నిర్లక్ష్యం అంటే ఏమిటని నన్నడుగుతున్నావా?

సర్లే, ఆ మాటకి నాకు అర్థం తెలుసును.

నిర్లక్ష్యం అంటే ఒకప్పుడు నువ్వు చలికాచుకున్న

మంటను వదిలిపెట్టి బూడిద వెతుక్కోడం;

దురదృష్టవశాత్తూ స్నేహానికి తలుపుతెరిచిన

తాళాన్ని పోగొట్టుకోడం; ఒకప్పుడు నీకోసం మెరిసినకళ్ళు

ఇప్పుడు నువ్వు చూసినా పట్టించుకోకపోవడం;

ఒకనాడు ఉన్నది ఇకమీదట ఎన్నడూ ఉండదన్న సత్యం గ్రహించడం

ఇప్పుడు నువ్వు దేన్నీ నమ్మవని తెలుసుకోవడం,

వయసు ఎప్పుడో తెలియకుండా జారిపోయిందని గ్రహించడం,

ఆశ తిరిగి చిగురించదని అర్థం చేసుకోవడం.

చివరకి ప్రేమంటే అనాదిగా వస్తున్న వంచన తప్ప మరోటి కాదు…

ఇవన్నీ దీని అర్థాలు. అయినప్పటికీ దీనికి కాదు బాధపడవలసింది,

బతుకుతూ, ఒంటరిగా బ్రతుకుతున్నామన్న లక్ష్యం లేకుండా బతకడానికి!

ఆస్కార్ ఫే ఏడమ్స్

(1855–1919)

అమెరికను కవి

 

Image Courtesy: http://www.s9.com/images/portraits/238_Adams-Oscar-Fay.jpg

.

Indifference

 

What is indifference, do you ask of me?       

  O well I know the meaning of the phrase.  

  It is to find gray ash instead of blaze 

That warmed you once; to lose, alas! the key

Which turned in friendship’s wards; to sometime see       

  The eyes that shone for you in other days   

  Now coldly meet your own in passing gaze;         

To know that what has been no more shall be.       

 

It is to find that you in naught believe,

  To know that youth has fled far down the past,              

    To feel that hope will ne’er again be born,

  And love is but a poor worn cheat at last.   

It is all this, yet not for this to grieve,—        

    To live, and heed not that one lives forlorn!

.

Oscar Fay Adams

(1855–1919)

American Poet

 

Poem Courtesy:

American Sonnets.  1891.

Comps: Higginson and Bigelow

http://www.bartleby.com/343/1.html

 

 

చెయ్యాలనుకుని, చెయ్యలేని వారు – చెయ్యగలిగినవి చేద్దామనుకోవాలి!

మనం చెయ్యలేనివి చేద్దామనుకోవడం వృధా;

అందుకనే, ఎవడైతే గురిలేకుండా ఎదో ఒకటి చేద్దామనుకోడో

అలాంటి వ్యక్తిని మనం విజ్ఞుడు అని అంటాము.

మన బాధల్లాగే, మన సుఖాలు కూడా ఎప్పటికీ

ఇచ్చాశక్తిగూర్చిన అవగాహనమీద ఆధారపడి ఉంటాయి.

అది మనకి తర్కం తన ఆధిక్యతని ప్రకటించుకున్నా,

కర్తవ్యానికి తగ్గట్టు సయిష్టంగా తల ఒగ్గడం నేర్పుతుంది

అయినప్పటికీ, చాలా సార్లు నువ్వు చెయ్యలేనివి చెయ్యాలనుకోవాలి,

మనకోరిక కన్నీరు తెప్పించినా సంతృప్తిగా స్వీకరించాలి

చూడడానికి తియ్యగా కనిపించినది కటువుగా పరిణమించొచ్చు:

చివరగా నీ మనసులో ఇది జాగ్రత్తగా గుర్తుంచుకోవాలి,-

నీకు నువ్వు నిజాయితీగా ఉండి, ఇతరులకి ప్రేమపాత్రుడవైతే,

నీ కర్తవ్యాన్ని నువ్వు తప్పకుండా నెరవేర్చగలుగుతావు.

[(Samuel Waddington) అనువాదం]

.

లె నార్దో దవించి

(15 April 1452 – 2 May 1519) 

ఇటాలియను బహుభాషా కోవిదుడు బహువిద్యా ప్రవీణుడు 

.

.

Of Will, Power, and Duty

 . 

Who  would, but cannot—what he can, should will!      

  ’Tis vain to will the thing we ne’er can do; 

  Therefore that man we deem the wisest, who        

  Seeks not mere futile longing to fulfil:        

Our pleasure, as our pain, dependeth still     

On knowledge of will’s power; this doth imbue     

  With strength who yield to duty what is due,        

  Nor reason wrest from her high domicile.  

Yet what thou canst not always shouldst thou will, 

  Or gratified thy wish may cost a tear,

  And bitter prove what seemed most sweet to view:         

Last in thy heart this truth we would instil,—

  Wouldst thou to self be true, to others dear,

  Will to be able, what thou oughtst, to do.

(Translated by Samuel Waddington)

.

Leonardo da Vinci

(15 April 1452 – 2 May 1519) 

Italian polymath, painter, sculptor, architect, musician, mathematician, engineer, inventor, anatomist, artist, geologist, cartographer,botanist, and writer.

Poem Courtesy:

The Sonnets of Europe.  1888.

Comp: Samuel Waddington  

http://www.bartleby.com/342/46.html

 

 

Note

This sonnet was attributed to Leonardo da Vinci in 1584 by Lomazzo, but it has since been attributed to various other authors, and Sig. G. Uzielli, in the journal Il Buonarroti, published in Rome, has recently affirmed that it must have been written some fifty years before the date of Leonardo. If such be really the case, it would be interesting to know how the sonnet came to be attributed to the great painter. If Leonardo had been a poet it would not have been surprising that he should have been accredited with a composition that did not belong to him, but as he was not, Lomazzo must, one would imagine, have had some reason for believing that the sonnet was his work.

దిగంతాలనున్న హరిత మైదానాన్ని దర్శించేను
లోతెరుగని నీడలో పరున్నాను

భూదేవిని అడిగేను, “నన్ను పొదువుకో” అని
రాత్రిని ప్రార్థించేను, “నన్ను ఆవరించ”మని

గాలిమీద చికాకుగా అరిచేను,
“నీకేం తెలీదు ఫో, నీకు ఎదురులేని స్వేచ్ఛ ఉంది,” అని.

చిగురాకులనన్నిటినీ వంగి దగ్గరగా గుమిగూడి
నాకొక తెరగా నిలబడమని బ్రతిమాలుకున్నాను;

తర్వాత చుక్కలతో నా కథ చెప్పుకున్నాను:
“అదిగో ఆ లోయలో, అదే మా ఇంటి దీపం.
నేను తిరిగి వెళ్ళిపోతానని తెలుసు గాని,
ముందు, ఈ కనికరంలేని అడవిలో పడుక్కోనీ” మని

ఒక మంట మరీ దగ్గరగా రగిలింది,
ఒక పేరు మరీ ప్రాణపదమైపోయింది
నాకు భయమేస్తోంది….

నిశ్చలమైన కొండలకీ, చల్లని నేలకీ, దూరాన ఆకసానికీ
గోడువెళ్ళబోసుకున్నాను: ‘నా గుండెలోని మనిషి నాకు స్వంతం కాదు!

“ఓహ్! గాలిలాగా, పక్షిరెక్కలాగా
నాకూ స్వేచ్ఛ ఉంటే ఎంత బాగుండును!
ప్రేమ మహా దారుణమైనది!”
.
గ్రేస్ ఫాలో నార్టన్

(29th October 1876  – 1956)

అమెరికను కవయిత్రి

 

.

Love Is a Terrible Thing

.

I went out to the farthest meadow,

I lay down in the deepest shadow;

 

And I said unto the earth, “Hold me,”

And unto the night, “O enfold me,”

 

And unto the wind petulantly

I cried, “You know not for you are free!”

 

And I begged the little leaves to lean

Low and together for a safe screen;

 

Then to the stars I told my tale:

“That is my home-light, there in the vale,

 

“And O, I know that I shall return,

But let me lie first mid the unfeeling fern.

 

“For there is a flame that has blown too near,

And there is a name that has grown too dear,

And there is a fear …”

 

And to the still hills and cool earth and far sky I made moan,

“The heart in my bosom is not my own!

 

“O would I were free as the wind on wing;

Love is a terrible thing!”

.

Grace Fallow Norton

(29th October 1876  – 1956)

American Poetess

The Answering Voice: One Hundred Love Lyrics by Women.  1917.

Comp: Sara Teasdale

http://www.bartleby.com/292/7.html

 

 

 

ఏ మేనత్తలో, తోబుటువులో, అమ్మమ్మలో నాయనమ్మలో
మిగతా పిల్లలందర్నీ తమ ఇళ్ళల్లో హాయిగా నిద్రపుచ్చుతుంటే
ఎవరూ పట్టించుకోకుండా ఒంటరిగా అన్నీ కోల్పోయినట్టుండే దెవరు?
పాపం,చిన్నతనం ఇంకా వదలని వెర్రిబాగులాడు… తల్లిలేని పిల్లాడే.

ఆ తల్లి లేని పిల్లవాడు తన పక్కమీదకి నడుచుకు పోతాడు
వెచ్చగా వీపు కప్పేవారూ మెత్తని దిండుమీద తల ఉంచేవారూ లేరు;
అతని లేత అరి పాదాలు పగిలి బీటలు బారి ఇనపముక్కల్లా ఉన్నాయి
పాపం ఆ తల్లిలేని పిల్లాడు పడుకునే పక్కే చాలా గట్టిగా ఉంటుంది.

ఎప్పుడూ ఏవో చేతులు అలవాటుగా ప్రేమగా తల నిమిరినట్టు
అతని చల్లని కనుబొమ్మలు కనే కలలలో వస్తుంటాయి;
ఉదయం అయేసరికి తయారు: పనుల సంకెళ్ళూ, తల్లిలేని పిల్లవాడి
పొడకూడా కిట్టని నిర్లక్ష్యంతో కూడిన తీవ్రమైన చూపులూ.

ఒకప్పుడు అతన్ని మెత్తని ఊయలలూపిపాటలు పాడిన అక్క
తల్లి సమాధి పక్కనే తనుకూడా సమాధి అయిపోయింది;
తండ్రి కొయ్యరోట్టైనా సంపాదించిపెట్టడానికి వళ్ళుహూనం చేసుకుంటాడు
పాపం, ఈ తల్లిలేని పిల్లాడి కష్టాలు అతని దృష్టికి రావు.

కుర్రాడు పుట్టిన కొద్దిసేపటిలోనే మరణించిన తల్లి ఆత్మ
ఆ కుర్రాడు భూమ్మీదపడే కష్టాలు గమనిస్తూ ఉంటుంది
ఎవరు ఆ తల్లిలేని పిల్లవాడిని ప్రేమగా చూస్తారో వారికి
స్వర్గంలో లభించబోయే భగవంతుని ఆశీస్సులు గణిస్తూ.

కటువుగా మాటాడకండి, పాపం గడగడ వణికిపోతాడు;
మీరు పిలిస్తే తలవంచుకు వస్తాడు, నవ్వితే నవ్వుతాడు,
ఈ దయలేని మనుషులకి వాళ్ళ అవసానకాలంలో తెలుస్తుంది
ఈ తల్లిలేని పిల్లాడికి చేసినదానికి దేముడు ఏమి శిక్షవేస్తాడో.

విలియం థాం

(1799– 29 February 1848)

స్కాటిష్ కవి

.

The Mitherless Bairn

 

When a’ ither bairnies are hushed to their hame     

By aunty, or cousin, or frecky grand-dame, 

Wha stands last and lanely, an’ naebody carin’?     

’T is the puir doited loonie,—the mitherless bairn! 

 

The mitherless bairn gangs to his lane bed;   

Nane covers his cauld back, or haps his bare head; 

His wee hackit heelies are hard as the airn,   

An’ litheless the lair o’ the mitherless bairn. 

 

Aneath his cauld brow siccan dreams hover there,  

O’ hands that wont kindly to kame his dark hair;   

But mornin’ brings clutches, a’ reckless an’ stern,  

That lo’e nae the locks o’ the mitherless bairn!       

 

Yon sister that sang o’er his saftly rocked bed        

Now rests in the mools where her mammie is laid; 

The father toils sair their wee bannock to earn,       

An’ kens na the wrangs o’ his mitherless bairn.      

 

Her spirit that passed in yon hour o’ his birth,        

Still watches his wearisome wanderings on earth;   

Recording in heaven the blessings they earn 

Wha couthilie deal wi’ the mitherless bairn! 

 

O, speak him na harshly,—he trembles the while,  

He bends to your bidding, and blesses your smile; 

In their dark hour o’ anguish the heartless shall learn       

That God deals the blow, for the mitherless bairn!

 

 

[Notes:

Stanza 1:

ither: other;  bairnies: children;   hame: home;    Frecky: big;  wha: who;   last: lost;   lanely: lonely;  naebody carin’:   nobody caring;     puir: poor ;    doited: childish;  loonie: Foolish (with a sense of pity);

Stanza 2:  

gang: walk/ go:     lane: lone;    cauld: cold;         hap: cover with a quilt;     wee: little or very small; hackit: rough with cuts;  heelies: heels; airn: iron; lair: secluded place or den; litheless: hard

Stanza 3:  aneath: beneath/ under; siccan: such; kame: comb;  a’: as;   stern: harsh;  lo’e : love; nae: not;   locks: looks

Stanza 4:  Yon: A/ An;   saftly: softly;  mool: grave; Sair: sore;   wee: little; bannock: A flat cake baked on a griddle;  ken: knowledge/ perception/ idea;

Stanza 5:  couthlie: couthie, agreeable, genial, kind;]

 .

William Thom

(1799– 29 February 1848)

Scottish Poet

The World’s Best Poetry.

Eds: Bliss Carman, et al.,

Volume I. Of Home: of Friendship.  1904.

 Poems of Home: I. About Children

http://www.bartleby.com/360/1/55.html

వ్రాసినది: NS Murty | మే 19, 2015

నా భర్తకి… అజ్ఞాత కవయిత్రి

తప్పించుకోలేని ఈ ఐహిక బాధలనుండీ
ఈ జీవితం నుండీ నేను నిష్క్రమించినపుడు
నా కోసం నల్లని దుస్తులు ధరించవద్దు
ప్రియతమా! నువ్వు ఉంగరాన్ని మాత్రం తియ్యకు.

దయచేసి ఆ తళతళల వజ్రాన్ని
నా గుర్తుగా చేతికి ఉంచుకో
అది నీ కళ్ళలో మెరిసినప్పుడు
అది పక్కనుండి నడుస్తున్న నా నీడగా భావించు.

ఎందుకంటే, ఆ వజ్రం కన్నా, ఆ మాటకొస్తే
ఏ రత్నం కన్నాకూడా ప్రకాశవంతంగా నీకు కనిపిస్తాను.
అక్కడ ఏదో జరగకూడనిది జరిగినట్టు
ఇంటిని నల్లని అలంకరణలతో నింపకు.

నా సమయం సమీపించి నేను పోయినపుడు
నీకు దుఃఖించవలసిన పని లేదు
నా స్మృతికి చిహ్నంగా, గుర్తుగా
నా వస్తువు దేనినీ భావించవద్దు.

నేను నా అదృష్టం కొద్దీ శాశ్వతుడైన
భగవంతుని స్వర్గధామం నుండి వచ్చేను
నేను అతని నివాసానికి వారసు రాలిని,
అది అతని వాగ్దానం, దేముడు మాట తప్పడు.

నన్ను నా సోదరుడి సమాధిపక్కనే నిద్రపుచ్చండి
అలా చేస్తానని మీరు మాట ఇచ్చేరు.
ఇక నేను శలవు తీసుకోవలసిన సమయం వచ్చింది
మీ నుండి నేను వీడ్కోలు తీసుకోక తప్పదు.

.

అజ్ఞాత కవయిత్రి

 

To My Husband

 . 

When from the world I shall be ta’en,

And from earth’s necessary pain,       

Then let no blacks be worn for me,    

Not in a ring, my dear, by thee.

 

But this bright diamond let it be

Worn in remembrance of me.   

And when it sparkles in your eye,      

Think ’tis my shadow passeth by.       

 

For why, more bright you shall me see,        

Than that or any gem can be.    

Dress not the house with sable weed,  

As if there were some dismal deed      

 

Acted to be when I am gone,    

There is no cause for me to mourn.    

And let no badge of herald be   

The sign of my antiquity.

 

It was my glory I did spring     

From heaven’s eternal powerful King:

To his bright palace heir am I,  

It is his promise, he’ll not lie.    

 

By my dear brother pray lay me,        

It was a promise made by thee, 

And now I must bid thee adieu,

For I’m a parting now from you.

.

Anonymous

 (1652)

Poem Courtesy:

A Book of Women’s Verse.  1921.

Ed: J. C. Squire. 

http://www.bartleby.com/291/10.html

భగవంతుడు నిజంగా పట్టించుకుంటాడా?
ఇంత హీనమైన మనుషులనీ, వాళ్ళ దుర్మార్గాలనీ
క్షమించి ఉపకారం చెయ్యడానికి ఇంకా ప్రేమ మిగిలి ఉంటుందా?
ఉంది. లేకుంటే, మనుషులు మృగాలకంటే కనికిష్టంగా
తయారై ఉండేవారు. ఆహ్! ఏమని చెప్పాలి తన సృష్టిని
ప్రేమించే మహోన్నతుడైన ఆ దేవుని కరుణ గురించి!
అతని అనుగ్రహాలన్నీ దయారసపూరితాలై ఉంటాయి.
అందుకే తనదూతలని అన్నిచోట్లకీ సేవచెయ్యడానికి పంపిస్తాడు:
క్రూరమైన మనిషినీ… అంతే క్రూరమైన అతని శత్రువునీ.

మనలో సహాయంకోసం అర్రులుచాచేవారికి బాసటగా
ఎన్నిసార్లు వారు తమ దివ్య నివాసాలు విడిచి వచ్చుంటారు!
ఎన్ని మార్లు తమ బంగారు రెక్కలల్లాడించుకుని
ఆకసాన్ని చీల్చుకుంటూ, సైనికుల్లా మనల్ని ఆదుకుని…
ఘోరమైన పీడలనుండి మన రక్షించడానికి!
వాళ్ళు మనతరఫున పోరాడతారు, మనని కాపాడి,రక్షిస్తారు.
వాళ్ళ సేనలని మనకి నాలుగుపక్కలా మోహరిస్తారు;
ఇదంతా కేవలం ప్రేమతోనీ, ఏ బహుమానమూ ఆశించకుండా:
నిజానికి,భగవంతుడికి మనిషిని కరుణించవలసిన పనేమి?

.
ఎడ్మండ్ స్పెన్సర్

(1552/1553 – 13 January 1599

ఇంగ్లీషు కవి

.

The Ministry of Angels

.

And is there care in heaven? And is there love      

In heavenly spirits to these creatures bace,    

That may compassion of their evils move?   

There is: else much more wretched were the cace   

Of men then beasts. But O! th’ exceeding grace     

Of Highest God, that loves his creatures so, 

And all his workes with mercy doth embrace,        

That blessed angels he sends to and fro,       

To serve to wicked man, to serve his wicked foe!   

 

How oft do they their silver bowers leave     

To come to succour us that succour want!    

How oft do they with golden pineons cleave

The flitting skyes, like flying pursuivant,      

Against fowle feendes to ayd us militant!     

They for us fight, they watch and dewly ward,       

And their bright squadrons round about us plant;   

And all for love and nothing for reward:      

O, why should Hevenly God to men have such regard!   

.

Edmund Spenser

(1552/1553 – 13 January 1599

English Poet

Poem Courtesy:

Select Poetry of the Reign of Queen Elizabeth.  1845.

Ed: Edward Farr

http://www.bartleby.com/261/8.html

 

 

ఓ మృగరాజా! ఎన్నాళ్లయింది నువ్విలా రక్తమాంసాలు లేకపడి ఉండి?
నీ భీకరమైన ఆకలి చూపులను ఆక్సర్షిస్తున్నదేది?
మొదట రాబందులు వాలేయి; తర్వాత క్రిములూ, వేడీ, గాలీ, వర్షమూ
అనుసరించేయి; వాటితోబాటే ఉష్ణమండలపు తీవ్రతలూనూ…
అవి నిన్ను విడిచిపెట్టేయేమో నాకు తెలీదు;
ఎన్నాళ్ళు నీ భారీ శరీరం కుళ్ళిపోయి పడి ఉందో,
చివరకి ముక్కముక్కలై నాలుగుచెరగులా వెదజల్లబడిందో,
లేక, తుఫానులై ఎగసిన ఇసుక వాటిని తిరిగి
భూమిలోకి నెట్టేసిందో, కాని, ఒకప్పుడు తీవ్రమైన ఆగ్రహం
ప్రదర్శించిన నీ విశాలమైన ముఖం ఇపుడు శూన్యంగా పడి ఉంది;
ఒకప్పుడు ఈ ఎడారినంతటినీ గడగడలాడించిన
నీ గొంతు ఘర్జనలుకూడా ఇప్పుడు వినరావు;
నీ గోళ్ళు మిగిలేయి; కానీ, క్రిములు, గాలీ, వర్షం, వేడీ
నీ పాదాల్లోంచి రక్తమాంసాలని హరించేసేయి.

.

ఛార్లెస్ టెన్నిసన్ టర్నర్

4 July 1808 – 25 April 1879

ఇంగ్లీషు కవి

.

The Lion’s Skeleton

 .

How long, O lion, hast thou fleshless lain?

What rapt thy fierce and thirsty eyes away?

First came the vulture: worms, heat, wind, and rain

Ensued, and ardors of the tropic day.

I know not—if they spar’d it thee—how long

The canker sate within thy monstrous mane,

Till it fell piecemeal, and bestrew’d the plain,

Or, shredded by the storming sands, was flung

Again to earth; but now thine ample front,

Whereon the great frowns gather’d, is laid bare;

The thunders of thy throat, which erst were wont

To scare the desert, are no longer there;

Thy claws remain, but worms, wind, rain, and heat

Have sifted out the substance of thy feet.

.

Charles Tennyson Turner

4 July 1808 – 25 April 1879

English Poet

Poem Courtesy:

A Victorian Anthology, 1837–1895.  1895.

Edmund Clarence Stedman, ed. (1833–1908).

 http://www.bartleby.com/246/362.html

.

చెట్టునుండి జారుతున్న ఎండుటాకులాగా
గాలికి ఎగరగొట్టబడ్డ గడ్డిపరకలాగా
ఒడ్డునుండి ఒడ్డుకీ, కోననుండి కోనకీ పరిగెడుతూ
నా హీన స్వరంతో ఆమెను గెలవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను.
ఇద్దరు దేవతలు నన్ను నడిపిస్తున్నారు;
ఒకరు కబోది, అహంకారంతో పెంచబడిన బిడ్డ;
రెండోది సముద్రపు నురుగుకి పుట్టిన పడుచు,
దాని రెక్కలతో డాల్ఫిన్ కన్నా తేలికగా ఎగురుతుంది.
ఇసకను దున్ని గాలిలో విత్తనం జల్లే
మనిషికి ఎప్పుడూ సుఖం ఉండదు;
పిల్లవాడి ఉపదేశమూ,అంధుడి మార్గదర్శనంలా
మనసులో ఒక వెర్రి కోరిక ఉంచుకుని
నిప్పులోకూడా ఆడదాని వెంటబడేవాడికి
నాకుతెలిసి,అతనికంటే రెండురెట్లు సుఖం ఉండదు.

మార్క్ అలెగ్జాండర్ బైర్డ్

13 January 1562 – 10 April 1601

స్కాటిష్ కవి

Sonet

.

Fra bank to bank, fra wood to wood I rin,

Ourhail it with my feeble fantasie;

Like til a leaf that fallis from a tree,

Or til a reed ourblawin with the win.

Twa gods guides me: the ane of tham is blin,

Yea and a bairn brocht up in vanitie;

The next a wife ingenrit of the sea,

And lichter nor a dauphin with her fin.

Unhappy is the man for evermair

That tills the sand and sawis in the air;

But twice unhappier is he, I lairn,

That feidis in his hairt a mad desire,

And follows on a woman throw the fire,

Led by a blind and teachit by a bairn.

(Notes:

Fra: From

Rin: Run

Ourhail: overtake

Win: wind

Ourblawin: overblown

Twa: Two

Ane: one

Tham: them

Blin: blind

Yea: Yes

Bairn: Child

Brocht up: Brought up (my guess)

Ingenrit: ingenerate

Lichter:Lighter

Nor: Than

Dauphin: Dolphin

Evermair: evermore

Sawis: sows   (my guess)

Lairn: learn

Feidis: feeds (my guess)

Throw: through

Teachit: taught (my guess)

The two Gods mentioned here are … one Cupid or Eros (supposed to be blind baby) and the other is Venus , born of foam of the sea … and both are, as the mythology goes, in charge of Love.) 

.

Mark Alexander Boyd.

13 January 1562 – 10 April 1601

Scottish Poet

The Oxford Book of English Verse: 1250–1900.

Ed: Arthur Quiller-Couch, 1919.

http://www.bartleby.com/101/114.html

మనం ఈ ప్రపంచపు అంతులేని స్వాప్నికులం
ఎంత కష్టమైనా వృధా ఐనా మన నావలు ప్రయాణించవలసిందే
అన్నిసముద్రాలూ కలిసేచోట్లు మనల్ని సాహసానికి పురుకొల్పుతాయి
మనమీంచి ఆ చిట్ట చివరి కెరటం పొర్లినపుడుకూడా
మళ్ళీ మనం పునరుజ్జివిస్తాం. మనల్ని జయాపజయాలలోంచి
ఉద్ధరించగల ఆవేశాన్ని దేవతలు మనకు అనుగ్రహించారు.

మనం బంగారులేళ్ళను పట్టుకుందికో, లేక ఏ “శ్వేత”రాణి
ప్రేమను గెల్చుకుందికో, కొత్తలోకాలని గెలవడానికో పుట్టలేదు.
అయినప్పటికీ, వనదేవతల సాక్షిగా మనం శాంతికోసమూ పుట్టలేదు!
కాల,సౌందర్యాలు హరించలేని అమూల్యవస్తువు మనదగ్గరుంది:
వినాశకరమైన భీకర యుద్ధాలను సైతం తట్టుకుని
ఎవరి అవగాహనకీ ఒదగని మార్మిక సౌందర్యమున్న ఈ నేల.

.

In this 1960 Gleaner photo, W. Adolphe Roberts (centre), president of the Bolivarian Society, exchanges words with two other members of the society, Señor Mario Plaza Ponte (left), newly appointed Venezuelan consul, and Señor Martin Carazo, dean of the Consular Corps.

The Dreamers

.

WE are the deathless dreamers of the world.

  Errant and sad, our argosies must go

  On barren quests and all the winds that blow        

Lure us to battle where tall seas are hurled.   

When over us the last ninth wave has curled,

  We are renascent still. The gods bestow      

  Madness that lifts us on the ebb and flow.  

The flags of our defeat are never furled.       

 

We were not born to find the golden fleece, 

  Or win some white queen’s love, or storm the stars.       

Yet, by great Pan, we were not born for peace!      

One prize is ours—beauty, time shall not slay:       

  Terrible beauty from disastrous wars,         

Mystical beauty from the realms of fey.

.

 (From Ainslee’s Magazine)

 

Walter Adolphe Roberts

(1886 – September 14, 1962)

West-Indian (Jamaican) Poet

Poem Courtesy:

Anthology of Magazine Verse for 1920. 

William Stanley Braithwaite, ed. (1878–1962). 

 http://www.bartleby.com/273/63.html

 

వ్రాసినది: NS Murty | మే 14, 2015

Spiritless Life ….. Anveeksha, Telugu, Indian

After calling it a day,

Oblivious of the smiles

Of the inviting jasmines in her plait,

He enters home from office

Caressing his valentine… the cellphone

Serving him dutifully

Coffee, breakfast and lunch

To the hour

From morning to evening

Yet, without turning her eye off the TV,

She continues her soap operas in her dreams

Keeping the remote by her bed.

 The parched bonsai in the pot

Opens her heart out to the painted pattern on the floor

Of her listless waiting for somebody

To water her to turn a new leaf and laugh as usual.

The two little sparrows that hooted and

Played like the amorous couple of the house

For the few grains on the window-sill once,

Stopped visiting the place long ago.

Wondering what happened to the couple

That was so used to conversing with the moon,

The agonized window lost its color

And was standing speechless alone.

 .

 Anveeksha

Telugu, Indian

Anveeksha

Anveeksha, 38, hails from Hyderabad.  She is a Post Graduate in Telugu Literature and MBA from Ambedkar University.  She worked with Conqueror Technologies for  sometime as HR Manager and is presently a Management Trainer.  She says that she is trying to reinvent herself with the help of poetry.

యాంత్రికం

………………………….
సాయంత్రాన్ని మడిచి జేబులో వేసుకున్నాక
నవ్వుతూ పిలిచే మల్లెల్ని కూడా కరుణించకుండా
అతడు
సెల్ ఫోన్ని ప్రేమగా చూసుకుంటూ
ఇంటికొస్తాడు

ఉదయం
మధ్యాహ్నం
సాయంత్రాలకు
కాఫీ, టిఫిన్లు భోజనం పెట్టి
టీవీని వదలకుండా రాత్రి పడుకునేప్పుడు కూడా
రిమోట్ని పక్కనే పెట్టుకుని
సీరియళ్ళ కొనసాగింపు
కలల్లో చేస్తుందామే

ఎవరైనా ఇన్ని నీళ్ళు పోస్తే
మళ్ళీ ఓ సారి పచ్చగా నవ్వుతానని ఎదురుచూస్తూ
పెయింట్తో వేసిన ముగ్గుకు గోడు వెళ్ళబోసుకుంటుంది
హుండీలోని మొక్క..

ఒకప్పుడు ఇన్ని విత్తనాలు ఆ కిటికీ మీదుండేవని
ఆ ఇంట్లో ప్రేమపక్షుల కిలకిలనవ్వులతో పోటిపడి
అల్లరి చేయడానికోచ్చే పిట్టలు
ఆ ఇంటివైపుకు రావడమే మానేసాయ్

కిటికీ గుండా చంద్రునితో మాట్లాడే ఆ జంటకు
కొన్ని రోజులుగా ఏమయ్యిందో తెలియక
ఏడ్చీ ఏడ్చీ రంగువెలిసి ఆ కిటికీ
ఒంటరిదయ్యింది.

.

అన్వీక్ష

Older Posts »

వర్గాలు

అనుసరించు

Get every new post delivered to your Inbox.

మరో 800గురు చందాదార్లతో చేరండి

%d bloggers like this: