వ్రాసినది: NS Murty | ఫిబ్రవరి 12, 2016

గంధర్వ గానం…థామస్ రాండోల్ఫ్, ఇంగ్లీషు కవి

కొంటె కోణంగులమై, ఎప్పుడూ ఉల్లాసంగా ఉండే
అతికాయులం కాని గంధర్వులమైన మమ్మల్ని
వెన్నెల ఎప్పుడూ తోటల్లో కట్టిపడేస్తుంది
తొంగిచూసి, తడవమడానికీ పురికొల్పుతూ.

దొంగతనం చేసిన మిఠాయి తియ్యగా ఉంటుంది
దొంగతనంగా పెట్టుకున్న ముద్దు తనివి తీరుస్తుంది
దేవాలయాల్లో దొంగచూపులు బాగుంటాయి
ఆపిలుపళ్ళ దొంగతనంతోనే కదా కథ మొదలైంది

నిద్రలోకి ప్రపంచం జోగుతున్నప్పుడు
తోటలు కొల్లగొట్టడానికి అదే మంచి అదను
దొంగతనం చెయ్యడం తెచ్చే ఆనందం వల్లగాని,
పళ్ళు తొక్కతీసుకు తినడంలో అంత మజా ఏముంది?
.

థామస్ రాండోల్ఫ్

15 June 1605 – March 1635

ఇంగ్లీషు కవి
(లాటిన్ నుండి ఇంగ్లీషులోకి అనువాదం: లే హంట్)

.

Fairies’ Song

(From the Latin by Leigh Hunt)

WE the fairies blithe and antic,

Of dimensions not gigantic,

Though the moonshine mostly keep us,

Oft in orchards frisk and peep us.

Stolen sweets are always sweeter;

Stolen kisses much completer;

Stolen looks are nice in chapels;

Stolen, stolen be your apples.

When to bed the world are bobbing,

Then ’s the time for orchard-robbing;

Yet the fruit were scarce worth peeling

Were it not for stealing, stealing.

.

Thomas Randolph

(15 June 1605 – March 1635)

The World’s Best Poetry

Bliss Carman, et al., eds.  .

Volume VI. Fancy.  1904.

Poems of Fancy: II. Fairies: Elves: Sprites

http://www.bartleby.com/360/6/11.html

 

 

పచ్చిక పచ్చగా ఉండే
ఇక్కడ, ఈ పల్లె గర్భంలో
జీవితం ఎప్పటిలాగే
అంత హాయిగానూ ఉంటుంది.

దైవంపై నమ్మకం పచ్చిగానే ఉంది
ప్రాభాత ఘంటారావాలు
పాలుపోసుకుంటున్న కంకులపై
అతని తలపుతో తేలియాడుతున్నాయి.

భగవంతుడు వర్షమై వస్తాడు
పంటలు పుష్కలంగా పండుతాయి.
ఇదే పల్లియుల నమ్మకం
అన్ని విశ్వాసాలనూ మించినది.
.
నార్మన్ గాలె

(4 March 1862 – 7 October 1942 )

ఇంగ్లీషు కవి

 

.

The Country Faith

Here in the country’s heart     

Where the grass is green,        

Life is the same sweet life       

As it e’er hath been.      

Trust in a God still lives,        

And the bell at morn     

Floats with a thought of God 

O’er the rising corn.      

God comes down in the rain,  

And the crop grows tall—      

This is the country faith,        

And the best of all!

.

Norman Gale

(4 March 1862 – 7 October 1942 )

English Poet

The World’s Best Poetry.

Eds: Bliss Carman, et al. 

Volume V. Nature.  1904.

  1. Nature’s Influence

http://www.bartleby.com/360/5/7.html

వ్రాసినది: NS Murty | ఫిబ్రవరి 9, 2016

The Arm Stump… Vempalle Sheriff, Telugu, Indian

Reciting ‘Duva’ and rubbing my face in the cup of my hands first thing in the morning when I get up from bed was my habit. But today, I could not feel my right hand. And, when I looked for it, it was lying cold and lifeless cut off from me in one corner of the bed. I could not make out how it happened. There wasn’t a trace of blood around. It was as cleanly sawn off as a log of Neem with a saw.

 “O, you! My hand was cut off,” I shrieked in fright.

My wife came running into the bedroom.

 “Oh, me! Is it was for the hand that you howled so loud? I was frightened like hell thinking it was something else.  Good riddance! Put it safely in the almirah. We go to the doctor and get it attached when we can find time. Why are you scared for every such silly thing?” She left as fast as she came in.  

Then I noticed. I was even more startled with fear. I noticed her left hand was missing. Yes, she was a southpaw. Whether to serve food, to take a glass of water, to scribble something in the notebook, or cleaning the room, and for that matter, even to beat our seven year old lad Chandu she employs only her left hand. Now, that all-important hand was missing.

“Forget about mine, when and how had she lost hers?”

 I was really perplexed. I wanted to ask calling her back again, but refrained. For, she would snub me once more in her usual way calling me forgetful. That’s all. Other than that no worthwhile answer would I get.  

 So, I said my prayers with the left hand, and rubbing my face with it I got up from bed. I placed my right hand carefully next to my wife’s left hand in the almirah. 

Finishing my ablutions quickly with the remaining hand, I dressed up, had my tiffin and with the lunch box hanging on to the arm stump, I darted off for office.

I saw my house owner coming from the other direction, with his two hands missing.

“Tut, the day! There was something terribly wrong somewhere today!” I cursed myself. 

I wanted to ask him about his two hands. But, what if he had asked me in turn about my right hand? So, without uttering a word, I simply made a gesture that I was going to office and started the scooter.

Ha! Ha! I was able to drive the scooter with a single hand. Oh! How silly of me! In my hurry I did not notice it. It was not to my credit if I was driving with a single hand… the scooter itself was designed for a single hand drive.  In fact, all the people on the road were driving their vehicles single-handed. The only difference being that if some of them were right-handed, others were left-handed. That’s all.

I was wondering how the world got crippled overnight.

There was a hospital on the way to my office. That was a very reputed hospital in the city. People were standing in long winding queue holding their amputated hands. Though there was a “No Parking” sign, I stopped my vehicle aside and asked them what the queue was for? Their answer blew me away. They were all people who lost their hands almost a year back. For the applications they filed then, they got appointment today.

“My goodness!  At this rate, have I to wait for an year for my turn? What’s the alternative?  So many people without hands in this country! I was under the impression that it was last night’s miracle. If one has to wait for one year for treatment, they get adapted to living with the lone hand by the time they get their turn. And if they get operated later, adopting to two hands poses a problem for them.  That’s why most of them settle for living with one hand. It should not happen to me. Come what may, I must apply and get my turn as soon as possible,” I thought.

Leaving the vehicle in the ‘no parking’ zone, I hurried towards the application counter. There, the queue was even longer than the pilgrims’ in front of Lord of Tirupathi. There was at least a rumour that they were planning to reduce the waiting time for pilgrims starting few more queues. But here, there seemed no such planning. It was an unnerving spectacle. If I were to stand in that queue I would come out only after one week. People were attending to their personal care tasks there itself. Sensing the opportunity, hawkers and vendors were having a field day. They were demanding people to buy something or the other. They were swearing and calling them names if anybody did not agree. Sometimes, they were even thrusting goods in peoples’ hands and collecting money frisking the pockets. And if someone was still adamant, they were dragging him out of the queue.  

 “How come you don’t buy something once you stepped out of the house? Why did you, then, come on to the street?” They were shouting at the poor fellows in high pitch.

As of now, I was only missing one hand. If I were to stand here for some more time, I was not sure what other limbs I would be missing. It was already getting late to office. One would need enormous amount of vigour and pocketful of money besides one week leave to fight his way out in this queue.  So I left the place and proceeded straight to office.  

The security guard greeted me with his one hand. Greeting him back with a bow and parking the vehicle in the lot, I got into the lift and soon reached my floor. Everybody was seen working on their computers effortlessly with single hand.  “Can I do as they do?” I doubted.  Keeping the lunch-box aside, I switched on the computer easing in my chair.  Hurrah! I did not feel any handicap working with single hand.  My left hand was working like a seasoned hand with effortless ease.  It was able to negotiate with the key-board and mouse simultaneously.  Everything looked fine. The only matter of regret was nobody seemed to notice that I had lost one hand.  That really hurt me.

I asked my colleague next to me.

 “Till yesterday, every one of you had two hands each. What happened to one of those two all of a suddenly today?”

He laughed rather laconically.

“You are a fool! It was long since all of us had lost our hands. Because you were having your two, you never noticed it.”

He was right. That’s the way of the world. Only when we miss something, we notice if others have it. If we possess everything, we take little notice of others. For all these days, I took him lightly because he was my colleague. Such a great philosophy he said in so few words! Anyway, I was better disposed of compared to these people, for I could preserve my two hands intact this long. I felt a ripple of pride passing through my veins.

Suddenly remembering about the leave I had to take, I entered the chamber of my boss. He was operating the computer with his feet. I did not notice when he had lost them, but his both hands were missing!

After looking at him, for a second, I felt it was not meet for me to ask for leave. But then, realizing I had no other way, I asked,

“Sir! I need leave for one week. I have to submit application for getting my hand reattached.”

That I seemed worse than a ninny to him was clear from his looks.

“If I could find that time, I would jolly well have got my hands reattached long ago. Just for the lack of it, I could not even apply for that so far. If every one of you goes on leave for getting your hands reattached, I have to shut down my business. Tell me, what extra purpose that bloody hand is going to serve you? Get lost and get on with your business.” He said.

True. That was corporate culture. Employees should learn to working unruffled, even while their limbs fall off one after another. Because I lost my hand, I was noticing people missing their hands.  If I were to lose my head, perhaps, I would be knowing how many headless people were there. 

I sank into my seat after that dressing down from my boss.  When I looked at my watch, it was already getting 1 O’clock. The wolf in my stomach was growling.  I crazy thought passed across my mind … how nice it would be if hunger was also short of a hand and a leg; then, this struggle for appeasing hunger would have mitigated by half. I walked out to the canteen and searched for a corner spot and settled there. Before I could open my lunch box Sarayu, my friend from HR came running to me with a box of sweets.

She announced ‘good news’ and without waiting for my response, pushed a laddu into my mouth. Biting it into half and holding one half in my palm, I gestured ‘what news?’ with my eyes, still munching the other half in my mouth.

 “Yesterday, my baby, my darling, apple of my eye… had forgiven me heartily,” she declared with palpable effervescent pleasure.

 “Is it? Forgave you heartily? Come on, how could you be so sure about that?” I expressed my doubt.

Putting the sweet box on the adjacent table and flaunting her two hands to me she cooed…”taattadaaaam…”

They were so perfect. I was bored to death seeing handless people since morning. I examined keenly if they were not reattached. But, no. They were perfectly natural… like the plumes of a royal Swan. They were a treat to watch.

She excused herself to offer sweets to somebody else. Suddenly it struck me why I lost my hand the previous night. Unable to overcome my grief, I broke down and sobbed…

 “Chandu, my darling! Can you forgive me for raising my hand against you?”

***

Arm Stump – Vempalle Sheriff in Indian Literature

 Telugu Original: Omti Cheyyi 

Author: Vempalli Shariff

1600th Post

పైకి పలికినా, లోపలే అనుకున్నా
ప్రార్థన అంటే ఒక ఆత్మ నిర్వ్యాజమైన కోరిక,
గుండె లోతుల్లో దాగి కొట్టుమిట్టాడే
తేజస్సు నలుదిక్కులా ప్రసరించు సరళి

ప్రార్థన ఒక నిట్టూర్పు వెనక నున్న భారం
సన్నగా జాలువారే కన్నీటి బిందువు,
దైవం తప్ప మరెవ్వరూ ప్రక్కన లేనిచోట
కన్నులు మెల్లగా పైకి ఎత్తి చూసే తీరు.

ఒక్క శిశువుల పెదాలు మాత్రమే చేయగల
అతి సరళమైన సంభాషణ ప్రార్థన;
మహోత్కృష్టమైన సంకీర్తనలు చేరగల
అత్యున్నత పీఠం ప్రార్థన;

తన నడవడి మర్చుకున్న పాపి గళంలో
నినదించే పశ్చాత్తాపం ప్రార్థన;
తమ గీతాలలో ఆనందించే దేవతలు కేరుతూ
అంటారు: “చూడు, అతను వేడుకుంటున్నాడు!”

ప్రార్థన క్రిస్టియన్ కి ప్రాణస్పందన
క్రిస్టియన్ కి సహజమైన ఊపిరి
మృత్యువు వాకిట అదే సంకేత పదం
ప్రార్థిస్తూనే స్వర్గంలోకి అడుగుపెడతాడు.

సత్పురుషుల ప్రార్థనలు ఒక్కతీరుగా ఉంటాయి
మాటల్లో, నడవడిలో, ఆలోచనలలోనూ.
తండ్రితోనూ, కుమారుడితోనూ
ఒక్కలాటి స్నేహభావమే వాళ్ళు చూడగలరు.

ఏ ప్రార్థనా ఒక్క మనిషి చెయ్యగలిగేది కాదు
పవిత్రమైన ఆత్మ పురికొల్పుతుంది—
శాశ్వతమైన సింహాసనము మీద కూర్చున్న
జీసస్, పాపుల తరఫున అడ్డుపడతాడు.

స్వామీ! నీ దయవల్ల దైవసాక్షాత్కారం పొందేము
జీవితమూ, సత్యమూ, మార్గమూ అదే.
ఈ ప్రార్థనా మార్గం నువ్వు నడిచినదే;
ప్రభూ! ఎలా ప్రార్థించాలో మాకు నేర్పు!
.
జేమ్స్ మాంట్గోమెరీ

(4 November 1771 – 30 April 1854)

ఇంగ్లీషు కవి

 

 

 

.

 

What is Prayer?

 

Prayer is the soul’s sincere desire,   

  Uttered or unexpressed—    

The motion of a hidden fire    

  That trembles in the breast.  

 

Prayer is the burthen of a sigh,        

  The falling of a tear— 

The upward glancing of an eye,       

  When none but God is near. 

 

Prayer is the simplest form of speech        

  That infant lips can try—     

Prayer the sublimest strains that reach      

  The majesty on high.  

 

Prayer is the contrite sinner’s voice 

  Returning from his ways,     

While angels in their songs rejoice,  

  And cry, “Behold he prays!”

 

Prayer is the Christian’s vital breath—     

  The Christian’s native air— 

His watchword at the gates of death—      

  He enters heaven with prayer.       

 

The saints in prayer appear as one  

  In word, and deed, and mind,        

While with the Father and the Son   

  Sweet fellowship they find.  

 

Nor prayer is made by man alone—

  The Holy Spirit pleads—     

And Jesus, on the eternal throne,     

  For sinners intercedes.

 

O Thou by whom we come to God—        

  The life, the truth, the way!  

The path of prayer Thyself hast trod;       

  Lord, teach us how to pray!

.

James Montgomery

(4 November 1771 – 30 April 1854)

British Poet and Editor

The World’s Best Poetry.

Bliss Carman, et al., eds. 

Volume IV. The Higher Life.  1904.

  1. Prayer and Aspiration

http://www.bartleby.com/360/4/68.html

 

వ్రాసినది: NS Murty | ఫిబ్రవరి 6, 2016

నామకరణం… మేరీ లాంబ్, ఇంగ్లీషు రచయిత్రి

నాకో చెల్లెలు పుట్టింది;
ఆమెను మొదటముద్దాడినవారి పక్కన నేనున్నాను.
నర్సు పొత్తిళ్ళలోపెట్టి తెచ్చి
నాన్నకిచ్చినపుడు, ఆ చిన్నిపాపని చూసి
నాన్నకళ్ళలో ఎంతవెలుగు కనిపించిందో!
దానికి త్వరలోనే పేరుపెట్టాలి.
నాన్న నాకు అవకాశం ఇచ్చారు
మా చెల్లికి నన్నే పేరుపెట్టమని.

ఏ పేరు పెడితే తనకు నచ్చుతుంది చెప్మా!
చార్లెట్, జూలియా, లేక లూయిజా?
ఏన్, లెదా మేరీ? అవి అందరూ పెట్టుకునేవే.
జోన్ అంటే, ఆడవాళ్ళకి మరీ సాంప్రదాయకంగా ఉంటుంది,
పైగా జేన్ అంతకంటే బాగుంటుంది.
కానీ జేన్ పేరుతో చనిపోయినవాళ్ళున్నారు.
రెబెకా అంటే, అదొక తెగపేరు
అని వాళ్ళు ఆక్షేపిస్తారేమో,
ఎడిత్ అన్నది బాగానే ఉంది గాని,
అదేదో పాత ఇంగ్లీషుపుస్తకాల్లో పేరు,
ఎలెన్ ఎప్పుడో వాడుకలోంచిపోయింది
బ్లాంచ్ అన్నది ఇప్పుడు నాజూకైన పేరుకాదు.
నాకు ఇప్పటివరకు తట్టిన పేర్లలో
మార్గరెట్ కి మించినదేదీ లేదు.
ఎమిలీ చాలా నీటుగా బాగుంది
పోనీ కెరోలీన్ అంటే ఎలా ఉంటుందంటావ్?
అబ్బా ఇప్పుడు మరో ఎంచుకోవాలన్నా,
ఆలోచించాలన్నా ఎంత చిక్కుగా ఉందో.
నాకు భయం వేస్తోంది
నేను పెట్టబోయే పేరు తనని అవమానం,
అపఖ్యాతి పాలుచేస్తుందేమో నని
పేరుపెట్టే పని నాన్నకే వదిలెద్దాం.
.
మేరీ లాంబ్

3 December 1764 – 20 May 1847

ఇంగ్లీషు రచయిత్రి  

.

Choosing a Name

 .

I have got a new-born sister;

I was nigh the first that kissed her.

When the nursing-woman brought her

To papa, his infant daughter,

How papa’s dear eyes did glisten!—

She will shortly be to christen;

And papa has made the offer,

I shall have the naming of her.

Now I wonder what would please her,—

Charlotte, Julia, or Louisa?

Ann and Mary, they ’re too common;

Joan ’s too formal for a woman;

Jane ’s a prettier name beside;

But we had a Jane that died.

They would say, if ’t was Rebecca,

That she was a little Quaker.

Edith ’s pretty, but that looks

Better in old English books;

Ellen ’s left off long ago;

Blanche is out of fashion now.

None that I have named as yet

Are so good as Margaret.

Emily is neat and fine;

What do you think of Caroline?

How I ’m puzzled and perplexed

What to choose or think of next!

I am in a little fever

Lest the name that I should give her

Should disgrace her or defame her;—

I will leave papa to name her.

.

Mary Lamb

(3 December 1764 – 20 May 1847)

English Poetess

The World’s Best Poetry.

Bliss Carman, et al., eds.

Volume I. Of Home: of Friendship.  1904.

Poems of Home: II. For Children

http://www.bartleby.com/360/1/66.html

వ్రాసినది: NS Murty | ఫిబ్రవరి 4, 2016

మౌనప్రేమ… సర్ ఫిలిప్ సిడ్నీ, ఇంగ్లీషు కవి

నేను ఎవరుపడితే వాళ్ళదగ్గర ప్రేమ ప్రకటించను గనుక,

లేదా కొన్ని ప్రత్యేకమైన దుస్తులు ధరించను గనుక,

జుత్తుని కొన్ని విధాలుగా అలంకరించుకోను గనుక,

ప్రతి మాటలోనూ నిట్టూర్పులు విడిచిపెట్టను గనుక …

ఈ సొగసుకత్తెలు, అలవాటుగా ప్రేమనిప్రకటించేవారి

పెదాలపై నిట్టూర్పులకు అలవాటు పడి

“ఏమిటి? వాడా?” అంటుంటారు నా గురించి:” నేను ఒట్టేసి చెప్పగలను

అతనికి ప్రేమంటే తెలీదు. లాభంలేదు. అతన్ని ఒక్కణ్ణీ ఉండనీండి.”

ఇప్పటికీ అలాగే అనుకుంటారు… స్టెల్లా కి నా మనసు తెలిస్తే…

నిజమే, ఒప్పుకుంటాను. నాకు అనంగ కళలు తెలీవు;

కానీ, ఓ అందమైన పడుచులారా, చివరకి మీరు నిజం తెలుసుకుంటారు,

ప్రేమించినవాడు తన గుర్తులు మనసులో భద్రపరుచుకుంటాడు.

ప్రేమికులంటే వాగుడుకాయలు కాదు, మాటలకి వెదుక్కుంటారు;

నిజంగా ప్రేమించిన వాళ్ళు ప్రేమించేమని చెప్పడానికి వణుకుతారు.

.

సర్ ఫిలిప్ సిడ్నీ

30 November 1554 – 17 October 1586

ఇంగ్లీషు కవి

.

Love’s Silence

Because I breathe not love to everie one,   

  Nor do not use set colors for to weare,    

  Nor nourish special locks of vowèd haire,        

Nor give each speech a full point of a groane,— 

The courtlie nymphs, acquainted with the moane         

  Of them who on their lips Love’s standard beare,      

  “What! he?” say they of me. “Now I dare sweare       

He cannot love: No, no! let him alone.”     

  And think so still,—if Stella know my minde.  

Profess, indeed, I do not Cupid’s art;        

  But you, faire maids, at length this true shall finde,—

That his right badge is but worne in the hearte.  

  Dumb swans, not chattering pies, do lovers prove:    

  They love indeed who quake to say they love.

.

Sir Philip Sidney

(30 November 1554 – 17 October 1586)

English Poet

Poem Courtesy:

The World’s Best Poetry.

Bliss Carman, et al., eds. 

Volume II. Love.  1904.

Love’s Nature

http://www.bartleby.com/360/2/74.html

 

ఇది షేక్స్పియర్ 400 వ వర్థంతి సంవత్సరం 

ఇది పోర్షియా సుందరి ప్రతిమా? ఏ దివ్యాంశ సంభూతుడు

సృష్టికి అతిదగ్గరగా రాగలిగేడు? ఆ కళ్ళు కదుల్తున్నాయా?

లేక, నా కనుగుడ్లమీద కదులుతూ అవి కదులుతున్నట్టు

అనిపిస్తోందా? అవిగో విప్పారిన పెదాలు,

మధురమైన శ్వాసతో దూరమయ్యాయి; ఎంత అందమైన పలువరుస

అంత ప్రియమైన స్నేహితులని ఎడబాయ వలసివచ్చిందో గదా!

ఇవిగో ఆమె కురులు, చిత్రకారుడు సాలీడులా ఆడుకున్నాడు;

పురుషుల హృదయాలను కొల్లగొట్టడానికి పసిడివన్నె వల అల్లేడు,

సాలెగూడులో దోమకన్నా తొందరగా చిక్కుకునేలా: ఓహ్, ఏమి ఆమె కనులు!

అసలు ఆ రెండిటినీ వెయ్యడానికి ఎలా చూడగలిగేడు? ఒక కన్ను గీసేక,

నా ఉద్దేశంలో దానికి అతని రెండుకళ్ళనూ లోబరచుకునే శక్తి ఉంటుంది,

ఆ మోహంలో ఇక ఈ చిత్రం ఎన్నటికీ పూర్తికానీకుండా చేస్తూ …

.

(వెనిస్ నగర వర్తకుడు నాటకం- 3వ అంకం, దృశ్యం 2 నుండి)

విలియం షేక్స్పియర్

ఇంగ్లీషు కవి

William Shakespeare.

Portia’s Picture

FAIR Portia’s counterfeit? What demi-god         

Hath come so near creation? Move these eyes?  

Or whether, riding on the balls of mine,    

Seem they in motion? Here are severed lips,       

Parted with sugar breath; so sweet a bar   

Should sunder such sweet friends. Here in her hairs     

The painter plays the spider; and hath woven    

A golden mesh to entrap the hearts of men,        

Faster than gnats in cobwebs: but her eyes!—    

How could he see to do them? having made one,

Methinks it should have power to steal both his,

And leave itself unfurnished.

(From “The Merchant of Venice,” Act III. Sc. 2.)

.

William Shakespeare

(1564–1616)

The World’s Best Poetry.

Bliss Carman, et al., eds. 

Volume II. Love.  1904.

  1. Admiration

http://www.bartleby.com/360/2/10.html

వాళ్ళకి మనం పీడలమని
మగవాళ్ళెప్పుడూ మనని నిందిస్తుంటారు:
వాళ్ళ దుఃఖాలన్నిటికీ మూలకారణం
మనమేనని పదే పదే చెబుతుంటారు;
యుద్ధానికీ, కలహాలకీ, రక్తపాతానికీ,
అన్ని తుంటరి పనులకీ, ఒకటేమిటి, కారణం మనమే!
వాళ్ళకి మనం అంత పీడలమైనపుడు,
మనని పెళ్ళెందుకు చేసుకుంటారు చెప్పు?
మనల్ని ఇళ్ళలో భద్రంగా దాచుకుని
మనగురించి అంత శ్రద్ధ ఎందుకు తీసుకుంటారు?
మనం పొరపాటున బయటకి వెళ్ళవలసి వస్తే
ఒక్క క్షణం కూడా ప్రశాంతంగా ఎందుకుండలేరు?
హమ్మయ్య పీడ విరగడయ్యిందని
దేముడికి ధన్యవాదాలు చెప్పకుండా,
వాళ్లందరూ ఎందుకు కోపంతో, చిటపటలాడుతూ
“ఈ పీడ ఇవాళ ఎక్కడికెళ్లింది?” అని అడుగుతారు.
ఒక వేళ ఈ పీడ కిటికీలోంచి తొంగిచూస్తే
మగాళ్ళ నుదుర్లు ఒక్కసారి ఆశ్చర్యంతో పైకిలేస్తాయి;
ఒకవేళ ఆమె దాక్కుంటే, అందరి కళ్ళూ
తిరిగి కనిపించేదాకా ఎదురుచూస్తుంటాయి.
.

(గ్రీకునుండి అనువాదం: శ్రీ విలియం కాలిన్స్)
.
ఏరిస్టొఫేన్స్
గ్రీకు కవి

 

.

Women’s Chorus

 

 

They ’re always abusing the women,

  As a terrible plague to men:

They say we ’re the root of all evil,

  And repeat it again and again;

Of war, and quarrels, and bloodshed,

  All mischief, be what it may!

And pray, then, why do you marry us,

  If we ’re all the plagues you say?

And why do you take such care of us,

  And keep us so safe at home,

And are never easy a moment

  If ever we chance to roam?

When you ought to be thanking heaven

  That your Plague is out of the way,

You all keep fussing and fretting—

  “Where is my Plague to-day?”

If a Plague peeps out of the window,

  Up go the eyes of men;

If she hides, then they all keep staring

  Until she looks out again.

.

(From the Greek by William Collins)

.

 

Aristophanes

(c. 448–c. 388 B.C.)

 

The World’s Best Poetry

Bliss Carman, et al., eds.  .

Volume IX. Tragedy: Humor.  1904.

Humorous Poems: I. Woman

http://www.bartleby.com/360/9/45.html

 

 

ఎంతో ఎత్తున వ్యాపించిన ఖగోళము
తన దివ్యమైన నీలి ఆకాశంతో సహా,
చుక్కలుపొదిగిన స్వర్గం, మెరిసే ఖచక్రం,
వాటి ఆదిమత్వాన్ని చెప్పకనే చెబుతుంటాయి.
అలసటలేని సూర్యుడు, ప్రతిరోజూ
తనసృష్టికర్త శక్తిని ప్రకటిస్తాడు,
సర్వశక్తిమయుడైన ఆ భగవంతుని సృష్టిని
ప్రతి నేలమీదా చాటింపు వేస్తుంటాడు.

ఇమతలో సాయం సంధ్య కమ్ముకుంటూంటే
చంద్రుడు ఆ రసవత్తరమైన కథ అందుకుంటాడు
ఆమె పుట్టుక పూర్వ వృత్తాంతాన్ని
రాత్రంగా భూమికి వినిపిస్తాడు;
తనచుట్టూ చుక్కలకాగడాలు మండుతుంటే;
ఒక ధృవంనుండి మరొక ధృవానికి
గ్రహాలన్నీ తమగతుల్లో దొర్లుతూ,
తమవంతుగా, సత్యాన్ని వచిస్తుంటే

అవన్నీ, నిబిడనిశ్శబ్దంలో తిరిగితేనేమి?
అన్నీ ఒక నల్లటి బంతి చుట్టూ తిరిగితేనేమి?
వాటి తేజోవంతమైన భ్రమణమార్గాల్లో
ఒక శబ్దంగానీ, మాతగాని వినిపించకపోతేనేమి?
మెరుస్తూ, ఒక అద్భుతమైన గొంతుకతో
అవి అను నిత్యం ఆలపిస్తున్నాయి
హేతువుచెవులో ఊదుతూ ఆనందిస్తున్నాయి
“మనల సృష్టించిన ఆ చెయ్యి దైవానిది!” అని.

జోసెఫ్ ఎడిసన్

(1 May 1672 – 17 June 1719)

ఇంగ్లీషు కవి

.

Ode: “The spacious firmament on high”

.

The spacious firmament on high,                                      

With all the blue ethereal sky,                                           

And spangled heavens, a shining frame,                           

Their great Original proclaim;                                           

The unwearied sun, from day to day,                                

Does his Creator’s power display,                                    

And publishes to every land                                             

The work of an Almighty hand.                                        

Soon as the evening shades prevail,                                  

The moon takes up the wondrous tale,                             

And nightly to the listening earth                                      

Repeats the story of her birth;                                          

While all the stars that round her burn,                            

And all the planets in their turn,                                       

Confirm the tidings as they roll,                                        

And spread the truth from pole to pole.                           

What though, in solemn silence, all                                   

Move round the dark terrestrial ball?                                

What though no real voice or sound                                 

Amid their radiant orbs be found?                                    

In Reason’s ear they all rejoice,                                        

And utter forth a glorious voice,                                       

Forever singing, as they shine,                                          

“The hand that made us is divine!”

.

(From “The Spectator”)

.

Joseph Addison

(1 May 1672 – 17 June 1719)

English Poet

The World’s Best Poetry.

Bliss Carman, et al., eds. 

Volume IV. The Higher Life.  1904.

  1. The Divine Element—(God, Christ, the Holy Spirit)

http://www.bartleby.com/360/4/8.html

ఏ అందమైన వస్తువైనా మనుషుల్లో
నిష్కల్మషమూ, యోగ్యమూ ఐన కోర్కెలు రగులుస్తందంటే,
అందానికి ఆటపట్టైన ఈ భూమ్యాకాశాల మధ్య, అది
నా ప్రేయసి వంటిదై ఉండాలని నమ్ముతాను; ఎందుకంటే
అంత అందమైన ఆమెలో, (ఆమె సమక్షంలో సర్వం మరిచిపోతాను),
నాకు భగవంతుని అద్భుతమైన సృష్టినైపుణ్యం కనిపిస్తుంది,
నాకు ఏ ఇతర వస్తువులగురించీ ధ్యాసే ఉండదు
ఆమె ప్రేమలో మగ్నమై ఉన్నంతవరకు. అందులో వింతేమీ లేదు,
ఎందుకంటే ఆ ప్రభావం తప్పించుకోడం నా వశంలో లేదు,
ఆమె కనులు నన్ను మంత్రముగ్ధుణ్ణి చేస్తే
ఆత్మ వశమై, నా మనసు ఆకర్షణకు లోనైతే
ఆ కళ్ళను పోలిన కన్నుల్లోనే విశ్రాంతి,
వాటి ద్వారానే ఆదిమ ప్రేమభావనలకు అంకురార్పణ,
దాని ఫలశృతి, అభినందనల పరంపరే.
దైవాన్ని ప్రేమించేవాడు, అతని సృష్టినీ ప్రేమించాలి.
.
మైకేలేంజెలో
March 1475 – 18 February 1564
ఇటాలియన్ కవి

 .

“If it be true that any beauteous thing”

If it be true that any beauteous thing             

Raises the pure and just desire of man          

From earth to God, the eternal fount of all,  

Such I believe my love; for as in her              

So fair, in whom I all besides forget,               

I view the gentle work of her Creator,            

I have no care for any other thing, 

Whilst thus I love. Nor is it marvellous,          

Since the effect is not of my own power,       

If the soul doth, by nature tempted forth,     

Enamored through the eyes,            

Repose upon the eyes which it resembleth,   

And through them riseth to the Primal Love,

As to its end, and honors in admiring;            

For who adores the Maker needs must love his work. 

.

(Translated From the Italian by John Edward Taylor)

Michaelangelo

(1475–1564)

Poem Courtesy:

The World’s Best Poetry

Bliss Carman, et al., eds.  .

Volume II. Love.  1904.

  1. Love’s Nature

http://www.bartleby.com/360/2/72.html

Older Posts »

వర్గాలు

అనుసరించు

Get every new post delivered to your Inbox.

మరో 960గురు చందాదార్లతో చేరండి

%d bloggers like this: