వ్రాసినది: NS Murty | ఏప్రిల్ 29, 2016

సానెట్ 34… షేక్స్పియర్

ఇంత అందమైన రోజుని ఎందుకు వాగ్దానం చేసి

నన్ను ఏ మెయికప్పులూ లేకుండా బయలుదేరేలా పురికొల్పావు?

బడుగు మేఘాలు దారిలో నన్ను దాటి ముందుకుపోయి

వాటి దట్టమైన నల్లటి పొగల్లో నీ ప్రతాపాన్ని కనుమరుగుచెయ్యడానికా?

నువ్వు అప్పుడప్పుడు మేఘాల్ని చీల్చుకువచ్చి వర్షం దెబ్బతిన్న

నా ముఖం మీది చినుకుల తడి ఆరబెడితే సరిపోదు

గాయాన్ని మాన్చగలిగినా అవమానం తొలగించలేని

గాయం గురించి ఏ మనిషీ గొప్పగా చెప్పుకోలేడు

నీకు జరిగిన అవమానం నా దుఃఖానికి ఉపశమనం ఇవ్వదు

నువ్వు విచారించినంతమాత్రాన, నా నష్టం తీరేదీ కాదు:

పరంపరలుగా బలమైన దెబ్బలకి బలి అయిన వ్యక్తికి

నేరస్థుడు పడే పశ్చాత్తాపం ఏ రకమైన ఊరటనీ ఇవ్వదు.

ఓహ్! అయితేనేం? నీ ప్రేమ రాల్చేవి అశ్రువులు కావు, ముత్యాలు

అన్ని నేరాలనుండీ విముక్తి చెయ్యగల విలువైన పరిహారాలు.

.

షేక్స్పియర్

William Shakespeare

.

SONNET 34

Why didst thou promise such a beauteous day,

And make me travel forth without my cloak,

To let base clouds o’ertake me in my way,

Hiding thy bravery in their rotten smoke?

‘Tis not enough that through the cloud thou break,

To dry the rain on my storm-beaten face,

For no man well of such a salve can speak

That heals the wound and cures not the disgrace:

Nor can thy shame give physic to my grief;

Though thou repent, yet I have still the loss:

The offender’s sorrow lends but weak relief

To him that bears the strong offence’s [cross].

   Ah! but those tears are pearl which thy love sheds,

   And they are rich and ransom all ill deeds.

NOTES

.

Imagery similar to that of the last Sonnet is used, and the poet again contrasts the dark storm-clouds with the promise of the early morning. The sun, however, is beginning to break through the clouds; the poet’s friend shows signs of penitence. But tears shed after the offence had been committed could give no adequate relief. Still, on second thoughts, the poet pronounces these tears a rich treasure and a full satisfaction.

  1. Base clouds. The clouds are “base” on account of their dampness defacing and obscuring the glory of the heavens.

  1. Bravery. Glory and splendour. Rotten smoke. Meaning possibly damp, unwholesome vapour. Steevens compares “the reek o’ the rotten fins.” Coriolanus, Act iii. sc. 3, line 121. “Rotten,” however, may here mean “loose,” “wanting in coherence.”

  1. To dry the rain, &c. Continuing the imagery of the last Sonnet, according to which the poet had been overtaken by a storm.

  1. [Cross]. Q. has “losse,” which may possibly have remained by oversight on a revision of the MS.

  1. Sheds. Q. “sheeds.”

Sonnet and Notes Courtesy:

 http://www.shakespeare-online.com/sonnets/34.html

 

వ్రాసినది: NS Murty | ఏప్రిల్ 28, 2016

సానెట్ 32… షేక్స్పియర్

మిత్రమా! మొరటు మృత్యువు నా ఎముకల్ని మట్టితో కప్పి,
తృప్తిగా జీవించిన నా జీవితం నీ కంటే ముందు ముగిసినపుడు,
నా అదృష్టం ఒకసారి సింహావలోకనానికి ఉపక్రమించి
ఈ నీ ఆరాధకుడి పిచ్చిరాతలేవో నీకు చదవాలనిపించినపుడు
ఇతరులు రాసిన రాతలన్నిటి ముందూ ఇవి వెలవెలపోయినా,
వీటిని కేవలం నామీద ప్రేమకొద్దీ దాచుకో! ఇందులో గొప్ప
కవిత్వం ఉందని కాదు; కాలంతోపాటు వాటి విలువ ఎలా పెరుగుతుందో
సరిపోల్చుకో. లబ్దప్రతిష్ఠుల కవితలను మించి నిలబడతాయి.
అప్పుడైనా, ఈ ఒక్క ఆలోచన నా గురించి నీ మదిలో దొరలనీ:
“కాలంతో పాటే నా మిత్రుడి కవితకూడా చిక్కబడి ఉంటే
అతని ప్రేమ ఇంతకంటే మంచి రచన వెలువరించి ఉండేది,
అతను కూడా గొప్ప కవుల సరసన దీటుగా కూర్చుండే వాడు.
అతను మరణించేడు గనుక, మిగతా కవులు ఎంతగొప్పగా అనిపించినా
వాళ్ళ శైలికోసం వాళ్ళని చదివితే,ప్రేమకోసం ఇతని రచన చదువుతాను.”
.
షేక్స్పియర్.

 

William Shakespeare

SONNET 32

If thou survive my well-contented day,
When that churl Death my bones with dust shall cover,
And shalt by fortune once more re-survey
These poor rude lines of thy deceased lover,
Compare them with the bettering of the time,
And though they be outstripp’d by every pen,
Reserve them for my love, not for their rhyme,
Exceeded by the height of happier men.
O, then vouchsafe me but this loving thought:
‘Had my friend’s Muse grown with this growing age,
A dearer birth than this his love had brought,
To march in ranks of better equipage:
But since he died, and poets better prove,
Theirs for their style I’ll read, his for his love.’

NOTES

In accordance with the view of Furnivall and Dowden, this Sonnet is probably the Envoy to the series xxvii-xxxii. As the poet has survived many of his former friends (cf. two preceding Sonnets), so Mr. W. H. may survive the poet. And in time to come there may be a general improvement of poetical style. But this improved style will not express a greater intensity of affection. [Please click here for more].

1. My well-contented day. If this expression implies satisfaction with the world, then there is a marked difference of feeling between this Sonnet and others following, e.g. lxvi. The expression “well-contented” may, however, be understood possibly as implying that the poet would, whenever the summons to depart may come, desire no further prolongation of a life which was not to be coveted. But, in the case of poems like these Sonnets, there need be little difficulty in admitting a variation in the feeling expressed.

2. That churl Death. Cf. Hamlet, Act v. sc. 2, lines 347, 348.

This fell sergeant, Death,
Is strict in his arrest.

3. “And if perchance thou shalt again look over.”

4. Lover.An expression not unsuitable between men according to the fashion of the time.
7. Reserve them. Still keep them.
8. Happier men. Poets more successful in thought or expression.
11. A dearer birth. A more valuable poetical product.
12. To march,&c. To keep pace with the time in the outward garb and adornment of literary style.

Sonnet and Notes Courtesy:

http://www.shakespeare-online.com/sonnets/32.html

 

వ్రాసినది: NS Murty | ఏప్రిల్ 26, 2016

సానెట్ 30… షేక్స్పియర్

నా ఆలోచనా నివహాల పర్వాలకు గుట్టుచప్పుడుకాకుండా
గతకాలపు విషయాల జ్ఞాపకాలను ఆహ్వానిస్తానా…
నే సాధించాలనుకున్న ఎన్నో విషయాలు సాధించలేదని గుర్తొచ్చి
విలువైన నా జీవితకాలాన్ని వృధాచేశానే అని బాధకలుగుతుంది:
నాకు ఏడవడం అలవాటు లేకపోయినప్పటికీ, ఏడవడం ప్రారంభిస్తాను:
అంతుతెలియని చీకటిలోదాగిన నా అపురూపమైన మిత్రులకోసం
అప్పటికి ఎన్నడో మానిపోయిన ప్రేమ గాయాలకు మరోసారి శోకిస్తాను,
కంటికి కనరాని నే పోగొట్టుకున్న అనేక వస్తువులకై అలమటిస్తాను
మళ్ళీ మీదచెప్పిన బాధలకే మరొకసారి బాధపడతాను
ఒకదాని వెనక ఒకటి, ఒకదాని వెనక ఒకటి గుర్తుచేసుకుంటూ
పడిన బాధే, పడిన దుఃఖమే మరొకసారి పడుతూ
ఇంతకుముందు దానికోసం వగవనట్టు కొత్తగా బాధతో వగస్తాను.
కానీ మిత్రమా, అంత బాధలోనూ ఒక్కసారి నిన్ను తలుచుకుంటానా
సరి. అన్ని కష్టాలూ మటుమాయమై, అన్ని నష్టాలూ పూడుకుంటాయి.
.
షేక్స్పియర్

William Shakespeare

.

SONNET 30

When to the sessions of sweet silent thought

I summon up remembrance of things past,

I sigh the lack of many a thing I sought,

And with old woes new wail my dear time’s waste:

Then can I drown an eye, unus’d to flow,

For precious friends hid in death’s dateless night,

And weep afresh love’s long since cancell’d woe,

And moan the expense of many a vanish’d sight:

Then can I grieve at grievances foregone,

And heavily from woe to woe tell o’er

The sad account of fore-bemoaned moan,

Which I new pay as if not paid before.

But if the while I think on thee, dear friend,

All losses are restor’d and sorrows end.

.

Shakespeare

Notes

sessions (1): the sitting of a court. The court imagery is continued with ‘summon up’ in line 2. The court motif is used several times by Shakespeare – note Othello 3.3.140: “Keep leets and law days, and in session sit/With mediations lawful?” (Leets = court sessions).

old woes (4): By replaying his ‘old woes’ over in his mind, the poet is wasting precious time that could be spent thinking more joyous thoughts. Hence ‘my dear time’s waste.’

love’s long since cancell’d woe (7): is the sorrow the poet had once felt over the loss of his close friends; loss that has dulled over the years but now returns as he thinks of the past.

And moan…sight (8): Some scholars interpret this line to mean ‘I lament the cost to me of many a lost sigh.’ “‘Sight’ for ‘sigh’ was archaic by Shakespeare’s time and seems only to have been used for the sake of rhyme (see OED). Sighing was considered deleterious to health; compare 2 Henry VI 3.2.61-3: ‘blood-consuming sighs . . ./Look pale as primrose with blood-drinking sighs’, and 47.4.” (Blakemore Evans, 142). However, the ordinary word ‘sight’ also makes sense in this context; that is, the poet has lost many things that he has seen and loved.

dear friend (13): Shakespeare’s first use of the term ‘dear friend’ in the Sonnets.

All losses…end. (14): His friend is as great as the sum of all the many things the poet sought but did not find.

Sonnet 30 is a tribute to the poet’s friend — and likely his lover — whom many believe to be the Earl of Southampton. Sonnet 29 proclaims that the young man is the poet’s redeemer and this theme continues in the above sonnet. The poet’s sorrowful recollections of dead friends are sparked by the lover’s absence and can be quelled only by thoughts of his lover, illustrating the poet’s dependence on his dear friend for spiritual and emotional support.

Notice Shakespeare’s use of partial alliteration over several lines to enhance the texture and rhythm of the sonnet. Others could be cited, but here is one example:

When to | the Sess | ions of | sweet si | lent thought

I summ | on up | remem | brance of | things past…

Sonnet and Notes Courtesy:

http://www.shakespeare-online.com/sonnets/30detail.html

 

వ్రాసినది: NS Murty | ఏప్రిల్ 25, 2016

సానెట్ 29… షేక్స్పియర్

ప్రజల దృష్టిలో చులకనై, అదృష్టంచే వెలివేయబడి
నా బహిష్కరణస్థితికి ఒంటరిగా శోకిస్తూ
వ్యర్థమైన ప్రార్థనలతో వినిపించుకోని దైవాన్ని వేడుకుంటూ
నన్ను నేను పరికించుకుని, అదృష్టహీనతకి నిందించుకుంటూ
ఎన్ని లేకున్నా ఆశ నన్ను విడనాడకుండా ఉంటే బాగుణ్ణని కోరుకుంటూ
ఎక్కువమంది మిత్రులున్న అతనిలా ఉంటే బాగుండుననో
ఈ వ్యక్తికున్న నైపుణ్యము, ఆ వ్యక్తికున్న పరిచయాలూ వాంఛిస్తూ
నాకు సంతృప్తినిచ్చేదాంతో సంతుష్టిచెందలేకుండా
ఈ ఆలోచనల ప్రవాహంలో నన్ను నేను అసహ్యించుకుంటూ
నీ గురించి ఒక్కసారి తలుచుకుంటానా, అంతే, ఒక్క సారి నా స్థితి
చీకటిపొరవీడుతున్న భువినుండి దిగంతాలకు వినిపించేలా
ప్రత్యూషవేళ పొద్దుపొడుస్తుంటే కోకిల పాడినట్టు మారిపోతుంది.
ఒక్క నీ ప్రేమ గురించిన జ్ఞాపకమే అంత సంపద తెచ్చినపుడు
నా స్థితిని రాజ్యాలు ఇస్తానన్నా మార్చుకుందికి ఇష్టపడను.
.
షేక్స్పియర్

 .

 William Shakespeare

.

SONNET 29

When, in disgrace with fortune and men’s eyes,

I all alone beweep my outcast state,

And trouble deaf heaven with my bootless cries,

And look upon myself, and curse my fate,

Wishing me like to one more rich in hope,

Featur’d like him, like him with friends possess’d,

Desiring this man’s art and that man’s scope,

With what I most enjoy contented least;

Yet in these thoughts myself almost despising,

Haply I think on thee, and then my state,

Like to the lark at break of day arising

From sullen earth, sings hymns at heaven’s gate;

For thy sweet love remember’d such wealth brings

That then I scorn to change my state with kings.

.

Shakespeare

Notes

in disgrace (1): out of favor.

beweep (2): weep over (my outcast state).

outcast state (2): The poet’s “outcast state” is possibly an allusion to his lack of work as an actor due to the closing of the theatres in 1592 (during an outbreak of plague). It also could be a reference to the attack on Shakespeare at the hands of Robert Greene. Please see the commentary below for more on Shakespeare and Greene.

bootless (3): useless. Shakespeare uses the word seventeen times in the plays. Compare Othello:

The robb’d that smiles steals something from the thief;

He robs himself that spends a bootless grief. (1.3.225-6)

Compare also Titus Andronicus:

For they have fought for Rome, and all in vain;

And they have nursed this woe, in feeding life;

In bootless prayer have they been held up,

And they have served me to effectless use:

Now all the service I require of them

Is that the one will help to cut the other. (3.1.75-80)

Interestingly, the phrase “bootless cries” appears in Edward III, an anonymous play that many now believe Shakespeare wrote.

look upon myself (4): i.e., I become occupied with self-reflection.

Featured like him (6): i.e., the features (physical beauty) of some other more attractive man.

Sonnet 29 shows the poet at his most insecure and troubled. He feels unlucky, shamed, and fiercely jealous of those around him. What causes the poet’s anguish will remain a mystery; as will the answer to whether the sonnets are autobiographical.

However, an examination of Shakespeare’s life around the time he wrote Sonnet 29 reveals two traumatic events that may have shaped the theme of the sonnet. In 1592 the London theatres closed due to a severe outbreak of plague. Although it is possible that Shakespeare toured the outlying areas of London, it is almost certain that he left the theatre entirely during this time to work on his sonnets and narrative poems. The closing of the playhouses made it hard for Shakespeare and other actors of the day to earn a living. With plague and poverty looming it is expected that he would feel “in disgrace with fortune” (1).

Moreover, in 1592 there came a scathing attack on Shakespeare by dramatist Robert Greene, who, in a deathbed diary (A Groats-worth of Wit), warned three of his fellow university-educated playwrights: “There is an upstart Crow, beautified with our feathers, that with his Tygers heart wrapt in a Players hide, supposes he is as well able to bombast out a blanke verse as the best of you; and, beeing an absolute Johannes factotum, is in his owne conceit the only Shakescene in a countrey.”

One can only imagine what grief this assault – this deathbed assault – must have caused Shakespeare. Greene was nothing if not thorough: first, using a line from Shakespeare’s own 3 Henry VI (1.4.138), he describes Shakespeare as a pompous, scheming, vicious ingrate, riding the coattails of better writers (no doubt Shakespeare performed in a play Greene had himself written; then he adds that Shakespeare was a conceited (“only Shakescene”) and insignificant jack of all trades (a “Johannes factotum”).

Greene lets even more insults fly as he continues: “O that I might intreat your rare wits to be imploied in more profitable courses: & let those Apes imitate your past excellence, and never more acquaint them with your admired inventions, for it is pity men of such rare wits should be subject to the pleasures of such rude groomes.” 1

It seems very possible such events are connected to the poet’s distressed declaration in line 8: “With what I most enjoy contented least.”

All is not lost, however, for the sonnet ends with a positive affirmation that the poet can combat his anguish with the “sweet love” (13) of his dear friend.

Footnote

  1. Three months after the publication of Greene’s attack, his publisher, Henry Chettle, wrote a public apology in the preface to Kind-Hartes Dreame, stating he wished that Greene had not slandered Shakespeare (although he does not mention Shakespeare by name) because “my selfe have seen his demeanor no lesse civill than he excelent in the qualitie he professes: Besides, divers of worship have reported, his uprightnes of dealing, which argues his honesty, and his facetious grace in writing, that aprooves his Art.”

Sonnet, Notes and Footnote … Courtesy:

http://www.shakespeare-online.com/sonnets/29detail.html

 

వ్రాసినది: NS Murty | ఏప్రిల్ 24, 2016

సానెట్ 28… షేక్స్పియర్

విశ్రాంతి నుండి లభించే సుఖానికి దూరమైన నేను

అలాంటపుడు, సుఖావస్థకి ఎలా చేరుకోగలను చెప్పు ?

పగలుపడ్డ శ్రమ రాత్రికి తీరడం పోయి,

రాత్రీ పగలూ, పగలూ రాత్రీ వేధిస్తుంటే ఎలా?

ఆ రెండూ ఒక దానికొకటి శత్రువులైనా, స్నేహితుల్లా

నను వేధించడానికి మాత్రం చేతులు కలుపుతున్నాయి.

ఒకటి శ్రమకి గురి చేసీ, రెండవది నేను ఎంత

కష్టపడినా, నీనుండి ఇంకా దూరమేనని గుర్తుచేస్తూను.

నేను పగటితో అంటాను సంతోషపరచడానికి:నువు కాంతిమంతుడవు;

ఆకాశాన్ని కారుమబ్బులు కమ్మినా, అతనిని సమ్మానిస్తున్నావు:

కాటుకరంగు ముఖవర్చస్సు గల చీకటిని ఎంతగా ఉబ్బేస్తానంటే

నీ సింగారం చూసి చుక్కలు గుడ్లు మిటకరించి తొంగిచూస్తాయని;

కానీ, పగలు నా బాధల్నీ ప్రతిరోజూ సాగదీస్తునే ఉంటుంది

రాత్రి, దుఃఖం నాకంటే బలమైనదని ప్రతి రాత్రీ అనిపింపజేస్తూనే ఉంటుంది.

.

షేక్స్పియర్

 William Shakespeare

.

SONNET 28

.

How can I then return in happy plight,

That am debarr’d the benefit of rest?

When day’s oppression is not eas’d by night,

But day by night, and night by day, oppress’d?

And each, though enemies to either’s reign,

Do in consent shake hands to torture me,

The one by toil, the other to complain

How far I toil, still farther off from thee.

I tell the day, to please him, thou art bright,

And dost him grace when clouds do blot the heaven:

So flatter I the swart-complexion’d night,

When sparkling stars twire not thou gild’st the even.

   But day doth daily draw my sorrows longer,

   And night doth nightly make grief’s strength seem stronger.

NOTES

The poet on his journey is going farther and farther from his friend. Grieving for the temporary separation, and oppressed both by day and night, how can he hope to return in a happy and prosperous condition?

1-4. As to the “oppression” here spoken of, see the preceding Sonnet, lines 1 to 7.

  1. The one by toil, &c. Day inflicts pain by the toil of journeying, and night by the leisure afforded for reflecting how much farther the poet is separated from his friend by the day’s journey.

  1. Swart. Swarthy, dark. Cf. Comedy of Errors, Act iii. sc. 2, line 104, “Swart, like my shoe;” and Henry VI., First Part, Act i. sc. 2, line 84, “And whereas I was black and swart before.”

  1. Twire. To peep, and so, possibly, to twinkle, both peeping and twinkling being intermittent. Dowden quotes, “I saw the wench that twired and twinkled at thee the other day.” — Beaumont and Fletcher, Woman Pleased, Act iv. sc. i ; and “Which maids will twire at, ‘tween their fingers thus.” — Ben Jonson, Sad Shepherd, Act ii. sc. i. The Rev. W. A. Harrison observes, “Two meanings of ‘twire’ are found in old writers, (a) that of ‘chirp’ or ‘twitter,’ used of birds; (6) that given above, ‘to peep or look out at intervals,’ as the stars twinkling; cf. Isaiah (E.V.) x. 14.” In this passage of Isaiah the Hebrew word metsaphtseph, translated “peeped,” is used of the chirping of young birds in the nest: “And there was none that moved the wing, or opened the mouth, or peeped.” Gild’st. Q. “guil’st.”

Sonnet and Notes Courtesy:

http://www.shakespeare-online.com/sonnets/28.html

 

వ్రాసినది: NS Murty | ఏప్రిల్ 23, 2016

సానెట్ 18… షేక్స్పియర్

ఈ రోజు (ఏప్రిల్ 23, 2016) షేక్స్పియర్ 400వ వర్ధంతి.

ఏప్రిల్ 26 1564న బాప్టిజం జరిగినట్టు  రికార్డులు చెపుతున్నాయి. అప్పటి అచారాలను బట్టి 23 ఏప్రిల్ అతని పుట్టిన రోజుకూడా అవడానికి అవకాశం ఉంది.

సాహిత్యంలో కీర్తిప్రతిష్టలు ఎప్పుడూ దేశ, కాల, భాషాపరిమితులకు లోబడి ఉంటాయి. ఒకవేళ కొందరు ఇతరభాషలలోకి అనువదించబడినా, వాళ్ల రచనల విషయం గాని, రీతి గాని కాలపరీక్షకు నిలిచిన సందర్భాలు చాలా అరుదు. బహుశా ప్రపంచసాహిత్యంలో అటువంటి అరుదైన గుర్తింపుకి నోచుకున్నది షేక్స్పియర్, కాళిదాసులు మాత్రమే కావచ్చు.

చరిత్రలో ఒక భాగం అవడం చాలా అదృష్టం. మనం షేక్స్పియర్ కి సమకాలికులం కాలేకపోయినా, అతను గతించిన 400 సంవత్సరాలకు కూడా అతన్ని ప్రపంచం గుర్తుపెట్టుకుంటున్న సందర్భంలో, అతని సాహిత్యాన్నీ, అతని పాత్రలనీ, వాటి ఆవేశ కావేషాలనీ, బలహీనతల్నీ, ఉదాత్తతనీ, మానవనైజంలో ఎన్ని కోణాలుండగలవో అన్ని కోణాలనూ సాహిత్య సృష్టిలో చూపించిన అతని పాఠకులుగా, విద్యార్థులుగా అతనికి నివాళి అర్పించగల ఒక కాలశకలంలో భాగం పంచుకోగలిన అదృష్టవంతులం మనం.

ఈ సందర్భంలో అతని సానెట్లలో అతిప్రముఖమైన సానెట్ 18 మీకు సమర్పిస్తున్నాను. అతనికి నివాళిగా నేను రాసిన ‘నాటిక’ నా వేరే బ్లాగులో చూడొచ్చు (incidentalmuses.wordpress.com ). ఈ సానెట్లో అతను వ్యక్తపరచిన అభిప్రాయాలు కవితలో ప్రస్తుతించిన వ్యక్తికి ఎంతగా వర్తిస్తాయో, చిత్రంగా షేక్స్పియర్ కి కూడా నూటికి నూరుపాళ్ళూ వర్తిస్తాయి.

చిత్తగించండి.

.

నిను వేసవి తొలివేకువతో సరిపోల్తునా?

ఉహూ. నువ్వు అంతకంటే సుందరంగానూ, శాంతంగానూ ఉంటావు:

వడగాలులు పూలకన్నియల లేత హృదయాలను కలతపెడతాయి,

అయినా గ్రీష్మౠతువనగా ఎంతపాటిది? మూణ్ణెల్ల ముచ్చట.

ఒకోసారి దివిచక్షువు మరీ తీవ్రంగా ప్రజ్జ్వలిస్తాడు,

అంత తరచుగానూ అతని పసిమి మైచాయ క్షీణిస్తుంది.

ప్రతి అందమూ తన అందాన్ని ఎప్పుడో ఒకప్పుడు కోల్పోవలసిందే,

యాదృఛ్ఛికంగానో, ప్రకృతి తన సహజ పరివర్తనశైలిలో త్రుంచినపుడో.

కానీ, అనశ్వరమైన నీ శోభ ఎన్నటికీ జిగి తూలదు

నీకే స్వంతమైన సౌందర్యాన్ని ఎప్పటికీ కోల్పోదు;

శాశ్వతమైన కవితలో కాలంతో పాటు నువ్వు ఎదుగుతుంటే,

తన పంచన నీ వున్నట్టు మృత్యువు ప్రగల్భాలు పలుక లేదు

భూమిమీద మనిషి బ్రతికినంతకాలం, కనులు చూడగలిగినంతకాలం

ఈ కవిత చిరస్థాయిగా ఉంటుంది, దానితోపాటే నువ్వూ చిరంజీవిగా ఉంటావు.

.

షేక్స్పియర్

William Shakespeare.

SONNET 18

Shall I compare thee to a summer’s day?
Thou art more lovely and more temperate:
Rough winds do shake the darling buds of May,
And summer’s lease hath all too short a date:
Sometime too hot the eye of heaven shines,
And often is his gold complexion dimm’d;
And every fair from fair sometime declines,
By chance, or nature’s changing course, untrimm’d;
But thy eternal summer shall not fade
Nor lose possession of that fair thou ow’st;
Nor shall Death brag thou wander’st in his shade,
When in eternal lines to time thou grow’st;
So long as men can breathe or eyes can see,
So long lives this, and this gives life to thee.

.

Shakespeare

Notes

temperate (1): i.e., evenly-tempered; not overcome by passion.

the eye of heaven (5): i.e., the sun.

every fair from fair sometime declines (7): i.e., the beauty (fair) of everything beautiful (fair) will fade (declines). Compare to Sonnet 116: “rosy lips and cheeks/Within his bending sickle’s compass come.”

nature’s changing course (8): i.e., the natural changes age brings.

 

Sonnet and Notes Courtesy:

http://www.shakespeare-online.com/sonnets/18detail.html

 

వ్రాసినది: NS Murty | ఏప్రిల్ 22, 2016

సానెట్ 27… షేక్స్పియర్

పాటుబడి, అలసిపోయి, నేను తొందరగా పక్కెక్కుతానా

నడిచి నడిచి బడలిన నా అవయవాలకి విశ్రాంతినిద్దామని;

సరిగ్గా అప్పుడే మొదలౌతుంది మరో ప్రయాణం నా తలలో,

శరీరం పని అయిపోయిందనగానే, మనసు పని మొదలుపెడుతూ:

నా ఆలోచనలన్నీ,(నే నున్న చోటునుండి దూరంగా)

నీ కోసం భక్తితో తీర్థయాత్రకు ఉపక్రమిస్తాయి,

అరమోడ్చిన నా కనురెప్పల్ని సాగదీసి తెరిచి మరీ

అంధులు చూడగలిగే చీకటిలోకి చూపులు సారిస్తాయి.

ఉన్న తేడా అల్లా, అదృశ్యమైన నా ఆత్మ దివ్యచక్షువుకి

చర్మచక్షువుకి అగోచరమైన నీ రూపు లీలలగా కనిపిస్తుంది

చిమ్మ చీకటిలో వ్రేలాడదీసిన మణి

చీకటికే అందాన్ని తెచ్చి దాని వయసు మరపింపజేసినట్టు.

చూశావా, అలా, పగటిపూట నా అవయవాలూ, రాత్రిపూట నా మనసూ

నీ కోసం, నాకు మనశ్శాంతి లేకుండా చేస్తున్నాయి.

.

షేక్స్పియర్

 William Shakespeare

.

SONNET 27

.

Weary with toil, I haste me to my bed,

The dear repose for limbs with travel tired;

But then begins a journey in my head,

To work my mind, when body’s work’s expired:

For then my thoughts (from far where I abide)

Intend a zealous pilgrimage to thee,

And keep my drooping eyelids open wide,

Looking on darkness which the blind do see:

Save that my soul’s imaginary sight

Presents thy shadow to my sightless view,

Which, like a jewel hung in ghastly night,

Makes black night beauteous and her old face new.

   Lo, thus, by day my limbs, by night my mind,

   For thee, and for myself, no quiet find.

NOTES

XXVII. The poet is at a distance from his friend on a journey; and when his body rests at night, then begins a mental pilgrimage to his friend, which keeps his eyes from sleep. The night, however, acquires a new beauty, when he sees his friend’s image in the darkness.

  1. To work my mind. To set my mind at work; or, my mind begins to work.

  1. Intend. Direct onwards.

  1. My drooping eyelids. My eyelids, which otherwise would fain close in sleep.

  1. Which the blind do see. Equally with those whose eyesight is not impaired.

  1. Thy. Q. gives “their” instead of “thy,” probably from a misunderstood abbreviation. Shadow. Image, as elsewhere.

11, 12. Like a jewel, &c. Romeo and Juliet, Act i. sc. 5, lines 47, 48, has been compared:

“It seems she hangs upon the cheek of night

Like a rich jewel in an Ethiope’s ear.”

13, 14. There must be a change of order to give the sense; and then we have, “By day, my limbs for myself; by night, my mind for thee, no quiet find.”

Sonnet Courtesy: http://www.shakespeare-online.com/sonnets/27.html

 

వ్రాసినది: NS Murty | ఏప్రిల్ 20, 2016

సానెట్ 26 … షేక్స్పియర్

నా ప్రేమకు నెలవైన ఓ స్వామీ! నీకు దాస్యం చేయడంలోనే
నా సేవా ధర్మాన్నిమీ ప్రభుపాత్రత కట్టిపడేసింది,
అందుకే నీకీ లిఖిత సందేశాన్ని పంపుకుంటున్నాను,నాలో
విధినిర్వహణమాత్రమే చూడండి, ప్రదర్శించే తెలివిని కాదు.
సేవానిరతి ఘనమైనా, మందబుద్ధియైన నాలాంటి వాడు
మాటల్లో చెప్పలేకపోవడంలోనే దానిని తేటతెల్లం చేస్తాడు;
నా జీవితాన్ని ఏ గ్రహాలు శాసిస్తునాయో గాని, వాటి
అనుగ్రహ వీక్షణాలు నా మీద ప్రసరించి,
నిరాడంబరమైన నా ప్రేమని సవస్త్రను చేసి
మీ అభిమానానికి యోగ్యుడనని ఋజువుచేసేదాకా
మీ ఆత్మావలోకనంలో, ఏ ఆఛ్ఛాదనలూలేని నా ప్రేమని
మీరు స్పష్టంగా గ్రహించగలరని ఆశపడుతున్నాను
అప్పుడు నేను గర్వంగా చెప్పుకోగలను నా ప్రేమ ఎంత గాఢమో,
కానీ, మీరు నిరూపించనంతవరకు నేను దర్జాగా తలెత్తుకోలేను.
.
షేక్స్పియర్

William Shakespeare

SONNET 26

.

Lord of my love, to whom in vassalage

Thy merit hath my duty strongly knit,

To thee I send this written ambassage,

To witness duty, not to show my wit.

Duty so great, which wit so poor as mine

May make seem bare, in wanting words to show it,

But that I hope some good conceit of thine

In thy soul’s thought, all naked, will bestow it:

Till whatsoever star that guides my moving,

Points on me graciously with fair aspect,

And puts apparel on my tattered loving,

To show me worthy of thy sweet respect:

   Then may I dare to boast how I do love thee,

   Till then not show my head where thou may’st prove me.

.

Shakespeare

NOTES

Designed pretty evidently to conclude, and to accompany, when sent to Mr. W. H., either i. to xxv. or xviii. to xxv. There is a curious and interesting resemblance between this Sonnet and the dedication to Lucrece. Drake’s argument (Shakespeare and his Times), that this resemblance gives evidence that it is Lord Southampton who is here addressed also, is certainly not conclusive. We have, however, obviously a colouring of plausibility given to the assertion that Mr. W. H. was a person of somewhat similarly high station.

  1. Vassalage. This word, like what is said in the sequel, is suited to the high station of Mr. W. H.

  1. Strongly knit. Malone compares the words of Iago in Othello, Act i. sc. 3, lines 335 seq., “I confess me knit to thy deserving with cables of perdurable toughness;” and there are other parallels.

       7, 8. The poet hopes that, when received into his friend’s      understanding, “some good conceit” on the part of his friend may bestow his “all-naked” verse. “Bestow” here seems to mean, not merely “lodge,” but also “equip” and “clothe,” like a naked wayfarer received as a guest. This agrees with the “putting apparel on my tattered loving” of line 11.

  1. My moving. The poet, it would appear, in accordance with following Sonnets, is about to commence a journey, probably of a professional nature. “My” must not be conjecturally changed to “by.” He hopes that hereafter, under the benign influence of his guiding-star, he may be able to offer something more worthy of acceptance.

  1. Tattered. Q. has “tottered.” Cf. ii. 4; also this “worthless poor totter’d volume.” Kemp’s Nine daies.

  1. Thy sweet respect. Q. has “their sweet respect.” Respect. Regard, esteem.

Sonnet and Notes Courtesy:

http://www.shakespeare-online.com/sonnets/26.html

వ్రాసినది: NS Murty | ఏప్రిల్ 19, 2016

సానెట్ 25… షేక్స్పియర్

గ్రహాలు అనుకూలంగా ఉన్న అదృష్టవంతుల్ని

వాళ్ళు పొందే సమ్మానాలకీ, బిరుదులకీ గర్వపడనీ,

అటువంటి అదృష్టానికి నోచుకోని నాలాంటి వాడు

అటువంటి వాటి సత్కారాలలో ఆనందాన్ని వెతుక్కోలేడు.

రాకుమారుల అనుగ్రహానికి పాత్రులైనవారు సూర్యముఖిలా

తమ సర్వశక్తులూ వాళ్లకే అంకితం చేసి బ్రతుకుతారు;

దానితోపాటే వాళ్ల అహంకూడా సమాధిచేసుకుంటారు,

వాళ్ళు కన్నెర్ర చేస్తే తమ గొప్పదనం మటుమాయం కదా మరి.

పాపం ఎన్ని వేలసార్లు విజయాన్ని సమకూర్చిపెట్టినా

పరాక్రమవంతుడైన గొప్ప యోధుడు ఒక్కసారి ఓటమిపాలైతే

సమున్నత గౌరవ పీఠం నుండి అతన్ని క్రిందికి త్రోసెస్తారు

అసలు అతను దేనికోసం పొరాడేడో ఎవరూ గుర్తుపెట్టుకోరు.

ఆ రకంగా నేను మెరుగు; నేను ప్రేమించే వాళ్ళని

నే విడువను;నను ప్రేమించే వాళ్ళు నను విడువరు.

.

షేక్స్పియర్

William Shakespeare

.

SONNET 25

.

Let those who are in favour with their stars,

Of public honour and proud titles boast,

Whilst I, whom fortune of such triumph bars,

Unlook’d for joy in that I honour most.

Great princes’ favourites their fair leaves spread

But as the marigold at the sun’s eye;

And in themselves their pride lies buried,

For at a frown they in their glory die.

The painful warrior famoused for worth,

After a thousand victories once foil’d,

Is from the book of honour razed quite,

And all the rest forgot for which he toil’d:

   Then happy I, that love and am beloved

   Where I may not remove nor be removed.

NOTES

XXV. The poet contrasts his position to that of the courtier whose glory depends on the smile or frown of a prince, or to that of the soldier whose honour and repute are lost through one defeat, after even a thousand victories. But the love between himself and his friend can feel no such reversal.

  1. Fortune of such triumph bars. A sentiment to be expressed afterwards more fully. Cf. e.g., xxix., xxxvi., cxi.

  1. Unlook’d for. Disregarded and not sought for to receive distinction.

  1. The marigold. Cf. Lucrece, 397 seq.:

“Her eyes, like marigolds, had sheath’d their light,

And, canopied in darkness, sweetly lay

Till they might open to adorn the day.”

Schmidt identifies the marigold here spoken of as “the flower Calendula pluvialis.”

  1. And in themselves. Suddenly all display of glory is at an end, and they become, as it were, the tomb of their own former pride.

  1. Worth. The emendations “fight” and “might” have been proposed, or, leaving “worth” untouched, it has been suggested that “quite” (line 11) should be changed to “forth.”

  1. Perspective. As used here, the meaning of the word appears to be “capability of being looked through.” But though this may be the sense immediately intended, there is a reference also to the ordinary employment of the word in relation to pictorial art, whether with respect to the representation of distance, or of a picture so designed as to require to be looked at obliquely. Cf. Richard II., Act ii. sc. 2, line 18 seq.:

“Like perspectives, which, rightly gazed upon,

Show nothing but confusion; ey’d awry

Distinguish form.”

  1. Through the painter, &c. In the sense mentioned above. But there is probably an allusion, also, to the general necessity of taking the position occupied by an artist in painting a picture, so as to see, as it were, with his eyes.

  1. Are windows — where-through the sun. Notice the additional proof of sincerity. Not only are the friend’s eyes windows to the poet’s breast, seeing everything within, but the sun himself can look through.

  1. Know not the heart. Intimating possibly a suspicion in accordance with the last lines of xxii.

వ్రాసినది: NS Murty | ఏప్రిల్ 18, 2016

సానెట్ 24 … షేక్స్పియర్

నా నేత్రాలు చిత్రకారుడి పాత్ర ధరించి

నీరూపు రేఖవిలాసాన్ని నా గుండేలోకి దోచుకున్నాయి;

ఈ శరీరపు చట్రంలో దానిని బిగించాయి.

చిత్రకారుడి ఆలోకనంలో అది కళాత్మక సృష్టి.

నీ నిజమైన చిత్రం ఎక్కడ ఉందో

నువ్వు చూడాలని చిత్రకారుడు అభిలషిస్తునప్పటికీ;

నా మనో మందిరంలో ఇప్పటికీ వేలాడుతున్న చిత్రానికి

తలుపులు తెరిచేవి నీ మెరిసే కళ్ళే.

ఇప్పుడు చూడు కళ్ళు కళ్లకి ఏమి ఉపకారం చేశాయో:

నా కళ్ళు నీ చిత్రాన్ని గీసాయి; నీ కళ్ళు నాకు

నా హృదయాన్ని తెరిచే కవాటాలు; అక్కడ సూర్యుడిలా

ఇష్టంగా తొంగిచూడబోయి, అలా గుడ్లప్పగిస్తాయి.

ఈ కళ్ళకి తమ విద్యకి మరొక నేర్పు కోరుకుంటున్నాయి;

చూసినది గీయగలుగుతున్నాయి గాని హృదయాన్ని పట్టలేకున్నాయి.

.

షేక్స్పియర్

William Shakespeare

.

SONNET 24

Mine eye hath play’d the painter and hath stell’d
Thy beauty’s form in table of my heart;
My body is the frame wherein ’tis held,
And perspective it is the painter’s art.
For through the painter must you see his skill,
To find where your true image pictured lies;
Which in my bosom’s shop is hanging still,
That hath his windows glazed with thine eyes.
Now see what good turns eyes for eyes have done:
Mine eyes have drawn thy shape, and thine for me
Are windows to my breast, where-through the sun
Delights to peep, to gaze therein on thee;
Yet eyes this cunning want to grace their art;
They draw but what they see, know not the heart.

.

Shakespeare

NOTES

XXIV.

Instead of the figurative exchange of hearts in xxii., the poet’s breast is now a painter’s studio, and his heart a tablet on which his sight has portrayed the form of his friend. And the poet is so truthful and sincere that the windows of his breast are the eyes of his friend, to whom the poet’s heart is thus fully revealed. The concluding couplet would seem to indicate a doubt whether the friend’s heart has been revealed with equal clearness.
1. Stell’d. Q. “steeld,” the form of which maybe right. To “steel” is possibly, as I think the Rev. W. A. Harrison suggested, to write with a steel point or stylus; and so the word may come to have a more general sense of portraying or depicting. Cf. however, Lucrece, 1444, “To find a face where all distress is stell’d” (Q. “steld”), meaning evidently “portrayed” or “depicted.” We cannot, however, infer from “held,” line 3 in this Sonnet, that “stell’d” is the true form in line 1, pronunciation having so considerably changed.
3. The frame. That is, of the picture, or just possibly the painting-frame, or easel. Cf. T. Watson, Teares of Fancie (1593), Sonnet 46:

“My Mistris seeing her faire counterfet
So sweetelie framed in my bleeding brest:
On it her fancie shee so fermelie set,
Thinking her selfe for want of it distrest.”

  1. Perspective. As used here, the meaning of the word appears to be “capability of being looked through.” But though this may be the sense immediately intended, there is a reference also to the ordinary employment of the word in relation to pictorial art, whether with respect to the representation of distance, or of a picture so designed as to require to be looked at obliquely. Cf. Richard II., Act ii. sc. 2, line 18seq.:

“Like perspectives, which, rightly gazed upon,
Show nothing but confusion; ey’d awry
Distinguish form.”

  1. Through the painter, &c. In the sense mentioned above. But there is probably an allusion, also, to the general necessity of taking the position occupied by an artist in painting a picture, so as to see, as it were, with his eyes.

    11. Are windows — where-through the sun. Notice the additional proof of sincerity. Not only are the friend’s eyes windows to the poet’s breast, seeing everything within, but the sun himself can look through.

    14. Know not the heart. Intimating possibly a suspicion in accordance with the last lines of xxii.

Snnet and notes Courtesy:  http://www.shakespeare-online.com/sonnets/24.html

Older Posts »

వర్గాలు

అనుసరించు

Get every new post delivered to your Inbox.

మరో 965గురు చందాదార్లతో చేరండి

%d bloggers like this: