
And what are its wages? A bed of straw,
A crust of bread–and rags.
That shatter’d roof–and this naked floor–
A table–a broken chair–
And a wall so blank, my shadow I thank
For sometimes falling there!

“Work–work–work!
From weary chime to chime,
Work–work–work–
As prisoners work for crime!
Band, and gusset, and seam,
Seam, and gusset, and band,
Till the heart is sick, and the brain benumb’d.
As well as the weary hand.

“Work–work–work,
In the dull December light,
And work–work–work,
When the weather is warm and bright–
While underneath the eaves
The brooding swallows cling
As if to show me their sunny backs
And twit me with the spring.

“Oh! but to breathe the breath
Of the cowslip and primrose sweet–
With the sky above my head,
And the grass beneath my feet,
For only one short hour
To feel as I used to feel,
Before I knew the woes of want
And the walk that costs a meal!

“Oh! but for one short hour!
A respite however brief!
No blessed leisure for Love or Hope,
But only time for Grief!
A little weeping would ease my heart,
But in their briny bed
My tears must stop, for every drop
Hinders needle and thread!”

With fingers weary and worn,
With eyelids heavy and red,
A woman sat in unwomanly rags,
Plying her needle and thread–

Stitch! stitch! stitch!
In poverty, hunger, and dirt,
And still with a voice of dolorous pitch,–
Would that its tone could reach the Rich!–
She sang this “Song of the Shirt!”

.

Thomas Hood

23 May 1799 – 3 May 1845

English Poet

Older Posts »

వర్గాలు

అనుసరించు

Get every new post delivered to your Inbox.

మరో 778గురు చందాదార్లతో చేరండి

%d bloggers like this: