వ్రాసినది: NS Murty | మార్చి 4, 2015

ఊహా రేఖలు… ఆస్కార్ వైల్డ్, ఐరిష్ కవి

సముద్రం మీద ఎవరో నల్లని గీతలు గీసినట్టుంది

అల్లాడకుండా నిశ్చలంగా ఉన్నగాలి అపశృతిలా ఉంది.

అల్లకల్లోలంగా ఉన్న క్షితిజరేఖవద్ద

గాలికి ఎగరిన పండుటాకులా ఉంది చంద్రరేఖ.

తెల్లని ఆ ఇసకమీద స్పష్టంగా

చెక్కినట్టు ఉంది నల్లగా ఆ పడవ;

నవ్వు ముఖం, తెలియని ఆనందం, మెరుస్తున్న చేత్తో

దానిమీదకి వాడ కుర్రాడొకడు ఎగబ్రాకుతున్నాడు.

ఆకాశంలో పక్షులు అరుస్తున్నాయి,

కొండవాలుమీది ఎండినగడ్డిపనలమీంచి

ఎగురుతున్న గోధుమవన్నె మెడలున్న చిన్ని పిట్టలు

ఆకాశం మీద గీసిన ఊహా చిత్రాల్లా ఉన్నాయి.

.

ఆస్కార్ వైల్డ్

16 October 1854 – 30 November 1900

ఐరిష్ కవి

 

.

.

Les Silhouettes

.

The sea is flecked with bars of grey,

The dull dead wind is out of tune,

And like a withered leaf the moon

Is blown across the stormy bay.

 

Etched clear upon the pallid sand

Lies the black boat: a sailor boy

Clambers aboard in careless joy

With laughing face and gleaming hand.

 

And overhead the curlews cry,

Where through the dusky upland grass

The young brown-throated reapers pass,

Like silhouettes against the sky.

.

Oscar Wilde

16 October 1854 – 30 November 1900

Irish Poet and Writer

(ఎమీలియా జోసెఫ్ బర్ కి)

దారి విశాలమైనది, నక్షత్రాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి

ఈ నిశీధి ఊపిరులు సుగంధభరితంగా ఉన్నాయి.

కాళ్ళకి తిరిగాలన్న వ్యామోహం కలగడానికి ఇదే సరియైన తరుణం

కానీ, కనిపిస్తున్న ఖాళీ రాదారినుండీ, ముఖం మీదపడే చుక్కలవెలుగు నుండీ,

ఆరుబయలు అద్భుతంనుండీ వెనుదిరిగి, మానుష నివాసానికి మరలడమే ఇష్టం.

ఏ ఇల్లూ లేకుండా.  ప్రపంచపు రాదారులంట అటూ ఇటూ తిరగాలనుకునే

దేశదిమ్మరిని నేను నిజంగా ఇప్పటివరకు చూడనేలేదు.

నిన్న రాత్రి మీ కొట్టంలో పడుక్కుని పొద్దుటే వెళ్ళిపోయిన బాటసారి కూడా

తలదాచుకుందికి మరో ఇల్లు దొరికేదాకా మాత్రమే తిరుగుతాడు.

సంచారవాసి కూడా నెత్తిమీద గూడు ఉన్న బండిలోనే పడుక్కుంటాడు;

లేదా, నిద్రవేళ అయేసరికి తన గుడారంలోకి దూరుతాడు.

సూర్యుడు ఖణీగా కనిపిస్తున్నంతసేపే తను గడ్డిలో హాయిగా విశ్రమిస్తాడు

చీకటిపడగానే, ఆకాశాన్ని వదిలించుకుందికొక కప్పు వెతుక్కుంటాడు.

మీరు దేశ సంచారిని దేశదిమ్మరి అంటే మీరు అతనికి అపచారం చేస్తున్నట్టే,

ఎందుకంటే, తనతోపాటు ఎప్పుడూ గూడు మోసుకెళ్ళే అతను, సంచారజీవి కాడు.

రోడ్డు అంత అందంగా కనిపించడానికి ఏకైక కారణం ప్రతి సంచారికీ ఎరుకే:

ఎందుకంటే…  ప్రతి దారీ చివరకి చేరేది…  ఆ ఇంటికీ, ఈ ఇంటికీ, ఏదో ఒక ఇంటికి.

జీవితం ఒక రహదారి, ఏళ్ళు మైలు రాళ్ళు అని ఒక నానుడి; కానీ, అక్కడక్కడ

సుంకపు గేటు తగులుతుంది, కన్నీళ్ళతో నువ్వు నీ దారి కొనుక్కోవాలి.

అది గతకలరోడ్డో, మిట్ట రోడ్డో, దూరంగా విశాలంగా ఉండే రోడ్డో

ఏదయితేనేం, చివరకి  బంగారు వాకిళ్ళున్న హేమనగరికి దారితీస్తుంది.

.

జాయిస్ కిల్మర్,

December 6, 1886 – July 30, 1918

అమెరికను కవి.

.

.

Roofs

(For Amelia Josephine Burr)

.

The road is wide and the stars are out

and the breath of the night is sweet,

And this is the time when wanderlust should seize upon my feet.

But I’m glad to turn from the open road and the starlight on my face,

And to leave the splendour of out-of-doors for a human dwelling place.

 

I never have seen a vagabond who really liked to roam

All up and down the streets of the world and not to have a home:

The tramp who slept in your barn last night and left at break of day

Will wander only until he finds another place to stay.

 

A gypsy-man will sleep in his cart with canvas overhead;

Or else he’ll go into his tent when it is time for bed.

He’ll sit on the grass and take his ease so long as the sun is high,

But when it is dark he wants a roof to keep away the sky.

 

If you call a gypsy a vagabond, I think you do him wrong,

For he never goes a-travelling but he takes his home along.

And the only reason a road is good, as every wanderer knows,

Is just because of the homes, the homes, the homes to which it goes.

 

They say that life is a highway and its milestones are the years,

And now and then there’s a toll-gate where you buy your way with tears.

It’s a rough road and a steep road and it stretches broad and far,

But at last it leads to a golden Town where golden Houses are.

.

Joyce Kilmer

December 6, 1886 – July 30, 1918

American

Poem Courtesy:

http://www.eliteskills.com/analysis_poetry/Roofs_by_Joyce_Kilmer_analysis.php

 

 

నిపుణుడైన నావికుడిననీ, చాలా తెలివైనవాడిననీ,

చాలా ఆశ్చర్యంగా నాకు వచ్చింది పేరు.

అంత ప్రశాంత సాగరం మీద నేర్పరియైన నావికుడు

అనువైన గాలివాటు, అనాచ్చాదితమైన నీలి ఆకాశం

త్రోవచూపే విశ్వాసపాత్రమైన ప్రేమనిండిన కన్నులు;

మిట్టపల్లాలు దాటిపోయాయి, నా జీవన నౌక యధేచ్చగా,

ప్రశాంతమైన కెరటాలపై, క్రిందన ఏ గండశిలలు దాగున్నాయన్న

చింతలేకుండా, ఏ మార్పులకీ బెదరకుండా సాగుతోంది.

స్వర్ణప్రభాతం; అయినా అకస్మాత్తుగా బిగుసుకున్నాయి

తుఫానుకి చెదిరినట్టు నా పడవ తెరచాపలు …

తెలియని ఏ అదృశ్య కెరటాల ప్రభావానికో ఎదురొడ్డుతూ;

గతమనే అల్లకల్లోలమైన జలసంధిలోకి మేము

రాత్రి బాగా చీకటిగా ఉండగానే ప్రవేశించాం;

ప్రేమపూరితమైన కనుల ఆసరా లేకుంటే, దారి తప్పేవాడిని.

.

ఎలా వ్హీలర్ విల్ కాక్స్

 November 5, 1850 – October 30, 1919

అమెరికను కవయిత్రి.

.

 

.

The Gulf Stream

.

Skilled mariner, and counted sane and wise,

That was a curious thing which chanced to me,

So good a sailor on so fair a sea.

With favoring winds and blue unshadowed skies,

Led by the faithful beacon of Love’s eyes,

Past reef and shoal, my life-boat bounded free

And fearless of all changes that might be

Under calm waves, where many a sunk rock lies.

A golden dawn; yet suddenly my barque

Strained at the sails, as in a cyclone’s blast;

And battled with an unseen current’s force,

For we had entered when the night was dark

That old tempestuous Gulf Stream of the Past.

But for love’s eyes, I had not kept the course.

.

(From Poems of Progress)

Ella Wheeler Wilcox

November 5, 1850 – October 30, 1919

American

 

Poem Courtesy:

http://www.fullbooks.com/Poems-of-Progress1.html

 

 

 

నా మూలాలు దక్షిణప్రాంత జీవితంలో లోతుగా చొచ్చుకుపోయాయి;
అవి జాన్ బ్రౌన్ కన్నా, నాట్ టర్నర్ కన్నా, రాబర్ట్ లీ కన్నా లోతైనవి.
నేను పుట్టి పెరిగింది ఉష్ణమండలాల్లో; తాటి చెట్టుకీ, అరటిమొక్కకీ
మామిడి, కొబ్బరి, పనస, రబ్బరు చెట్లకీ నేను పరిచయమే.

మండుటెండలూ, అఖాతాల నీలిరంగు సెలయేరులూ నా రక్తంలో ఉన్నై.
లేత చిగుళ్ళ పరిమళానికీ, నల్లజాతి వారసత్వానికీ
విశృంఖలంగా పెరిగే మొక్కల స్వేచ్చకీ చెందినదాన్ని.

ఆకాశానికీ దూరంగా, ఇనుమూ, ఇటుకా, కర్రతో కట్టిన గోడలమధ్య
సాల్వడార్ సంగీతం వింటూ, పక్కన సబ్ వే రొదతో
ఆవిరి నిండిన ఇళ్ళలో పెరిగిన బల్బుని కాదు.
.
నాకు పత్తి చేలూ, పుగాకు, చెరుకుతోటలు కావాలి.
బీడుపడ్డ పొలాలరాలే విత్తనాల బస్తాలతో నడవాలి
నా గుండెలో కలవరపెట్టే సంగీతం, నేనిక్కడనుండి త్వరగా కదలాలి.

ఓ నా  దక్షిణ తీరమా! వంతల గృహమా! నా రక్తం అణువణువులో
నీ సంగీతమే నినదిస్తోంది! ఈ విద్వేష తెగలు, వేటకుక్కలూ,
ముఠాలూ  ఎన్నాళ్ళు నన్ను నా స్వస్థలంనుండి నిలువరించగలవు?

.

మార్గరెట్ వాకర్

July 7, 1915 – November 30, 1998

అమెరికను కవయిత్రి

 .

.

Sorrow Home

.

My roots are deep in southern life; deeper than John Brown

or Nat Turner or Robert Lee. I was sired and weaned

in a tropic world. The palm tree and banana leaf,

mango and coconut, breadfruit and rubber trees know me.

Warm skies and gulf blue streams are in my blood. I belong

with the smell of fresh pine, with the trail of coon, and

the spring growth of wild onion.

I am no hothouse bulb to be reared in steam-heated flats

with the music of El and subway in my ears, walled in

by steel and wood and brick far from the sky.

I want the cotton fields, tobacco and the cane. I want to

walk along with sacks of seed to drop in fallow ground.

Restless music is in my heart and I am eager to be gone.

O Southland, sorrow home, melody beating in my bone and

blood! How long will the Klan of hate, the hounds and

the chain gangs keep me from my own?

.

Margaret Walker

July 7, 1915 – November 30, 1998

American

 

Poem Courtesy: http://www.english.illinois.edu/maps/poets/s_z/walker/onlinepoems.htm

 

తమ దేశప్రజల ఆశీస్సులు పొందిన

యోధులు ఎలా శాశ్వత విశ్రాంతి తీసుకుంటారు?

వారి అపురూపమైన సమాధులని చల్లని మంచు వేళ్ళతో

అలంకరించడానికి  హేమంతం పునరాగమించినపుడు 

ఊహలు నడయాడిన ఏ మట్టికన్నా భిన్నంగా

గొప్ప విలువైన మిత్తికతో అలంకరిస్తుంది.

వారి తుది ఘంటికలని దివ్య హస్తాలు మోగిస్తాయి

విషాదగీతికలని అగోచర ఆకారాలు ఆలపిస్తాయి;

వాళ్ళ శరీరాలను అక్కునజేర్చుకున్న నేల ననుగ్రహించడానికి

యశస్సు, ఒక అలసిన బాటసారిలా విచ్చేస్తుంది.

అక్కడ, శోకిస్తున్న మునిలా నివసించడానికి

స్వాతంత్ర్యం  కాసేపు సేదదీరుతుంది. 

.

విలియం కాలిన్స్

25 డిశంబరు 1721 – జూన్ 12, 1759

ఇంగ్లీషు కవి

.

William Collins

.

How Sleep the Brave

.

How sleep the brave, who sink to rest   

By all their country’s wishes blest! 

When Spring, with dewy fingers cold,    

Returns to deck their hallow’d mould,    

She there shall dress a sweeter sod          

Than Fancy’s feet have ever trod.  

By fairy hands their knell is rung; 

By forms unseen their dirge is sung;       

There Honour comes, a pilgrim grey,      

To bless the turf that wraps their clay;    

And Freedom shall awhile repair   

To dwell, a weeping hermit, there!

.

William Collins.

25 December 1721 – 12 June 1759

English Poet

Poem Courtesy:

The Oxford Book of English Verse: 1250–1900.

Arthur Quiller-Couch, Ed. 1919.

http://www.bartleby.com/101/458.html

 

తోట వాకిలి తెరుచుకుంటుంది,

సేవకుడికుండే విధేయతతో

బహుకాల సేవన ఇచ్చే చనవుతో అడిగే ప్రశ్నలా;

తోటలోకి ప్రవేశించిన తర్వాత

అక్కడ ఉండే ప్రతి వస్తువూ యథాతథంగా

మనసులో ముద్రవేసి ఉండడంతో

వాటిని ఏకాగ్రతతో పరిశీలించవలసిన అవసరం లేదు.

నాకు అన్ని సంప్రదాయాలూ, ఆలోచనలూ

ప్రతి జనసమూహమూ అల్లే

పలుకుబడుల అంతరార్థాలూ తెలుసు;

వాటిగూర్చి ప్రత్యేకంగా చెప్పనక్కరనూ లేదు,

లేని హక్కులూ, అధికారాలూ కోరదలుచుకోనూ లేదు.

నా చుట్టూ ఉన్నవాళ్ళకి నా గురించి బాగా తెలుసు

నా మానసిక వ్యధలూ, బలహీనతలూ తెలుసు.

బహుశా మనకు భగవంతుడు ప్రసాదించిన

ఉన్నత స్థితి చేరుకోవడమంటే ఇదేనేమో :

గెలుపులూ, పొగడ్తలూ కాదు,

చెట్లూ, గుట్టలులా

నిరాకరించలేని సత్యంలో భాగంగా

మనల్ని మనల్నిగా  అంగీకరించడమే.

.

 జార్జ్ లూయిస్ బోర్హెస్,

24 August 1899 – 14 June 1986

అర్జెంటీనా కవి.

.

.

Simplicity

.

It opens, the gate to the garden

with the docility of a page

that frequent devotion questions

and inside, my gaze

has no need to fix on objects

that already exist, exact, in memory.

I know the customs and souls

and that dialect of allusions

that every human gathering goes weaving.

I’ve no need to speak

nor claim false privilege;

they know me well who surround me here,

know well my afflictions and weakness.

This is to reach the highest thing,

that Heaven perhaps will grant us:

not admiration or victory

but simply to be accepted

as part of an undeniable Reality,

like stones and trees.

.

Jorge Luis Borges

24 August 1899 – 14 June 1986

Argentinian Poet

 

Poem Courtesy: http://www.poetryintranslation.com/PITBR/Spanish/Borges.htm#_Toc192667903

 

 

నా ఆత్మ  నా శరీర గృహంలో ఉంటుంది

నువ్వు, రెండింటికీ స్వామివే.

కానీ, నా ఆత్మ, నిర్భయంగా హాయిగా తిరిగే

సాహసికుడిలా ఒక్కోసారి ఒదిగి ఉండదు.

అదొక శాంతిలేని, కుతూహలము వీడని  ఆభాస.

అదేం చేస్తుందో నే నెలా చెప్పగలను?

నా శరీరపు విశ్వాసాన్నైతే హామీ ఇవ్వగలను.

కానీ, నా ఆత్మకి

నీ మీద విశ్వాసం తప్పితే?

.

సారా టీజ్డేల్

August 8, 1884 – January 29, 1933

అమెరికను కవయిత్రి

.

Image Courtesy: http://img.freebase.com

Image Courtesy: http://img.freebase.com

.

Doubt

.

My soul lives in my body’s house

and you have both the house and her -

But sometimes she is less your own

than a wild, gay adventurer.

A restless and an eager wraith,

How can I tell what she will do?

Oh, I am sure of my body’s faith

But what if my Soul broke

faith with you?

.

Sara Teasdale

August 8, 1884 – January 29, 1933

American

Poem Courtesy: http://armymomhaven.com/teasdales/doubt—.php

 

 

వ్రాసినది: NS Murty | ఫిబ్రవరి 21, 2015

A Sweet Calling on the Shore … Kasiraju, Telugu, Indian

Either in the wakes of those surging waves

or buried in the slightly wet sands on the shore

there lie some hushed legends.

which commune freely with every solitude.

The imprints of few footprints

erased by the sweeping waves

pleaded for attention to listen to their story.

A violent wave

which girdled my feet before receding

had introduced me the feel of moistness.

Some shells seemed giggling.

As I collected them one by one into my hand

I heard your voice from behind asking:

Are you gleaning peels of laughter?

Father! From hence,

whenever I look at the Sea, you come to mind.

.

Kasiraju

Telugu

Indian

.

Kasiraju

Kasiraju is a B.Tech (IT) from Gnyana Saraswati College of Engineering, Nizamabad and hails from Neredulanka, Esat Godavari. He works as Input Editor with  LMC Channel and lives in Hyderabad.

He published his maiden collection of Telugu poems “Bhoomadhya Rekha” in 2014.

.

తీరంలోని తీపిమాట
.

ఉవ్వెత్తునలేచే అల్లలచాటునో
తడిపొడిగా ఉన్న తీరంలోని  ఇసుకలోనో
కొన్ని ఊసులుంటై
అవి ప్రతి ఏకాంతంతోనూ కొన్ని  కబుర్లు చెప్పాయ్.

నడిచిన ముద్రపడి
అలలకు చెరిగిపోయే అడుగులు కొన్ని
కథచెబుతాం కాసేపు కూర్చోమన్నాయ్

ఉరుకుతూ ఉన్న అల ఒకటి
కాళ్ళపైకొచ్చి
తడిస్పర్శను పరిచయం చేసి పోయింది.

గవ్వలు కొన్ని నవ్వుతూ కనిపించాయ్
ఒక్కొక్కటీ ఏరి చేతిలోవేసుకుంటుంటే
నవ్వులు పోగేస్తున్నావా అంటూ
వెనకనుండి నీ మాటలు వినిపించాయ్

నాన్నా!
ఇకపై సముద్రాన్ని చూసినపుడల్లా నువ్వే గుర్తొస్తావ్.
.
కాశిరాజు
(భూమధ్యరేఖ సంకలనం నుండి)

ప్రియా! నువ్వు నాకు రెండు వారసత్వంగా వదిలావు;
మొదటిది ప్రేమ
భగవంతునికి ఆ వారసత్వం లభించి ఉంటే
అతను మిక్కిలి సంతృప్తిచెందేవాడు.

కాలానికీ శాశ్వతత్వానికీ మధ్య,
నాకూ, నీ స్మృతికీ నడుమ
సముద్రమంత విశాలమయిన
దుఃఖపు పరిమితులు మిగిల్చావు
.
ఎమిలీ డికిన్సన్
December 10, 1830 – May 15, 1886
అమెరికను కవయిత్రి

.

.

You left me

 .

You left me, sweet, two legacies,—

A legacy of love

A Heavenly Father would content,

Had He the offer of;

You left me boundaries of pain

Capacious as the sea,

Between eternity and time,

Your consciousness and me.

.

Emily Dickinson

 December 10, 1830 – May 15, 1886

American Poet

Poem Courtesy:

http://users.telenet.be/gaston.d.haese/dickinson_love.html

చిన్న దేవుడికి చిన్న గుడి చాలు
చిన్న పాదుకి చిన్న ప్రాపు చాలు
నా చిటికెడు సారాకి, చిన్న గాజు కుప్పె చాలినట్టు

చిన్న విత్తుకు చిటికెడు నేల చాలు
చిన్న వ్యాపకానికి చిన్న శ్రమ చాలు
నా చిన్న జాడీ కొంచెం నూనెకు చాలినట్టు.

చిన్న రొట్టెకి చిన్న బుట్ట చాలు
చిన్న బుర్రకి చిన్న దండ చాలు
నా చిన్న గుడిశకి చిన్న కర్ర చాలినట్టు.

చిన్న పడవకి చిన్న సెలయేరు చాలు
చిన్న ఓడకి చిన్న నావికుడు చాలు
నా చిన్న నోటుకి చిన్న చుట్ట సరిపడినట్టు

చిన్ని పొట్టకు  చిన్న తింది చాలు
కనుక ఓ సరసమైన దొరసానీ వేరే చెప్పనేల
నే తెచ్చిన చిన్న తాండ్రకి ఈ చిన్న చట్టీ చాలు.

.
రాబర్ట్ హెర్రిక్

(24 August 1591 – 15 October 1674)

ఇంగ్లీషు కవి.

.

.

A Ternary of Littles up on A Pipkin Of Jelly Sent To A Lady.

.

A little saint best fits a little Shrine

A little prop best fits a little wine

As my small cruse best fits my little wine.

A little Seed best fits a little Soil,

A little Trade best fits a little Toil,

As my small cruse best fits my little wine

A little seed best fits a little soil,

A little seed best fits a little soil,

As my small Jar best fits my little Oil.

A little Bin best fits a little Bread,

A little Garland best fits a little Head,

As my small Stuff best fits my little Shed

A little Stream best fits a little Boat,

A little Lead best fits a little Float,

As my small Pipe best fits my little Note

A little Meat best fits a little Belly,

A sweetly, lady, give me leave to tell ye,

This little Pipkin fits this little Jelly.

.

Robert Herrick

(baptized 24 August 1591 – buried 15 October 1674)

Poem Courtesy: https://archive.org/stream/homebookofversea00stev#page/1723/mode/1up

Older Posts »

వర్గాలు

అనుసరించు

Get every new post delivered to your Inbox.

మరో 723గురు చందాదార్లతో చేరండి

%d bloggers like this: